19 Νοε 2016

ΔΙΚΟΙ ΤΟΥΣ ΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ, ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ

Πότε ξεκίνησε η πάλη κατά της δικτατορίας και από ποιον; Στη πραγματικότητα όλα ξεκινούν το Φλεβάρη του 1972. Φοιτητές/-τριες από την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, τη Πάτρα, τα Γιάννενα βρίσκονται σε διαρκή κινητικότητα. Οι φοιτητές/-τριες ζητούν ελεύθερες εκλογές και κατάργηση του νόμου “περί στρατολογίας”. Σύμφωνα με αυτόν οι εξουσιαστικές αρχές της δικτατορίας διακόπτουν την αναβολή για στράτευση και καλούν στα «όπλα» όσους φοιτητές είχαν αντιδικτατορική δράση. Οι συλλήψεις ήταν μαζικές, το εξεγερσιακό πνεύμα αμείωτο.

2 Νοεμβρίου 1973, ο Υπουργός Παιδείας δηλώνει τη διεξαγωγή “ελεύθερων” εκλογών στα Πανεπιστήμια μετά τις βουλευτικές. Οι φοιτητές απ' την άλλη ζητούν την άμεση διεξαγωγή ελεύθερων εκλογών καταγγέλοντας την δικτατορική σπέκουλα. Μετά τα γεγονότα παίρνουν τον δρόμο της Ιστορίας. Η ταράτσα της Νομικής γεμίζει. Το ημερολόγιο δείχνει 8 Νοεμβρίου 1973. Τα φοιτητικά αιτήματα ξεπερνούν τις πόρτες των Πανεπιστημίου και αποκτούν παλλαϊκό χαρακτήρα. Οι δικτατορικές αρχές πανικοβάλλονται και εξαπολύουν επίθεση εναντίον των φοιτητών με σκοπό την εκκένωση του χώρου, του Πανεπιστημιακού ασύλου. Οι φοιτητές δεν πτοούνται. Στο Πολυτεχνείο συγκαλούν γενικές συνελεύσεις και αποφασίζουν κατάληψη. Το πολυτεχνείο κατακλύζεται από φοιτητές που καταφθάνουν και απ'τις υπόλοιπες σχολές. Αυτοοργανώνονται με συγκρότηση ομάδων τροφοδοσίας, τυπογραφείο, φαρμακείο, ραδιοφωνικό σταθμό. Καλούν όλο το λαό σε κινητοποίηση και η εξέγερση γίνεται απτή πραγματικότητα.

Υψώνεται η σημαία της εξέγερσης. Μια σημαία βγαλμένη μέσα από την πολυφωνία και τις αντιθέσεις τους. Μια σημαία όμως όπου όλοι μαζί χάραξαν πάνω της το όραμα μιας κοινωνίας, ελεύθερης, ανεξάρτητης, κοινωνικά δίκαιης, τελικά απελευθερωτικής. Οι φοιτητές γίνονται υποκείμενα της ιστορίας και όχι αντικείμενό της, όπως την υπόλοιπη ζωή τους. Είναι από τις σπάνιες στιγμές που οι ανώνυμοι φτιάχνουν την ιστορία. Το πλήθος ξεχύνεται στους δρόμους, τα τραγούδια αντηχούν. Αντηχούν την εξέγερση, τη θέληση για ελευθερία

Μεσάνυχτα 17ης Νοέμβρη. Έξω από το Πολυτεχνείο βρίσκονται παραταγμένα τανκς και μονάδες καταδρομών. Οι διαπραγματεύσεις ανάμεσα στις αρχές και την συντονιστική επιτροπή του Πολυτεχνείου ξεκινούν. Η συντονιστική επιτροπή Πολυτεχνείου αποδέχεται να εκκενωθεί ο πανεπιστημιακός χώρος με εγγυητές ασφάλειας τη δικαιοσύνη, το Διεθνή Ερυθρό Σταυρό και τον τύπο. Οι όροι δε γίνονται δεκτοί η χούντα αποφασισμένη να καταστείλει την εξέγερση, να σώσει το καθεστώς και να τρομοκρατήσει το λαό ρίχνει πυρ. Τέσσερις πυροβολισμοί και 3 τανκς ορμούν στην πύλη, ακολουθούν λεπτά θανάτου. Ο κόσμος ήταν άοπλος, εκτός κι αν θεωρηθούν σαν όπλα οι λέξεις τους. Λέξεις με μπογιά κόκκινη. Λέξεις στους τοίχους και στον αέρα. Το Πολυτεχνείο εκκενώθηκε, με πολλούς νεκρούς, πολλούς να αγνοούνται. Ομαδικός τάφος ανοίχτηκε πρόχειρα στο Γουδί για τους πρώτους νεκρούς. Τους πρώτους 75.

Απ’ αυτό το σημείο ξεκινά η παραχάραξη της ιστορίας. Τα θύματα παρουσιάζονται ως απαγωγές, εξαφανίσεις, αυτοκτονίες και δήθεν αυτοκινητιστικά δυστυχήματα. Κι αυτό γιατί το Πολυτεχνείο δεν έπρεπε να μείνει στη μνήμη του λαού ως ήταν το τέλος της ντόπιας και ξενόφερτης χούντας. Από τότε το κράτος και οι μηχανισμοί του, με την τεράστια καταστολή στις πορείες για τη μνήμη του Πολυτεχνείου και με την προπαγάνδα των ΜΜΕ προσπαθούν να υπονομεύσουν την ιστορική τομή και την τομή στις ίδιες τις συνειδήσεις των ανθρώπων που τροφοδότησε εκείνη η εξέγερση.

Μέχρι και σήμερα, τα media συνδέουν το Πολυτεχνείο με φιγούρες όπως η Δαμανάκη, ο Θεοδωράκης κτλ. Το Πολυτεχνείο, όμως, δεν είναι μόνο φιγούρες. Το Πολυτεχνείο και οι νεκροί του, τα ανώνυμα θύματα τις δικτατορίας εγχάραξαν στον κόσμο αξίες. Το σύνθημα Ψωμί Παιδεία Ελευθερία αξίζει να ακούγεται και σήμερα αλλά και πάντα, όχι απλά σαν τιμής ένεκεν στους νεκρούς, ούτε γιατί «το Πολυτεχνείο είναι πιο επίκαιρο από ποτέ». Αλλά για να μας θυμίζει τον αναγκαίο αγώνα για τη λαϊκή κυριαρχία. Τον αγώνα για ζωή στον τόπο μας και δουλειά με δικαιώματα. Τον αγώνα της νεολαίας για δωρεάν παιδεία και εργασιακή προοπτική, τον αγώνα των εργαζόμενων για αξιοπρεπείς μισθούς και συντάξεις, ενάντια στην επισφάλεια και την ανεργία. Έναν αγώνα που ενώνει τις λαϊκές διεκδικήσεις και τις εξυψώνει σε πάγια αιτήματα.

Απέναντι στην προσπάθεια υποτίμησης της εξέγερσης, με φρασεολογία τύπου «για όλα φταίει η γενιά του Πολυτεχνείου», εμείς απαντάμε ακολουθώντας το παράδειγμα μιας ολόκληρης γενιάς που έχυσε το αίμα της για τη δημοκρατία και την ελευθερία, τη δική μας ελευθερία. Για να μπορούμε εμείς σήμερα να αγωνιζόμαστε όταν μας κόβουν συγγράμματα και μας αποστερούν επαγγελματικά δικαιώματα, όταν μας κόβουν μισθούς και συντάξεις, όταν αναίτια μας απολύουν, όταν ευθαρσώς δεν αφήνουν τις φωνές μας να ακουστούν. Να απαντήσουμε και σήμερα με την ίδια μας την πρακτική. Να αποδείξουμε ότι, πάνω απ’ όλα, το Πολυτεχνείο ήταν μόνο η αρχή.

Ψωμί

Έπειτα από 8 χρόνια οικονομικής κρίσης και μνημονιακών πολιτικών, το σύνθημα του Πολυτεχνείου αν μη τι άλλο είναι και σύγχρονο αίτημα. Οι συνεχής μειώσεις μισθών και συντάξεων με παράλληλη αύξηση της φορολογίας επικυρώθηκαν και εμβάθυναν με τη υπογραφή του τρίτου μνημονίου από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Με την ανεργία, την ετεροαπασχόληση, την επιστημονική μετανάστευση και τις επισφαλείς και ελαστικές σχέσεις εργασίας να συγκροτούν μια σκληρή εργασιακή πραγματικότητα, οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές επιλέγουν να δυσχεραίνουν ολοένα το τοπίο, με το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο που έρχεται να εξωθήσει τους αυτοαπασχολούμενους (αγρότες κτλ) και τους νέους επαγγελματίες εκτός επαγγέλματος με την επιβολή υψηλών εισφορών. Το παζλ συμπληρώνει το νέο εργασιακό, το οποίο έρχεται να επικυρώσει και να νομιμοποιήσει την ατομική διαπραγμάτευση κάθε εργαζόμενου με την εργοδοσία, δηλ. την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και βασικών εργασιακών δικαιωμάτων, την απελευθέρωση των απολύσεων και τη νομιμοποίηση της εργοδοτικής τρομοκρατίας με την απονομιμοποίηση των συλλογικών αγώνων των εργαζομένων με την κατακρεούργηση του δικαιώματος στην απεργία. Επίσης, οι φορολογικές επιβαρύνσεις γίνονται ακόμη πιο έντονες, με συνεχή μείωση του αφορολόγητου και διατήρηση του ΕΝΦΙΑ.

Όσον αφορά το χρέος, η αποπληρωμή του φαίνεται να επιχειρείται από την κυβέρνηση με μια σειρά νεοφιλελεύθερων μέτρων, με βασικότερο την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας (ξεπούλημα αεροδρομίων, ΕΥΔΑΠ κλπ). Η διάσωση των τραπεζών επιχειρείται εις βάρος των πολιτών, οι οποίοι, με την ενεργοποίηση «κόκκινων δανείων» και τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας, πετιούνται στο δρόμο.

Όσο αναλογιζόμαστε το «μαύρο» τοπίο που έχει δημιουργηθεί, συνειδητοποιούμε ότι είναι χρέος της αριστεράς στο σήμερα να τιμήσει το σύνθημα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, με την ανάδειξη της υπάρχουσας εναλλακτικής σε εκείνο το πολιτικό σχέδιο που θα τολμήσει να έρθει σε ρήξη με όλους εκείνους που επιβάλλουν τις πολιτικές λιτότητας και εξαθλίωσης, ενάντια και σε στην κυβέρνηση και στην Ε.Ε. και στο Δ.Ν.Τ.

Ένα σχέδιο αξονισμένο γύρω από την έξοδο από το μηχανισμό της Ε.Ε., τη διαγραφή του χρέους, την εθνικοποίηση των τραπεζών, την αλλαγή παραγωγικού υποδείγματος, την αλλαγή παραγωγικού υποδείγματος ώστε οι εργαζόμενοι να απολαμβάνουν την αξία όσων παράγουν και την εκ νέου κατοχύρωση λαϊκών δικαιωμάτων. Θα πρέπει όσες αριστερές δυνάμεις βλέπουν τον εαυτό τους σ’ αυτή την προσπάθεια να παλέψουν αυτό το σχέδιο μετωπικά, με σκοπό να συσπειρώσουν το λαϊκό παράγοντα, να τον βγάλουν δυναμικά στο προσκήνιο και να τον κινητοποιήσουν στη διεκδίκηση ενός καλύτερου μέλλοντος, εμπνέοντάς του την εμπιστοσύνη ότι αυτό το μέλλον είναι όντως εφικτό. Να προβάλουμε απέναντι στην πραγματικότητα της ήττας τις εικόνες των δικών μας Πολυτεχνείων, τις εικόνες ενός λαού που δεν συνθηκολογεί, δεν τρομοκρατείται, αλλά αγωνίζεται με όλες τις δυνάμεις του για να ζήσει με ψωμί και αξιοπρέπεια.

Παιδεία

Έχουν περάσει τόσα χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, και στις εποχές των τεράτων που ζούμε, η αναδρομή σε αυτή, μοιάζει πιο αναγκαία από ποτέ. Απέναντι στους καιρούς αυτούς, όπου η ζωή μας μπαίνει στο στόχαστρο νεοφιλελεύθερων πολιτικών, είναι στοίχημα για τη νεολαία να βάλει αναχώματα και να διεκδικήσει ένα μέλλον στο μπόι των ονείρων της. Σε μία επίθεση που πλήττει την καθημερινότητά μας σε κάθε επίπεδο, η παιδεία δεν δύναται να μένει ακλόνιστη, αντιθέτως αποτελεί βασικό κόμβο των μνημονιακών πολιτικών.

Ο τρόπος με τον οποίο δομείται αυτή τη στιγμή η εκπαιδευτική διαδικασία, χαρακτηρίζεται άμεσα με το βάθεμα της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης τα τελευταία χρόνια. Αυτό αποκρυσταλλώνεται και στον κοινωνικό μας χώρο, το Πανεπιστήμιο, όπου δημιουργείται ένα συγκεκριμένο μοντέλο φοιτητή/-τριας που αντιλαμβάνεται το χώρο αυτό μόνο ως εξεταστικό κέντρο, και όχι ως χώρο πολιτικής και κοινωνικής ανάδρασης. Η φοιτώσα νεολαία, αποστρέφεται ολοένα και περισσότερο από την πολιτική και τις συλλογικές διαδικασίες, πράγμα στο οποίο έχει συμβάλλει η ίδια η διαδικασία της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης.

Το κυρίαρχο ρεύμα στο εσωτερικό των αμφιθεάτρων, είναι αυτό του ατομισμού, του επιβιωτισμού και άρα της ανταγωνιστικότητας μεταξύ του φοιτητικού σώματος. Έχει χαθεί με λίγα λόγια, κάθε έννοια αλληλεγγύης και συνεργασίας μεταξύ των φοιτητών/-τριων, καθώς και η κινητήριος δύναμη που τους ωθούσε σε συλλογικές διεκδικήσεις και πρακτικές. Αυτό μπορεί να συμβαίνει μέσω μίας σειράς ρευμάτων, όπως αυτό της εντατικοποίησης, η οποία δημιουργεί, μέσα από την κράτηση παρουσιολογίων ή συνεχείς προόδους, εργαστήρια, αλυσίδες μαθημάτων, μία αποστειρωμένη φοιτητική καθημερινότητα. Όλη αυτή η διαδικασία συγκροτεί ένα ευέλικτο και πειθήνιο φοιτητικό υποκείμενο εναρμονισμένο στα πρότυπα της αγοράς εργασίας. Μέσα σε όλα αυτά έρχεται να προστεθεί και υποχρηματοδότηση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης πράγμα που μοιάζει ιδιαιτέρως αντιφατικό με την εισχώρηση ιδιωτικών πρωτοβουλιών και την παροχή υπέρογκων ποσών σε αυτές , το οποίο πλήττει άμεσα το δημόσιο και δωρεάν πανεπιστήμιο.

Είναι προφανές ότι στην Ελλάδα της κρίσης με τα υψηλά ποσοστά ανεργίας η αγορά εργασίας αδυνατεί να απορροφήσει τις μεγάλες εκροές αποφοίτων, άρα αναζητά ένα μοντέλο εργαζομένου με ελάχιστα επαγγελματικά δικαιώματα και προοπτική. Βασικός τρόπος υλοποίησης του παραπάνω, είναι η αποστοίχιση των επαγγελματικών δικαιωμάτων από το πτυχίο και η αναγκαιότητα λόγω αυτού, συνεχούς εξειδίκευσης. Αυτός είναι ο δρόμος που οδηγεί τη πλειοψηφία των αποφοίτων στη συνέχιση των σπουδών τους μέσα από μεταπτυχιακά. Μεταπτυχιακά με δίδακτρα, τα οποία ορισμένοι/-ες δεν έχουν καν τη δυνατότητα να διαθέσουν αυτή την περίοδο, παρόλα αυτά είναι αναγκασμένοι/-ες αν θέλουν στελεχώσουν μία θέση στην παραγωγή. Εκτός από τα μεταπτυχιακά, προς την ίδια κατεύθυνση κινούνται και τα επί πληρωμής σεμινάρια, προκειμένου να συγκροτηθεί ένας ατομικός φάκελος προσόντων με ανταγωνιστικό χαρακτήρα. Με ένα τέτοιο τρόπο επιδιώκονταν να θεσπιστεί και ο τρόπος με τον οποίο θα διδασκόταν τα μαθήματα της διδακτικής επάρκειας, ακριβώς σε μία προσπάθεια αποστοίχισης των επαγγελματικών δικαιωμάτων από το πτυχίο.

Στα του οίκου μας, εδώ κι ενάμιση χρόνο έχει ανοίξει επίσης η κουβέντα της διδακτικής επάρκειας αλλά πιο πολύ με όρους άρνησης κατοχύρωσης επαγγελματικών δικαιωμάτων. Μέχρι τώρα, στο πρόγραμμα σπουδών μας, αυτά μπορούσε κανείς να τα παρακολουθήσει, να εξεταστεί σε αυτά, χωρίς όμως να υπολογίζεται ο βαθμός στο μέσο όρο του πτυχίου, και χωρίς να έχει τη δυνατότητα, όταν με το καλό προκηρυχθεί ΑΣΕΠ, αυτά τα μαθήματα να του διασφαλίσουν την επαγγελματική ευκαιρία για μια θέση στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Έχει νόημα λοιπόν, απέναντι σε μια σκληρή πραγματικότητα να μπορείς να εξασφαλίσεις έστω κι ένα επαγγελματικό δικαίωμα.

Σε μία συγκυρία, όπου το μέλλον της γενιάς μας, σκιαγραφείται με το χειρότερο τρόπο, έχει νόημα να ανατρέχουμε στις τομές εκείνες που χαρακτήρισαν την ιστορία με μπροστάρη το φοιτητικό κίνημα, να αντλούμε δύναμη από τις μάχες αυτές, και να έχουμε τα μάτια στραμμένα στο πως η νεολαία μπορεί να διεκδικεί πράγματα στο σήμερα και να κατακτά υλικές νίκες. Ας είναι εν τέλει η νεολαία εκείνη που θα χαράξει το δρόμο προς την ανατροπή όλων αυτών που αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς, ας είμαστε εμείς η σπίθα, που μαζί με το ευρύτερο λαϊκό κίνημα, θα ανάψει τη φωτιά εκείνη που θα αποτελέσει μήνυμα απειθαρχίας, και θα δημιουργήσει άγχος στα κυβερνητικά επιτελεία.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Φέτος το τριήμερο του Πολυτεχνείου μας βρίσκει σε μία πολύ συγκεκριμένη κοινωνικο-πολιτική αστάθεια, με τα μέτρα του 3^ου μνημονίου να προελαύνουν σε κάθε πτυχή της ζωής μας, και την άρθρωση αντιστάσεων να απομειώνεται συνεχώς. Δεχόμαστε καθημερινά μία βίαιη επίθεση στα δικαιώματα και τις ελευθερίες που η εξέγερση του Πολυτεχνείου συνέβαλε για να κατακτηθούν. Μία βία που μπορεί να ξεκινά από τις ακραία νεοφιλελεύθερες πολιτικές, έως και τις δυνάμεις καταστολής που διαθέτει το κράτος για να μπορεί να συνθλίβει λαϊκές αντιστάσεις. Και όταν η κυβερνητική εξουσία επιλέγει να χρησιμοποιήσει τις κατασταλτικές δυνάμεις, πάει να πει ότι δεν διαθέτει τη νομιμοποίηση που χρειάζεται από τις μάζες για να ασκήσει εξουσία.

Σε μία τέτοια κίνηση προέβη και η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ στις 14/11, όταν με ανακοίνωση της αστυνομίας απαγόρευσε κάθε δημόσια υπαίθρια συνάθροιση ή πορεία με αφορμή την έλευση του τέως Προέδρου των Η.Π.Α. Barack Obama. Αν σε αυτή την περίπτωση, είναι μία φορά προκλητική η επίσκεψη ενός ανθρώπου που μέχρι πρότινος αποτελούσε το πρόσωπο της Αμερικής και του ιμπεριαλισμού, σίγουρα τότε είναι απόλυτα προκλητικό να έρχεται μια τέτοια περσόνα, στην επέτειο του Πολυτεχνείου. Γιατί να μην ξεχνάμε, ότι οι εξεγερθέντες/ εξεγερθείσες δεν ήταν μόνο πολέμιοι/-ες της Χούντας αλλά και των αγαστών συνεργατών της, των ιμπεριαλιστών Αμερικανών που υπέθαλπταν πολέμους σε ολόκληρη την υφήλιο. Τρανταχτή απόδειξη αυτού, το σύνθημα στην πύλη «Έξω το ΝΑΤΟ, έξω οι Αμερικανοί!».

Πάντα σχέση εξουσίας ήταν η σχέση των δύο μεγάλων υπερδυνάμεων, Ευρώπης και Αμερικής, πάντα όμως σχέση στενή και αλληλένδετη. Μια σχέση που ανοίγει τον δρόμο στο σήμερα, στην κατάρριψη κάθε έννοιας ελευθερίας, κάθε έννοιας δημοκρατίας. Κι αυτό μπορεί να αποκρυσταλλώνεται από την επίθεση στις συνδικαλιστικές ελευθερίες και σε θεμελιώδη εργασιακά δικαιώματα που ξεκινούν από τη Γαλλία και φτάνουν μέχρι την Ελλάδα, μέχρι τους φράχτες στον Έβρο, τη FRONTEX στα σύνορα της Τουρκίας και τα hot spots. Η «Ευρώπη των λαών» έχει γίνει η Ευρώπη αυταρχικής θωράκισης των κρατών, η Ευρώπη των φρουρίων.

Κι ενώ κάποτε λαοί ολάκεροι τσάκιζαν το φασισμό σε κάθε σπιθαμή της γης, σήμερα, 43 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, η ακροδεξιά αποκτά πάλι χώρο και λόγο, από τον Τραμπ στις Η.Π.Α. μέχρι τη Λεπέν στη Γαλλία, οι φασίστες σηκώνουν κεφάλι, και κομμάτια της κοινωνίας μοιάζουν να ξεχνάνε τους αγώνες που δόθηκαν ενάντια στα καθεστώτα εκείνα. Και στον τόπο, όπου με αίμα κερδήθηκε η δημοκρατία, οι νεοναζί δολοφόνοι της Χρυσής Αυγής παραμένουν αλώβητοι από τη δικαιοσύνη που μόνο κοινωνικούς αγωνιστές ξέρει να ποινικοποιεί. Καμιά απάντηση δεν έχει δοθεί από το κράτος -για ευνόητους λόγους- για τη συμμορία αυτή που όχι μόνο δεν την καταδικάζουν για τις φασίζουσες ρητορείες και πρακτικές, αλλά στελεχώνει και το μνημονιακό τόξο της Βουλής. Στο στόχαστρο αυτών βρίσκονται προφανώς, τα πιο βαθιά πληττόμενα κομμάτια αυτής της κοινωνίας. Η μόνη απάντηση μπορεί να δοθεί μάλλον, εν τέλει –και ήδη δίνεται καθημερινά- από το ίδιο το αντιφασιστικό κίνημα. Από τον ίδιο το λαό και τη νεολαία, που αγωνιζόταν και αγωνίζονται πάντα για την ελευθερία.

Έχει σημασία λοιπόν, η φετινή επέτειος του Πολυτεχνείου, να μην είναι ένα μνημόσυνο στους χαμένους αγωνιστές μας, αλλά η οργή μας να γίνει μήνυμα ανυπακοής στο θράσος κάποιων, μήνυμα προσήλωσης στο αγώνα των δικών μας νεκρών.

Και να γιατί είμαι στο πνεύμα της ανταρσίας, γιατί στα ιδανικά των κόσμων που γκρεμίζονται, φέρνω τα ιδανικά των κόσμων που γεννιούνται. Είμαι κάθε φορά το μέλλον.

ΡΑΣ ΕΑΑΚ

Πολυτεχνείο 2016

Την ώρα που βιώνουμε όλο και περισσότερο στο πετσί μας τις συνέπειες και την σκληρή πραγματικότητα που επιφέρει ο μνημονιακός δρόμος, και ενώ η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝ.ΕΛ. φαίνεται να είναι ευάλωτη σε μετασχηματισμούς, και να βουλιάζει στις ίδιες τις αντιφάσεις της, την ώρα που η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση συνεχίζει, και τα πλοκάμια της όλο και βαθαίνουν στα ελληνικά πανεπιστήμια, την ώρα που έχει κατατεθεί το προσχέδιο ενός καθαρά αντι-εργατικού νόμου από την κυβέρνηση και η νεολαία βλέπει όποιο ελάχιστο εργασιακό δικαίωμα θα μπορούσε να έχει να καταλήγει στον καιάδα (και όσον αφορά τα ελληνικά τεκτενόμενα θα μπορούσαμε να προσθέσουμε άλλα μύρια όσα), την ίδια ώρα, λοιπόν, βλέπουμε να οξύνεται και το φασιστικό φαινόμενο. Δεν είναι λίγα τα παραδείγματα που αποδεικνύουν την παραπάνω διαπίστωση. Ας κοιτάξουμε στις πρόσφατες επιθέσεις νεοναζί σε καταλήψεις στέγασης προσφύγων (π.χ.: Νοταρά), σε προσπάθειες εκκένωσης των προσφυγικών κατοικιών στην Αλεξάνδρας σε αγαστή συνεργασία με τις δυνάμεις καταστολής ή ακόμα και σε προκλητικές επιθέσεις σε αντιφασίστες κατά τη διάρκεια της εκδίκασης των υποθέσεων της Χ.Α.

Με τα παραπάνω η κοινοβουλευτικά εκπροσωπούμενη Χρυσή Αυγή προσπαθεί μάλιστα να εισχωρήσει και στις σχολές μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το ερώτημα που τέθηκε στο κοινοβούλιο με θέμα: «Εγκληματική οργάνωση ακροαριστερών φοιτητών προβαίνει σε τρομοκρατικές και δολοφονικές επιθέσεις στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης» .

Παίρνοντας τα πράγματα από την αρχή, και για το δημοσιογραφικό κομμάτι της υπόθεσης τα πράγματα έχουν ως εξής. Στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και δη στο τμήμα ΗΜΜΥ, ο Φοιτητικός Σύλλογος αντέδρασε μαζικά σε άλλο ένα από τα πολλά περιστατικά καθηγητικής αυθαιρεσίας, και έβαλε, και πολύ σωστά μάλιστα, μέσω παράστασης διαμαρτυρίας στην Γ.Σ.Τ. στον τοίχο τον κ. Παύλου για μια σειρά ζητημάτων όπως μαζικά κοψίματα, υποχρεωτικές εργασίες( αγνοώντας απόφαση συλλόγου που προέβλεπε την μη ύπαρξη υποχρεωτικών εργασιών), χαώδη ύλη ανεξάρτητα από το πρόγραμμα σπουδών αλλά και περιστατικά στοχοποίησης φοιτητών, αισχρής συμπεριφοράς και άρθρωσης φασιστικού, ξενοφοβικού και συνομωσιολογικού λόγου. Μαζί με τον κ. Παύλο τέθηκε και μια ομάδα φοιτητών θέμα σεβαστό αλλά και ένας φοιτητής που διατηρούσε κάλλιστες σχέσεις με τον καθηγητή και με τις φασιστικές του τοποθετήσεις. Να επισημανθεί πως λόγω των τοποθετήσεων του ζητήθηκε από τον φοιτητή να αποχωρήσει από την Γ.Σ. και πως το ίδιο διάστημα οι αφίσες του αριστερού σχήματος είτε εξέλιπαν είτε είχαν πάνω τους συνθήματα τύπου «Ζήτω η 21^η Απρίλη»( επέτειος χούντας) και ναζιστικά σύμβολα.

Για εμάς το πανεπιστημιακό άσυλο είναι χώρος προάσπισης κοινωνικών αγώνων εφαλτήριο κινημάτων, χώρος πολιτικοποίησης και αμφισβήτησης, ενώ είναι φανερό πως οι φασιστικές φωνές δεν έχουν λόγο εκεί όπου κατακτήθηκε η δημοκρατία. Οι φασίστες εξ’ ορισμού τάσσονται ενάντια στα συμφέροντα μας, ενάντια στις δημοκρατικές διαδικασίες και διεκδικήσεις μας, είναι τσιράκια των από πάνω, στρέφονται ενάντια σε εξίσου πληττόμενες ομάδες (μετανάστες, ομοφυλόφιλους κτλ). ΔΕΝ πρόκειται για ακόμα μία τοποθέτηση στην οποία οφείλουμε να δίνουμε χώρο, είτε συμφωνούμε είτε διαφωνούμε. Γι’ αυτό εξάλλου και τα καταστατικά των φοιτητικών συλλόγων που έχουν προκύψει από τη μεγαλύτερη όξυνση του φοιτητικού κινήματος (Πολυτεχνείο 1973) δεν επιτρέπουν φασίστες ως μέλη.

Από την πλευρά μας, οριοθετημένοι από λογικές που αντιλαμβάνονται τον αντιφασισμό ως εκτονωτικό μέσο, θεωρούμε πως η αντιφαστική πάλη στο σήμερα είναι κάτι παραπάνω από αναγκαία. Με τη φασιστική απειλή στη χώρα μας να παραμονεύει, σε γειτονικές χώρες όπως η Ουκρανία να έχει εδραιωθεί, με το δολοφόνο του Παύλου Φύσσα, Γιώργο Ρουπακιά, να κυκλοφορεί ελεύθερος, θεωρούμε κάτι πάρα πάνω από επικίνδυνο να επιτρέπουμε σε οποιονδήποτε φασίστα να ορθώνει ανάστημα, να δρα και να κάνει προπαγάνδα, ιδιαίτερα σε ένα κοινωνικό χώρο τον οποίο το ίδιο το φοιτητικό κίνημα, φρόντισε να προφυλάξει.

Ο αντιφασιμός αποτελεί κεκτημένο του φοιτητικού κινήματος και οποιαδήποτε τοποθέτηση αυτό το παραβλέπει, αποτελεί ουσιαστικά ένα πισωγύρισμα για τους αγώνες του φοιτητικού κινήματος και της νεολαίας, μετρώντας τελικά βήματα πίσω. Αυτό όμως δε σημαίνει πως τα αντιφασιστικά αντανακλαστικά εντός του πανεπιστημίου μπορούν να είναι αποκομμένα από την πολιτική ζωή εντός του, και αυτό είναι φανερό αν σκεφτούμε πως και ο Φ.Σ. του Πολιτικού, είχε πριν 3 χρόνια διαγράψει μέλος του, λόγω φασιστικής τοποθέτησης.

Διαπιστώνουμε εν τέλει, πως η Χ.Α. και άλλα νεοναζιστικά παρακλάδια και εκφραστές της, θέλουν τα πανεπιστήμια να διατυμπανίσουν την «παραβατικότητα» κοινωνικών αγωνιστών, θέλοντας μ’ αυτό τον τρόπο να αναπαράγουν τον φασιστικό λόγο στις σχολές. Το ίδιο όμως το φοιτητικό κίνημα που έριξε τον φασισμό θα είναι αυτό που θα χτίσει τα αναχώματα και θα αντικρούσει τον φασισμό και τις πρακτικές του.

Απέναντι στην ξενοφοβία και τον ρατσισμό, παλεύοντας για την δημοκρατία μέσα από την έμπρακτη αλληλεγγύη βαίνουμε στο δρόμο για τα Πολυτεχνεία της γενιάς μας.

ΡΑΣ ΕΑΑΚ

Αρ. Εν. Πολιτικού

Όταν γίνεται λόγος, ειδικά τους τελευταίους μήνες, για επαχθείς συμφωνίες, που υποβαθμίζουν το παρόν και το μέλλον μας, το πρώτο πράγμα που μας έρχεται στο μυαλό δεν είναι άλλο από το τρίτο μνημόνιο. Με αφορμή το σεμινάριο που διεξήχθη χθες από το Πανεπιστήμιο για τη Διατλαντική Συμφωνία Εμπορίου και Επενδύσεων, έχει μία σημασία να δούμε ποιο είναι το περιεχόμενο αυτής και το λόγο για τον οποίο το Πανεπιστήμιο ουσιαστικά την προπαγανδίζει στους/στις φοιτητές/-τριες του. Την ίδια στιγμή, όμως, δύο από τις μεγαλύτερες αγορές του πλανήτη, αυτή των Η.Π.Α. και της «δικιάς μας» Ε.Ε., διαπραγματεύονται απ' της 8 Ιουλίου, με ψήφισμα που ενέκρινε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για μια συμφωνία πολύ χειρότερη απ’ οποιοδήποτε μνημόνιο θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί. Με το ψήφισμα αυτό προετοιμάζεται το έδαφος για την υπογραφή μιας συνθήκης ελεύθερου εμπορίου ανάμεσα στην Ε.Ε. και τις Η.Π.Α., ένα αποφασιστικό βήμα προς την ολοκλήρωση της διαδικασίας υπαγωγής όλων των πτυχών του κοινωνικού βίου στους κανόνες της ελεύθερης αγοράς. Ας δούμε τα πιο βασικά σημεία της συμφωνίας:

• Διευκόλυνση ιδιωτικοποιήσεων όλων των δημόσιων υπηρεσιών

Η αλήθεια είναι ότι το ζήτημα των ιδιωτικοποιήσεων έχει απασχολήσει πολύ τη δημόσια σφαίρα τη χώρας μας το τελευταίο διάστημα, λόγω και του ότι τα ίδια τα μνημόνια επιτρέπουν το ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας σε ιδιώτες (Ελληνικό, ΕΥΔΑΠ). Σύμφωνα με αυτό το πνεύμα, ακόμη και η παροχή και κατανάλωση νερού και ηλεκτρικού ρεύματος, η εξόρυξη στρατηγικής σημασίας πρώτων υλών, ή η αποκομιδή σκουπιδιών, είναι λειτουργίες που θα πρέπει να περιέλθουν σε ιδιώτες. Η συγκεκριμένη συμφωνία, όμως, πάει την κατάσταση ένα βήμα παραπέρα, εφόσον πλέον, στα πλαίσια της ΤΤΙΡ, δεν θα υπάρχει δυνατότητα επιστροφής σε κρατικό έλεγχο μιας υπηρεσίας, ακόμα κι αν αυτή είναι η βούληση της κυβέρνησης (λέμε τώρα) και, κυρίως, των πολιτών που την ψήφισαν.

• Ενιαίες προδιαγραφές για τα εμπορεύματα σε Η.Π.Α. και Ε.Ε.

Το σημείο αυτό της συμφωνίας φαίνεται αρκετά «ασφαλές», μέχρι να αναλογιστούμε ότι εμπόρευμα αποτελούν και τα ίδια τα τρόφιμα. Στο ζήτημα των τροφίμων, λοιπόν, οι ΗΠΑ τηρούν χαμηλότερα στάνταρ από την ΕΕ, ειδικά σε ότι αφορά τη χρήση φυτοφαρμάκων αλλά και γενετικά τροποποιημένων τροφίμων. Πολύ περισσότερο, η πολιτική των ΗΠΑ στο συγκεκριμένο ζήτημα είναι χειρότερη από αυτή της ΕΕ, καθώς, ενώ στην ΕΕ μια εταιρία πρέπει να αποδείξει πως ένα προϊόν είναι ασφαλές για να το κυκλοφορήσει στην αγορά, στις ΗΠΑ το κράτος πρέπει να αποδείξει πως το προϊόν είναι επικίνδυνο για να μπορέσει να το αποσύρει από την αγορά. Οι μεγάλες πολυεθνικές που δραστηριοποιούνται στο κομμάτι των agro-business θα έχουν επιτέλους την ευκαιρία να κατακλύσουν την ευρωπαϊκή αγορά με μεταλλαγμένα διατροφικά προϊόντα. Μάλιστα, καμία σημασία δεν θα έχει αν τα επίμαχα προϊόντα θα υποχρεωθούν να φέρουν ειδική προειδοποιητική ετικέτα που θα εφιστά την προσοχή του καταναλωτή στο γεγονός ότι περιέχουν γενετικά τροποποιημένες ουσίες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού του κομματιού της συμφωνίας αποτελεί η συνέχιση της κυκλοφορίας ληγμένου γάλατος στα supermarkets, σε χαμηλότερη τιμή –γιατί, απ’ ότι φαίνεται, τα οικονομικά πληττόμενα κοινωνικά στρώματα πρέπει κάπως να ζήσουν, απλώς όχι τόσο αξιοπρεπώς όσο θα θέλανε.

• Κατοχύρωση της δυνατότητας μιας εταιρίας να μηνύει ένα κράτος, με ευνοϊκούς όρους, σε ένα παράλληλο δικαστικό σύστημα

Ένα ακόμη τερατούργημα που προβλέπεται να θεσπιστεί από την TTIP είναι ο λεγόμενος Μηχανισμός Επίλυσης Διαφορών μεταξύ Επενδυτών και Κρατών. Όταν μια εταιρία θεωρεί ότι κάποιο κράτος αποτυγχάνει να τηρήσει τους όρους της διατλαντικής συμφωνίας, θα έχει τη δυνατότητα να το μηνύει. Όχι, όμως, σε κρατικά ή διεθνή δικαστήρια (όπως γίνεται μέχρι στιγμής), αλλά σε ειδικά συγκροτημένα γι αυτό το λόγο δικαστήρια. Η θεσμοποίηση ενός μηχανισμού διαιτησίας ανάμεσα σε κράτη και επενδυτές υποδηλώνει πως στα μάτια των υπερεθνικών κέντρων πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, η ανάγκη της προστασίας του δημόσιου συμφέροντος, ουδόλως υπερτερεί της ανάγκης για την προστασία της κερδοφορίας των πολυεθνικών.

Μάλιστα, όταν η μήνυση θα γίνεται δεκτή (που, ας το παραδεχτούμε: πόσες πιθανότητες υπάρχουν ένα τέτοιο δικαστήριο να απορρίψει τη μήνυση;), το κράτος θα υποχρεώνεται σε αποζημίωση, με χρήματα που θα προέρχονται από τον προϋπολογισμό του! Για να το εξηγήσουμε ακόμα πιο απλά, τα χρήματα που θα πληρώνουμε σε φόρους θα πηγαίνουν στην αποζημίωση εταιριών, η ζημία των οποίων προκύπτει στην περίπτωση της μη υποβάθμισης των όρων διαβίωσής μας. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς, ότι με τα όργανα διαιτησίας που συγκροτούνται στο υπερεθνικό επίπεδο να αποφαίνονται μαζικά υπέρ των εταιρειών, ακόμη και η ανάγκη απεμπλοκής από οικολογικά καταστροφικές πηγές ενέργειας όπως η πυρηνική, θα καταστεί οικονομικά ασύμφορη για τα μεμονωμένα κράτη και κατ’ επέκταση για τους υπηκόους τους που συνιστούν την φορολογική τους βάση. (πχ. σουηδική πολυεθνική Vatenfall, που υπέβαλε μήνυση κατά της γερμανικής κυβέρνησης απαιτώντας αποζημίωση έξι δισεκατομμυρίων ευρώ, επειδή μετά το πυρηνικό ατύχημα στην Φουκουσίμα, η κυβέρνηση διέταξε το κλείσιμο των πυρηνικών μονάδων παραγωγής ενέργειας στο Κρούμελ και στο Μπρουνσμπούτελ στις οποίες η Vatenfall είχε επενδύσει χρήματα).

• Υποχρέωση των παρόχων υπηρεσιών διαδικτύου να παρακολουθούν τις δραστηριότητες των πολιτών στο διαδίκτυο

Ίσως θυμόμαστε μία διάταξη κάπου στο Σύνταγμα για προστασία των προσωπικών δεδομένων, αρχή η οποία κατοχυρώνεται και στην ευρωπαϊκή νομοθεσία. Δυστυχώς για εμάς, αντίστοιχη αρχή δεν υπάρχει στο αμερικανικό δίκαιο, αντίθεση την οποία έρχεται να επιλύσει η ΤΤΙΡ –προφανώς εις βάρος του εθνικού μας δικαίου. Πλέον θα υπάρχει, όχι δυνατότητα, αλλά υποχρέωση των παροχών υπηρεσιών διαδικτύου να παρακολουθούν τις δραστηριότητές μας στο internet και να τις καταδίδουν, αν κρίνουν ότι κάποιος είναι ύποπτος για παραβίαση των πνευματικών δικαιωμάτων. Πρόκειται για την εφαρμογή της ACTA, συμφωνίας που είχε πάει να υπογραφεί μεταξύ ΗΠΑ, ΕΕ, Ιαπωνίας, Καναδά κλπ και περιείχε αντίστοιχες διατάξεις –συμφωνία που δεν είχε υπογραφεί ποτέ από την ΕΕ λόγω των τεράστιων κινητοποιήσεων που είχαν οργανωθεί εναντίον της. Κάπως έτσι, λοιπόν, η ΤΤΙΡ «φροντίζει» να μη νιώθει κανείς ποτέ μοναξιά, αφού θα έχει πάντα μαζί του τον «Μεγάλο Αδερφό»…

• Εναρμόνιση των εργατικών δικαιωμάτων της ΕΕ με αυτά των ΗΠΑ

Last but not least, ερχόμαστε σε μία συμφωνία που έρχεται να βάλει ταφόπλακα σε οποιοδήποτε εργασιακό δικαίωμα είχαν αφήσει τυπικά ανέπαφο τα μνημόνια. Σύμφωνα, λοιπόν, με όσα συμβαίνουν στις ΗΠΑ, οι συλλογικές συμβάσεις και το δικαίωμα στο συνδικαλισμό θεωρείται ότι βάζουν εμπόδια στο ελεύθερο εμπόριο (όπως συνέβαινε από τις αρχές του αιώνα: για να κηρύξει παράνομες τις πρώτες μαζικές απεργίες εργατών στις ΗΠΑ, αφού σύμφωνα με το ίδιο σκεπτικό ήταν οι εργαζόμενοι αυτοί που χρησιμοποιούσαν αθέμιτα μέσα εξαναγκασμού κατά της επιχείρησης, συνασπιζόμενοι εναντίον της σε ένα κοινό απεργιακό μέτωπο και γι' αυτό οι δυνάμεις καταστολής του κράτους καλούνταν από τους εργοστασιάρχες για συντρίψουν τις κινητοποιήσεις). Το βασικό σκεπτικό το έχουμε βιώσει τα τελευταία χρόνια του μνημονίου: αν ο εργοδότης αναγκάζεται να πληρώνει αξιοπρεπώς τους εργαζομένους, μειώνεται το κέρδος που μπορεί ο ίδιος να βγάλει, επομένως αυτή η «αδικία» πρέπει με κάποιον τρόπο να εξαλειφθεί. Και ποιος καλύτερος τρόπος υπάρχει από την ίδια την εξάλειψη των εργασιακών δικαιωμάτων; Προφανώς, για αυτούς που υποστηρίζουν την εν λόγω συμφωνία, κανένας.

Φαίνεται, λοιπόν, ότι για ακόμη μία φορά η «υπέρβαση» της οικονομικής κρίσης πέφτει στις πλάτες των ίδιων των λαών, των εργαζομένων, της νεολαίας. Φαίνεται ότι θα κληθούμε ξανά να θυσιάσουμε το παρόν και το μέλλον μας στο βωμό της εξυπηρέτησης των συμφερόντων όλων εκείνων που ευθύνονται για τις πολιτικές που διακυβεύουν τις ζωές μας, που προδιαγράφουν ένα μέλλον ανεργίας, φτώχειας και εξαθλίωσης.

Ενάντια, όμως, σε αυτόκλητους «σωτήρες», ενάντια σε όσους υπογράφουν συμφωνίες επί συμφωνιών χωρίς να υπολογίζουν και χωρίς να ενδιαφέρονται για τα δικά μας συμφέροντα, εμείς δεν έχουμε παρά να απαντήσουμε με τον μόνο τρόπο που ξέρουμε: συλλογικά, με ανυποχώρητους αγώνες, με τον ίδιο το λαό στο προσκήνιο. Γιατί, απέναντι σε δήθεν αδιέξοδα και κόντρα σε όσους προσπαθούν αγωνιωδώς να μας πείσουν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική, θα συνεχίσουμε να πιστεύουμε ότι υπάρχει άλλος δρόμος, θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για μια ζωή με αξιοπρέπεια. Και δεν θα ησυχάσουμε μέχρι να κερδίσουμε.

ΡΑΣ ΕΑΑΚ

Εργασιακό νομοσχέδιο!

Διανύοντας μία περίοδο όπου η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ, κατά το δεύτερο χρόνο διακυβέρνησής της, φαίνεται πως έχει ενσωματωθεί πλήρως στις επιταγές του νεοφιλελεύθερου μπλοκ εντός και εκτός Ελλάδας, ενώ οι επιπτώσεις αυτών των πολιτικών μας χτυπάνε την πόρτα στο σήμερα. Τη δεδομένη συγκυρία, η παραπάνω διαπίστωση, αναφέρεται πιο συγκεκριμένα στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό, αφενός, στους πλειστηριασμούς 1ης κατοικίας και αφετέρου στο επικείμενο προς εφαρμογή αντεργατικό νομοσχέδιο. Κι ενώ μέχρι τώρα βλέπουμε να ορθώνονται αντιστάσεις για τους πλειστηριασμούς μέσα από κινητοποιήσεις στα εφετεία ή απεργίες συμβολαιογράφων, που μπορούν να πετυχαίνουν νίκες, συνάμα πρέπει να αναλογιστούμε ποια θα είναι η απάντησή μας στα νέα εργασιακά μέτρα που θα πλήξουν όχι μόνο το δυναμικό εκείνο που βρίσκεται ήδη στην αγορά εργασίας, αλλά πολύ περισσότερο όλους εμάς, που ακόμα δεν έχουμε βγει στην παραγωγή.

Πρώτα απ’ όλα όμως, πρέπει να ξέρουμε σε ποια μέτρα θα κληθούμε να απαντήσουμε. Οι βασικοί κόμβοι που πλαισιώνουν λοιπόν, το αντεργατικό αυτό νομοσχέδιο είναι οι εξής:

• Απελευθέρωση ομαδικών απολύσεων: Ο εργοδότης δύναται να προβεί σε μαζικές απολύσεις χωρίς τον κίνδυνο οποιασδήποτε, ως προς αυτόν, κύρωσης.

• Μείωση του κατώτατου μισθού και ρύθμισή του μέσω ατομικών συμβάσεων. Κατεύθυνση η οποία μας προϊδεάζει μάλιστα για το τι μπορεί να συμβαίνει παρακάτω με τις συλλογικές συμβάσεις.

• Κατάργηση των επιδομάτων ή των προσαυξήσεων, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι η κυβέρνηση δεν προσπαθεί καν να διατηρήσει έστω ορισμένα μικροκίνητρα για τους/ τις εργαζομένους/-ες.

• Ραγδαία συρρίκνωση των συνδικαλιστικών ελευθεριών: Βάζει ισχυρότατους φραγμούς στο δικαίωμα της συλλογικής αντίστασης απέναντι σε οτιδήποτε καταβαραθρώνει τα εργασιακά κεκτημένα. Η προστασία από απολύσεις ή μεταθέσεις λόγω συνδικαλιστικής δράσης και οι άδειες που μπορεί να παίρνει κάποιος μαζί με την παράλληλη συγκρότηση ενός αυταρχικότατου θεσμικού πλαισίου για τις απεργίες, ολοκληρώνουν μία τεράστια οπισθοχώρηση στα εργασιακά κεκτημένα.

Η νέα γενιά που πλήττεται!

Η ολοένα μεγαλύτερα σκλήρυνση των συνθηκών εργασίας θα έρθει με αυτό το νομοσχέδιο, να απελευθερώσει τη δυνατότητα στην εργοδοσία (κράτους και ιδιωτικού τομέα), να ασυδοτεί έναντι των εργαζομένων πλέον με πλήρη νομιμοποίηση. Και η πραγματικότητα είναι, ότι αυτοί που θα δεχτούν την πιο κατακόρυφη επίθεση θα είναι η νέα γενιά που θα βγει στην αγορά εργασίας, δηλαδή εμείς οι νυν φοιτητές/ -τριες. Από εκεί που η φοιτώσα νεολαία, τα τελευταία χρόνια, λόγω της κρίσης, εμφάνιζε συνεχώς χαμηλότερες προσδοκίες, τώρα μάλλον μιλάμε για μία φοιτώσα νεολαία χωρίς προσδοκίες. Δεν είναι, εν τέλει, τυχαία η δημιουργία ενός μοντέλου φοιτητή/ -τριας που μαθαίνει να είναι ευέλικτος, ανταγωνιστικός και πειθαρχημένος σε τέτοιο βαθμό, ούτως ώστε να μπορεί να συμβαδίσει στους ταχείς ρυθμούς εντατικοποίησης αλλά και να μη ζητά πολλά-πολλά. Αυτό ακριβώς είναι και το μοντέλο του πειθήνιου, ευέλικτου εργαζομένου, που ενσωματώνει σαν κάτι φυσιολογικό την εκμετάλλευση του εργοδότη του, δεν αγωνίζεται για αυτά που του ανήκουν, προσπαθεί να είναι όλο και πιο αποδοτικός γιατί δεν του διασφαλίζεται από κάπου ότι θα μπορεί να κρατήσει τη δουλειά του. Τα μοντέλα αυτά φοιτητή/ εργαζομένου προλειαίνουν το έδαφος για απειροελάχιστες ελπίδες για επαγγελματική αποκατάσταση, την καταδίκη σε ένα καθεστώς ετεροαπασχόλησης ή ελαστασφάλειας με αποξηλωμένα εργασιακά δικαιώματα.

Η γενιά μας, δέχεται μία σειρά από τις πιο οξείες επιθέσεις σε επίπεδο προσδοκίας, επιβίωσης, διεκδίκησης- ακόμα και δικαιωμάτων που κάποτε θεωρούνταν κεκτημένα. Η νεολαία τίθεται για ακόμα μια φορά στο στόχαστρο των πιο σκληρών πολιτικών και φαίνεται πως προσπαθούν να τη σβήσουν από το χάρτη. Ας είναι η νεολαία, το κομμάτι εκείνο της κοινωνίας που πρωτοπόρο, αλλά και στο πλευρό του ευρύτερου λαϊκού κινήματος, θα κάνει ξεκάθαρο ότι δε θα συμβιβαστεί με μια ζωή χωρίς αξιοπρέπεια, με ένα μέλλον χωρίς προοπτική, με οτιδήποτε την καταδικάζει να ζήσει στην εξαθλίωση.

Η εργασιακή προοπτική στο Πολιτικό!

Σε μία τέτοια νέα συνθήκη καλείται να εναρμονιστεί και ο/η πολιτικάριος/ πολιτικάρια. Σε μία συνθήκη όπου το εργασιακό περιβάλλον σχεδιάζεται με πολύ κακούς όρους και δε δίνει το περιθώριο στη νεολαία να αναπνεύσει και να ελπίζει ότι το πτυχίο του θα του αρκεί για να έχει μία κάποια επαγγελματική προοπτική. Στο Πολιτικό συγκεκριμένα, η ανεργία συνολικά φτάνει το 95% και η μόνη ελπίδα για κατοχύρωση επαγγελματικών δικαιωμάτων ή πέφτει στο κενό και καταδικαζόμαστε στην ετεροαπασχόληση ή μπορεί να προέλθει από μεταπτυχιακά με δίδακτρα. Αυτό για το οποίο παλεύουν να μπλοκάρουν αυτή τη στιγμή οι φοιτητές/-τριες της Νομικής, στο δικό μας Τμήμα υφίσταται ήδη και έχει ένα νόημα να δούμε αν μπορούμε με αφορμή την κατάληψη της Νομικής να το επαναφέρουμε στο προσκήνιο και να το ανατρέψουμε. Η μόνη μας ελπίδα όπως συχνά λέμε από πέρυσι, είναι το επαγγελματικό δικαίωμα το οποίο ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ να μας παρέχουν τα μαθήματα διδακτικής επάρκειας. Τα μαθήματα δηλαδή σύμφωνα με τα οποία οι απόφοιτοι της σχολής θα μπορούν να διδάξουν στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση (οικιακή οικονομία, κοινωνική θεωρία κ.λ.π.). Δυστυχώς όμως ο τρόπος με τον οποίο τα διδασκόμαστε δεν μας κατοχυρώνει απολύτως τίποτα. Η κουβέντα όμως έχει ανοίξει και η Σύγκλητος ήδη αναγκάστηκε να διασφαλίσει ορισμένα κριτήρια σύμφωνα με τα οποία πρέπει να κατευθυνθούν όλα τα τμήματα:

· ΟΧΙ δημιουργία ροών και κατευθύνσεων

· ΕΝΤΟΣ του Προγράμματος Σπουδών

· Ως υποχρεωτικά μαθήματα

· ΧΩΡΙΣ απουσίες

· Κατοχύρωση παιδαγωγικής επάρκειας

Αξιοσημείωτο παρόλα αυτά είναι, ότι στην τελευταία Γενική Συνέλευση Τμήματος που διεξήχθη, η κατεύθυνση που φαίνεται να έχει χαραχτεί δεν συμβαδίζει με την αντίστοιχη της Συγκλήτου, αφού προωθούνταν μια πρόταση η διδακτική να είναι προαιρετική, και τα μαθήματα στην καλύτερη περίπτωση να θεωρούνται επιλογής. Συνεπώς να μην έχει καν τη δυνατότητα να κατοχυρώσει ενιαία επαγγελματικά δικαιώματα σε όλους τους φοιτητές.

Σ’ ένα πλαίσιο, λοιπόν, που είτε ειδικά στη σχολή μας με ένα πτυχίο που δεν εγγυάται απολύτως τίποτα σε επίπεδο εργασιακής αποκατάστασης, ή με φαινόμενα εισαγωγής διδάκτρων στα μεταπτυχιακά προγράμματα, ή γενικά με το νέο εργασιακό νόμο να καταβαραθρώνει τα δικαιώματα μας σαν μελλοντικοί εργαζόμενοι, είναι αναγκαίο ο σύλλογος μας να συνεδριάσει και να οργανώσει τη δράση του ενάντια στην υποβάθμιση του πτυχίου του αλλά και της εργασίας του μετέπειτα.

ΡΑΣ ΕΑΑΚ

Αρ. Εν. Πολιτικού

Μπαίνεις στην σχολή. Διάβασες δυο χρόνια για τις Πανελλήνιες. Οι γονείς σου πλήρωναν φροντιστήρια. Θες να τελειώσεις στα τέσσερα χρόνια τη σχολή. Να κάνεις ό,τι σεμινάριο υπάρχει. Μεταπτυχιακό. Να βρεις δουλειά στον ΟΗΕ. Αυτό είναι όλο; Όχι τόσο απλά! Αυτή τη στιγμή έχεις ήδη ζήσει μία πλήρως εντατικοποιημένη καθημερινότητα, τους ρυθμούς και το περιεχόμενο της οποίας δεν καθόρισες μόνος/-η σου. Μέχρι σήμερα καλείσαι να πειθαρχείς σε πολλών ειδών κανόνες και να πιστέψεις ότι ο μοναδικός δρόμος να δημιουργήσεις το μέλλον σου, είναι αυτός του ανταγωνισμού και του ατομισμού.

Μέσα σε ένα πλαίσιο σταθεροποιημένης πλέον αστάθειας, ίσως να έχεις εναποθέσει όλες τις ελπίδες σου στο ότι το πτυχίο θα σε βοηθήσει να βρεις δουλειά, ίσως να φοβάσαι ότι ούτε καν αυτό δεν αρκεί. Μπορεί να πίστεψες για λίγο ότι τα πράγματα θα άλλαζαν, αλλά απογοητεύτηκες από τις πολιτικές εξελίξεις και είσαι πια σχεδόν σίγουρος/-η πως ό,τι καταφέρεις, πρέπει να το κάνεις μόνος/-η σου. Πραγματικά, η υπογραφή και υλοποίηση του τρίτου μνημονίου, που εναρμονίζεται με την νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση των ευρωπαϊκών χωρών, οδηγεί την πλειοψηφία των νέων στην ανεργία και την μετανάστευση.

Ενώ η ανάγκη σου να πάρεις όσο το δυνατόν πιο γρήγορα πτυχίο είναι πραγματική, το πανεπιστήμιο δεν είναι μόνο αυτό. Σε αντίθεση με το σχολείο, πρόκειται για έναν κοινωνικό χώρο, οι διαστάσεις του οποίου ξεπερνούν κατά πολύ τον αυστηρά εκπαιδευτικό χαρακτήρα. Είναι χώρος συλλογικών αναπαραστάσεων και πολιτικού διαλόγου, κοινωνικοποίησης και διεκδίκησης. Αντίθετα στον ατομικό δρόμο και στην εντατικοποίηση, υπάρχει ένα άλλο πρότυπο φοιτητή, ένα άλλο πρότυπο φοιτητικής καθημερινότητας, μέσω της συλλογικής δράσης. Η αλληλεγγύη μεταξύ των φοιτητών, παίρνει τη θέση του ανταγωνισμού, η ανιδιοτελής βοήθεια σπάει τις πελατειακές σχέσεις, η οικειοποίηση του κοινωνικού χώρου της σχολή σπάει τη ρουτίνα των μαθημάτων. Μιλώντας για ένα δημόσιο, δωρεάν και δημοκρατικό πανεπιστήμιο εννοούμε έναν χώρο ανοιχτό και προσβάσιμο, που δεν θα παρέχει απλώς εξειδικευμένες γνώσεις συνδεδεμένες με την αγορά εργασίας, αλλά ένα πλαίσιο συλλογικής διεκδίκησης και κοινωνικού αγώνα. Γιατί, εν τέλει, ο μόνος τρόπος να πετύχουμε υλικές νίκες είναι να δρούμε μαζί, ο μόνος τρόπος να ζήσουμε με αξιοπρέπεια είναι να φτιάξουμε έναν άλλο δρόμο, πιο δημιουργικό και πιο αγωνιστικό.

Η εναλλακτική μας ξεδιπλώνεται μέσα από δομές που έχουν γεννηθεί από τον πυρήνα των συλλογικών διαδικασιών του Φ.Σ., τη γενική συνέλευση. Δομές όπως είναι το πολιτιστικό- πολιτικό στέκι, μέσα από το οποίο μπορούμε να δημιουργούμε πεδία καλλιτεχνικής έκφρασης και να ενδυναμώνουμε το δίκτυο αλληλεγγύης μεταξύ των φοιτητών/-τριών για τις απλές καθημερινές ανάγκες της σχολής. Μπορούμε ακόμα να φαινόμαστε κοινωνικά χρήσιμοι όταν η συγκυρία το επιτάσσει όπως έχουμε κάνει με τη συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης για τους πρόσφυγες, γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είμαστε κομμάτια ενός ευρύτερου κοινωνικού συνόλου. Γιατί έτσι η σχολή γίνεται δική μας, οι συλλογικοί μας αγώνες όχημα για να ορίσουμε εμείς τα συμφέροντά μας, και η φοιτητική ζωή μια περιπέτεια που μας δείχνει τρόπους να αγωνιζόμαστε για αυτά που μας ανήκουν.

ΡΑΣ ΕΑΑΚ

Αρ. Εν. Πολιτικού