Μέσα στην αναμπουμπούλα και το σαματά της προεκλογικής περιόδου, μια είδηση που όλο το προηγούμενο διάστημα ταλάνισε το ελληνικό πανεπιστήμιο, πέρασε στα ψιλά. Αυτή η είδηση, δεν είναι άλλη, παρά η αναγνώριση των κολεγίων.
Μόλις δύο μέρες πριν τις εκλογές, η κυβέρνηση της ΝΔ χορήγησε (με ιδιαίτερη μέριμνα του ίδιου του πρώην υπουργού Α. Σπηλιωτόπουλου) 33 άδειες λειτουργίας σε «εργαστήρια ελευθέρων σπουδών» και παραρτήματα ξένων πανεπιστημίων. Η αναγνώριση των 33 αυτών ιδρυμάτων ως «πανεπιστήμια» αποτελεί την τελευταία πράξη του κυβερνητικού έργου στην εκπαίδευση, ένα έργο το οποίο θα θυμόμαστε για την αξιομνημόνευτη αντιδραστικότητά του.
Το ΠΑΣΟΚ, ως κυβέρνηση πια, περιορίστηκε να μιλήσει για «αδιαφάνεια και σκοπιμότητες της ΝΔ» χωρίς φυσικά να δεσμεύεται για τη μη εφαρμογή της οδηγίας αλλά και της απόφασης Σπηλιωτόπουλου, μια και το ίδιο και ο πρόεδρος του Γ. Παπανδρέου έχουν μιλήσει για την ανάγκη αλλαγής του άρθρου 16 του Συντάγματος ώστε να αναγνωριστούν τα ιδιωτικά κολέγια και ΚΕΣ.
Η αναγνώριση των τίτλων σπουδών των Κ.Ε.Σ. κατ’ εντολή της Ε.Ε. και σύμφωνα με τις επιταγές της Μπολόνιας και της Λισαβόνας, αποτελεί όχι μόνο παραβίαση του Άρθρου 16 του Συντάγματος που διασφαλίζει τον Δημόσιο και Δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης αλλά κυρίως ανοίγει το δρόμο για:
- Την κατάργηση των επαγγελματικών και εργασιακών δικαιωμάτων, μέσω της εξίσωσης προς τα κάτω με τα κολλέγια. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό για όλους εμάς; Ακόμη λιγότερα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα κατοχυρωμένα από τα πτυχία μας, ακόμη χειρότερους όρους εργασίας , ακόμη μεγαλύτερη επισφάλεια!
- Τον κατακερματισμό της εκπαίδευσης. Στόχος είναι ο αυριανός εργαζόμενος να μην έχει ένα ενιαίο πτυχίο αλλά πιστοποιητικά κατάρτισης, να μην έχει τη δυνατότητα συλλογικής διεκδίκησης αλλά η ζωή του να είναι ένας ατελείωτος ατομικός αγώνας δρόμου για κυνήγι δεξιοτήτων...
- Ο τρόπος λειτουργίας και η φυσιογνωμία των ιδρυμάτων αυτών(εντατικοποιημένες σπουδές, απουσία φοιτητικού συνδικαλισμού) θα λειτουργήσει ως μοχλός πίεσης για την αναδιάρθρωση και των δημοσιών ΑΕΙ.
Σε αυτό το ζοφερό τοπίο που υπονομεύει το μέλλον μας μόνη απάντηση μπορεί να είναι οι συλλογικοί μας αγώνες! Με οδηγό τα μαζικά και νικηφόρα κινήματα της προηγούμενης περιόδου που κατάφεραν να μπλοκάρουν την κυβερνητική πολιτική πρέπει να υψώσουμε τις αντιστάσεις μας απέναντι σε όλα όσα αποφασίζονται για εμάς χωρίς εμάς! Να βρεθούμε ξανά στο δρόμο του αγώνα για την άμεση ανάκληση όλων των αδειών των κολεγίων, την ανατροπή συνολικά όλων των μέτρων που εφάρμοσε που η ΝΔ με την συναίνεση του ΠΑΣΟΚ.
Κάτω οι νόμοι και οι κανονισμοί
νόμος οι ανάγκες του κάθε φοιτητή!
ΡΑΣ - ΕΑΑΚ
Αναμφισβήτητα ο μεγάλος πρωταγωνιστής ήταν η νεολαία - μαθητική, φοιτητική, εργασιακής περιπλάνησης. Κι αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο. Μας κατηγόρησαν ως «γνωστούς-άγνωστους», ως «τροφίμους του άβατου των Εξαρχείων», αλλά δεν είναι δυνατόν να πιστέψει κανείς ότι κάποιος σκοτεινός συνωμότης κίνησε τα νήματα των αντιδράσεων σε εκατοντάδες σχολεία και σχολές, σε δεκάδες πρεσβείες και προξενεία, σε πλήθος πόλεων, συνοικιών και εργασιακών χώρων, σε εμπορικά κέντρα και χώρους πολιτισμού. Ή ότι οι νέοι από το Ναύπλιο ως την Αλεξανδρούπολη και από την Κοζάνη ως το Γύθειο έγιναν ξαφνικά «κουκουλοφόροι» και «γνωστοί-άγνωστοι». Άλλωστε ο Δεκέμβρης δεν ήταν μια έκρηξη μονάχα απέναντι σε μία δολοφονία ενός νέου, ήταν μια έκρηξη αντίδρασης απέναντι στην καθημερινή πραγματικότητα που ζούμε όλοι, αλλά κι απέναντι στο μέλλον που μας ετοιμάζουν.
Οι κινητοποιήσεις του Δεκέμβρη έφεραν με ιδιαίτερη ένταση στο προσκήνιο το ζήτημα των λαϊκών ελευθεριών και των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Μάλιστα, η αντίδραση των εργαζομένων και των νέων τόσο στη δολοφονία του 15χρονου όσο και στη δολοφονική επίθεση στην Κ. Κούνεβα απέδειξε για μια ακόμη φορά ότι όσο επιβάλλουν την πιο σκληρή καταστολή και το σάρωμα των λαϊκών ελευθεριών - σαν αναγκαίο συμπλήρωμα της αντεργατικής επίθεσης – (συλλήψεις μέσα από σπίτια, αποκλεισμό του κέντρου της Αθήνας και της περιοχής των Εξαρχείων) η νεολαία θα ριζοσπαστικοποιείται, πολιτικοποιείται, και θα «παράγει» μεγάλα κινηματικά γεγονότα. Το Δεκέμβρη, ζήσαμε μια έκρηξη καταστολής με εκτεταμένη χρήση αστυνομικής βίας, που εντάθηκε στις 9/1, στη διαδήλωση για τον Τεμπονέρα, περάσαμε από δολοφονικών διαστάσεων εκτεταμένη χρήση χημικών και δακρυγόνων, από εκατοντάδες προσαγωγές και συλλήψεις, ακόμα και διώξεις με βάση τον αντιτρομοκρατικό νόμο (Λάρισα). Παράλληλα, εντάθηκε η συζήτηση τόσο για την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου όσο και για την αξιοποίηση αντιδραστικών διατάξεων του συντάγματος (άρθρα 11 και 48, κατάστασης πολιορκίας)! Ενδεικτικό για την ένταση που έχει λάβει η κρατική καταστολή, ήταν και η δολοφονική επίθεση κατά της συνδικαλίστριας Κωνσταντίνας Κούνεβα από την εργοδοτική τρομοκρατία που έριξε βιτριόλι σε μία αγωνίστρια μετανάστρια, λόγω των αγώνων της για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των συναδέλφων της στο συνεργείο καθαρισμού του ΗΣΑΠ.
Αλλά η νεολαία χάραξε το δικό της δρόμο, το Δεκέμβρη. Και ήταν μόνο η αρχή. Όσο το σύστημα και οι κυβερνήσεις του θα ετοιμάζουν για εμάς ένα μέλλον χωρίς εμάς, όσο θα απαιτούν να πληρώσουμε τα σπασμένα της ΔΙΚΙΑΣ ΤΟΥΣ ΚΡΙΣΗΣ, τόσο θα γεννιούνται και νέες δυνατότητες για ακόμα πιο εκρηκτικούς αγώνες. Οι νέοι Δεκέμβρηδες είναι μπροστά μας!
Το σχήμα μας λοιπόν είναι μια συλλογικότητα, η οποία εδώ και περίπου 20 χρόνια, επιχειρεί να εκφράσει όλους εκείνους που δεν ανέχονται να αποφασίζουν άλλοι εξ’ ονόματος τους. Όλους αυτούς που έμαθαν να αγωνίζονται και να διεκδικούν για τα δικαιώματα και τις ανάγκες τους. Όλους αυτούς που βλέπουν τον εαυτό τους, ως κομμάτι όλων εκείνων των κινημάτων που έδωσαν το στίγμα τους στη πολιτική καθημερινότητα τα τελευταία χρόνια, ανατρέποντας τις κυβερνητικές πολιτικές στην εκπαίδευση, στην εργασία, το μεταναστευτικό, στο χώρο των δημοκρατικών δικαιωμάτων.
