ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ:
AΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΨΕΜΑΤΑ


Γιατί η ελπίδα είναι στους αγώνες...

‘‘Το 93% των Ισλανδών αποφάσισε να μην δώσει σε μερικούς τραπεζίτες 5 δις ευρώ. Πρέπει εσείς οι Έλληνες να αποφασίσετε αν θέλετε το Δ.Ν.Τ στη χώρα σας. Η κυβέρνησή σας δεν έχει αυτήν την εντολή. Σας θεωρούν ανόητους και δεν ζητάνε τη γνώμη σας; Θεωρούν πως είστε μωρά και δεν έχετε δικαίωμα λόγου; Πως δεν μπορείτε να αποφασίσετε για τις ζωές σας; Θέλετε το Δ.Ν.Τ στη χώρα σας ή όχι; Πρέπει να παλέψετε, να αγωνιστείτε.’’

(Απόσπασμα από συνέντευξη του Μαξ Κάιζερ, ο οποίος είναι οικονομολόγος που παρουσιάζει εκπομπές στα μεγαλύτερα τηλεοπτικά δίκτυα του κόσμου, ανάμεσα στα οποία το BBC, το Αγγλικό Αλ Τζαζίρα και το Russia Today)

Με αφορμή την είσοδο της χώρας στο μηχανισμό ‘‘στήριξης’’ της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. εξελίσσεται μια ολόκληρη επικοινωνιακή εκστρατεία από τα Μ.Μ.Ε. και τους πολιτικούς ΠΑΣΟΚ, Νέας Δημοκρατίας και ΛΑΟΣ, η οποία αποσκοπεί ούτε λίγο ούτε πολύ στο να πείσει την κοινή γνώμη ότι για τα οικονομικά προβλήματα της χώρας και τα τεράστια ελλείματα φτάινε οι ίδιοι οι εργαζόμενοι που ζούν ‘‘πάνω από τις δυνατότητές τους’’, που είναι ‘‘αντιπαραγωγικοί’’ στην εργασία τους, που παίρνουν ‘‘υπέρογκους μισθούς και συντάξεις’’ σε σχέση με άλλες ευρωπαικές χώρες και άλλα πρεμφερή. Με απλά λόγια παρουσιάζεται μια εικόνα συλλογικής ευθύνης του λαού για την κρίση από κάποιους ‘‘έγκυρους’’ αναλυτές και δημοσιογράφους, που κωδικοποιείται στη λογική ‘‘όλοι τρώγαμε παραπάνω από όσο αντέχαμε και τώρα όπως είναι φυσικό ήρθε η ώρα της πληρωμής’’. Επειδή όμως η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική ας ρίξουμε μια ματιά σε βασικά στοιχεία της οικονομίας της χώρας, προκειμένου να καταλάβουμε ποιά είναι η πραγματική κατάσταση, τι θα επιφέρουν οι επερχόμενες ισοπεδωτικές αλλαγές και ποιος επιτέλους δημιούργησε αυτή τη κρίση...

Δημόσιο έλλειμμα: υπερδιόγκωση των κερδών τους και όχι του δημοσίου τομέα…

Διαχρονικά χρήσιμο εργαλείο στα χέρια των κυβερνήσεων που έχουν αντιλαικό προσανατολισμό (παρά το γεγονός ότι σκίζουν τα ιμάτια τους σε σχέση με τις προθέσεις τους…) αποτελεί το λεγόμενο ‘‘δημοσιονομικό έλλειμμα’’, δηλαδή το ποσό/έλλειμμα εκείνο, το οποίο παρουσιάζεται όταν το προυπολογισμένα έσοδα είναι λιγότερα από τα αντίστοιχα έξοδα ενός κράτους. Η χώρα έτσι που έχει ελλειμματικό προυπολογισμό, προκειμένου να καλύψει τα τρέχοντα έξοδα της (και να πληρώσει μέρος του χρέους της) βγαίνει στην εγχώρια ή διεθνή αγορά (βλ.ΔΝΤ στη περίπτωση μας) για να δανειστεί, ενώ ταυτόχρονα πουλάει ο,τι μπορει (βλ.ιδιωτικοποιήσεις). Ταυτόχρονα μειώνει όσο το δυνατόν περισσότερο τις ‘‘δαπάνες’’ της (βλ. μισθούς, συντάξεις, κοινωνικές παροχές). Αυτά σε πολύ γενικές γραμμές λέει η οικονομική θεωρία για το δημοσιονομικό έλλειμμα.
Το έλλειμμα και στη χώρα μας προφανώς δεν δημιουργήθηκε από τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων. Αντίθετα, οι δημόσιες δαπάνες (για τις οποίες δήθεν μακρυπρόθεσμα δανείζεται η χώρα..) περιλαμβάνουν στο μεγαλύτερο βαθμό τους ποσά που κατευθύνονται στην ιδιωτική σφαίρα, είτε με τη μορφή ενισχύσεων (βλ. 28 δίς στις τράπεζες), είτε με τη μορφή φοροαπαλλαγών, χαριστικών ρυθμίσεων για χρέη από φόρους και πολλά ακόμα από τα οποία επωφελείται το... ελληνικό κεφάλαιο προφανώς και όχι ο ελληνικός λαός! Μερικά μόνο παραδείγματα... ‘‘δημοσίου’’ ελλείματος : Oι μειωμένοι φορολογικοί συντελεστές για τις μεγάλες επιχειρήσεις και τις τράπεζες (οι επιχειρήσεις στην Ελλάδα πληρώνουν φόρο, όσο και ένας μισθωτός των 1200 ευρώ, ενώ οι Τράπεζες ακόμα λιγότερο). Οι αδικιολόγητα υψηλές δαπάνες για φάρμακα ιδιωτικών εταιριών (ποιος μπορεί να ξεχάσει την ‘‘φονική γρίπη’’ που κράτησε όσο χρειάζοταν ωστέ να αγοραστούν τα εκατομμύρια εμβόλια με έξοδα του δημοσίου;). H υπερκοστολόγηση των μεγάλων έργων (την ίδια ώρα που τα εργατικά ατυχήματα στη χώρα μας καταλαμβάνουν της πρώτες θέσεις σε πανευρωπαικές στατιστικές), οι συμπράξεις δημοσίου και ιδιωτικού τομέα. Οι απίστευτες δαπάνες για τις κρατικές διαφημίσεις, η συνεχιζόμενη εισφοροδιαφυγή των ιδιοκτητών ΜΜΕ, που αντιστοιχεί σε δις ευρώ, και προφανώς οι ‘‘αμυντικές’’ δαπάνες (πρόσφατη μελέτη έδειξε ότι αν το κράτος μείωνε τις εξοπλιστικές του δαπάνες κατά 2%, θα μπορούσε να μειώσει το έλλειμμα κάτω από το 10%).

Τα μέτρα κυβέρνησης-ΔΝΤ για το περιορισμό του ελλείμματος…
(ή αλλιώς ‘‘άλλος τρώει, άλλος πληρώνει!’’)

Παρά το γεγονός ότι, όπως φάνηκε παραπάνω, το ‘‘δημόσιο έλλειμμα’’ δεν είναι τελικά και τόσο…δημοσιο, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μαζί με τους τεχνοκράτες του ΔΝΤ ζητάνε για άλλη μια φορά να πληρώσουν τη κρίση οι εργαζόμενοι και όχι αυτοί που κερδοφόρησαν. Είναι σαφές ότι η κυβέρνηση μπορεί (μειώνοντας πχ. τις αμυντικές δαπάνες κατά 3-4%), αλλά δεν έχει τη πολιτική βούληση να το κάνει. Οι προθέσεις της κυβέρνησης είναι ξεκάθαρες, όπως και όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων, που ανέλαβαν την οικονομική διαχείριση της χώρας: Η στοχοποίηση και αφαίμαξη των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων. Έτσι λοιπόν η κυβέρνηση με το ΔΝΤ προχώρησε σε 2 γύρους μέτρων ‘‘στήριξης’’ και ‘‘τόνωσης’’ της ελληνικής οικονομίας, τα οποία περιλαμβάνουν την άρση εργασιακών κατακτήσεων του εργατικού κινηματος ακόμα και από τα μέσα του προηούμενου αιώνα. Πιο αναλυτικά:

• Κατάργηση 13ου–14ου μισθού στο δημόσιο τομέα.
• Μείωση κατά 8% επιπλέον των επιδομάτων στο δημόσιο τομέα.
• Κατάργσηση της 13ης και 14ης σύνταξης για όλα τα ταμεία.
• Πάγωμα μισθών και συντάξεων για τα επόμενα 3 χρόνια.
• Αύξηση κατά 10% επιπλέον όλων των συντελεστές ΦΠΑ.
• Αύξηση 10% επιπλέον των ειδικών φόρων κατανάλωσης σε καύσιμα και τσιγάρα.
• Παύση της δεύτερης δόσης του ειδικού επιδόματος αλληλεγγύης σε πολύτεκνους
• Περικοπές στη λίστα με τα βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέματα.
• Αύξηση του ορίου απολύσεων από το 2% στο 4%.

Οικονομικοί δείκτες και επιπτώσεις των μέτρων…

Η χώρα μας με βάση στοιχεία του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (Ο.Ο.Σ.Α.) είναι μια από τις χώρες με τους υψηλότερους δείκτες ωρών εργασίας κατά άτομο. Συγκεκριμένα με βάση τα στατιστικά στοιχεία σε κάθε έλληνα εργαζόμενο αντιστοιχούν περίπου 2146 ώρες εργασίας όταν ο αντίστοιχος ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι περίπου 200 μονάδες κάτω. Επίσης ο ισχυρισμός ότι οι έλληνες εργαζόμενοι δουλεύουν πολύ λιγότερα χρόνια σε σχέση με τους ευρωπαίους συναδέλφους τους είναι επίσης ανακριβής ενδεικτικά με βάση στοιχεία της Eurostat για το 2009 ο δείκτης των ελλήνων εργαζομένων που εξακολουθούν να δουλεύουν μετά το 55 έτος της ηλικίας τους αγγίζει το 42,2%, όταν ο αντίστοιχος Γαλλικός είναι στο 38,9% και ο Ιταλικός στο 35,7% . Στο κενό πέφτει και η περίφημη αντιπαραγωγικότητα των ελλήνων εργαζομένων καθώς πάλι με βάση τα στοιχεία της Eurostat ο σχετικώς δείκτης όχι μόνο δεν είναι κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο των 27 κρατών μελών αλλά είναι και ελαφρά ενισχυμένος. Σημαντικό είναι επίσης εδώ να αναφέρομαι ότι σε σχέση με τα υπόλοιπα κράτη μέλη της ΟΝΕ ο δείκτης του εργατικού κόστους ανά ώρα δουλείας στη χώρα μας είναι πολύ μικρότερος ( με βάση την τελευταία μέτρηση του 2003, ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 23,48 μονάδες όταν ο αντίστοιχος ελληνικός είναι στις 13,37 ), κοινός οι έλληνες εργαζόμενοι είναι ήδη πριν από την κρίση οι από τους πιο αν όχι οι πιο κακοπληρωμένοι, ενώ παράλληλα δουλεύουν τις περισσότερες ώρες κατ’ άτομο από οποιονδήποτε άλλο ευρωπαίο. Ακόμη ένα στοιχείο που παρουσιάζει ενδιαφέρον, ιδιαίτερα μετά τις διαρκείς αιτιάσεις των ‘εμπειρογνωμόνων’ του Δ.Ν.Τ. και της Ε.Ε., ότι δήθεν οι έλληνες εργαζόμενοι βλέπουν τα εισοδήματά τους να αυξάνονται με ρυθμό αναντοίστιχο της οικονομικής ανάπτυξης της χώρας, είναι το γεγονός ότι σύμφωνα με τα δικά τους (!) στατιστικά στοιχεία από την ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία το κόστος εργασίας στην Ελλάδα έχει αρνητικό ρυθμό ανάπτυξης -2,6 για το 2010, όταν ο μέσος ευρωπαϊκός όρος είναι μόλις στο -1,2. Ανακεφαλαιώνοντας λοιπόν οι ‘τεμπέληδες’ έλληνες εργαζόμενοι, που ζούν πλουσιοπάροχα πάνω από τις δυνατότητές τους είναι αυτοί που δουλεύουν μακράν τις περισσότερες ώρες από κάθε άλλο ευρωπαίο, αμείβονται με τους μικρότερους μισθούς ενώ οι αμοιβές τους μειώνονται με ρυθμό διπλάσιο από των συναδέλφων τους στην υπόλοιπη Ευρώπη( ήδη πριν τα νέα μέτρα ) , ενώ δουλεύουν κυριολεκτικά μέχρι τα γεράματα σε αντίθεση με Γάλλους, Ιταλούς και άλλους.
Σε όλα τα παραπάνω και για να γίνει πιο κατανοητός ο μελλοντικός αντίκτυπος των μέτρων έχουν μεγάλη σημασία και κάποια επιπλέον στοιχεία. Πρώτον με βάση πρόσφατα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα το επιστημονικό ινστιτούτο της ΓΣΕΕ, η πραγματική ανεργία στη χώρα αναμένεται να ξεπεράσει τα επόμενα χρόνια ακόμη και αυτή της Ισπανίας που ήταν η υψηλότερη στην Ευρώπη, να αγγίξει δηλαδή το 20% και μάλιστα με ιδιαίτερα υψηλά ποσοστά πάνω από 15% στις δυναμικές ηλικίες άνω των 25 ετών! Την ίδια στιγμή με βάση στοιχεία του ΕΚΚΕ το ποσοστό φτώχειας στην Ελλάδα αγγίζει το 20 με 21%, πέντε ποσοστιαίες μονάδες πάνω από τον αντίστοιχο μέσο όρο των χωρών της ευρωζώνης και όλα αυτά πριν την έξαρση της οικονομικής κρίσης και την εφαρμογή των ληστρικών πραγματικά μέτρων που έρχεται να επιβάλει η κυβέρνηση. Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι οι εργαζόμενοι που δουλεύουν με σχέσεις ελαστικής απασχόλησης και part time έχουν σχεδόν πενταπλάσια ποσοστά στο δείκτη ‘κίνδυνος φτώχειας’ ( 14,17% οι εργαζόμενοι με σύμβαση ορισμένου χρόνου ή έργου και 3,70 οι εργαζόμενοι με μόνιμες συμβάσεις) και όλα αυτά τα στοιχεία και πάλι προ κρίσης! Σκεφτείτε λοιπόν με βάση τα παραπάνω, που θα εκτιναχθούν αυτοί οι δείκτες όταν εφαρμοστούν τα νέα μέτρα με την κατάργηση μισθών, συντάξεων, τη θεσμοθέτηση της ελαστικής εργασίας, την κατάργηση επί της ουσίας των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας και άρα και των κατώτατων εγγυημένων ημερομισθίων, κ.λ.π....την ώρα μάλιστα που έχουμε τα ακριβότερα προϊόντα σε σχέση με oολόκληρη την ευρωζώνη και ο πληθωρισμός της χώρας είναι ένας από τους υψηλότερους στο σύνολο της Ευρώπης! Υπολογίστε σε αυτά και τις αυξήσεις σε Φ.Π.Α. και καύσιμα και μετά δείτε μήπως τελικά η χρεωκοπία δεν είναι καθόλου μακρινό σενάριο για όλους εμάς;; Και αν όντως δεν είναι τότε έρχεται το δεύτερο ερώτημα! Για ποιών, την αποφυγή της χρεωκοπίας καλούμαστε να ξαναπληρώσουμε;; Μήπως αυτών που μας χρεοκόπησαν, κερδοσκοπώντας δεκαετίες ολόκληρες στις πλάτες μας;;

Τα κατορθώματα του Δ.Ν.Τ. ανά τον κόσμο!

Ουγγαρία: Μόλις προ ολίγων ημερών έγινε γνωστή στο ελληνικό κοινό η εμπειρία της Ουγγαρίας από την παρέμβαση του ΔΝΤ, όταν στις πρόσφατες εκλογές αναδείχθηκε η Ακρα Δεξιά τρίτη πολιτική δύναμη στη χώρα. Είχε προηγηθεί η πολιτική λιτότητας που εφάρμοσε κατ’ εντολήν του Ταμείου η κυβέρνηση, όταν η χώρα βρέθηκε στη δίνη της χρηματοπιστωτικής κρίσης και αφού είχαν προηγηθεί αλλεπάλληλες υποβαθμίσεις της πιστοληπτικής της ικανότητας. Συμφώνησε μαζί του πακέτο διάσωσης ύψους 20 δισ. ευρώ με τη συμμετοχή της Ε.Ε. και της Παγκόσμιας Τράπεζας και προχώρησε στην περικοπή του δώρου των Χριστουγέννων για μισθωτούς και συνταξιούχους, στην αύξηση του ΦΠΑ κατά 5% και στην άνοδο του ορίου συνταξιοδότησης κατά τρία χρόνια. Ακολούθησε ύφεση με συρρίκνωση του ουγγρικού ΑΕΠ κατά 7% σε σύγκριση με τα προ ΔΝΤ επίπεδα, αλλά με τα κριτήρια του Ταμείου η παρέμβαση κρίθηκε επιτυχής: το δημοσιονομικό έλλειμμα προβλέπεται να συρρικνωθεί φέτος στο 3,8% και το 2011 στο 3%, ενώ η μείωση του ουγγρικού ΑΕΠ θα περιορισθεί στο 0,2%.
Λετονία: Υπό παρεμφερείς συνθήκες η Λεττονία προσέφυγε σε πακέτο στήριξης στο οποίο συμμετείχε το ΔΝΤ, η Σουηδία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες και έλαβε δάνειο 7,5 δισ. ευρώ. Κατ’ εντολήν του ΔΝΤ, η κυβέρνηση προχώρησε άμεσα σε περικοπές του προϋπολογισμού για την υγεία κατά 40% κλείνοντας τεράστιο αριθμό νοσοκομείων. Εκλεισαν εκατοντάδες σχολεία, οι μισθοί των εκπαιδευτικών μειώθηκαν κατά 60% και των δημοσίων υπαλλήλων κατά 20%. Ακολούθησε συρρίκνωση του ΑΕΠ κατά 17,5% το 2009 και συνολικά για την τελευταία διετία κατά 24%. Η ανεργία εκτινάχθηκε στο 22,8% από το ποσοστό μόλις 5,6% του 2007.Ρουμανία: Σε συνεργασία με την Ε.Ε. ήταν και η παρέμβαση του ΔΝΤ στη Ρουμανία, που έλαβε 20 δισ. ευρώ από πακέτο στήριξης, αλλά αναγκάστηκε να προχωρήσει σε 100.000 απολύσεις στον δημόσιο τομέα, ο οποίος αντιπροσωπεύει το 1/3 της συνολικής απασχόλησης. Μόλις την περασμένη Πέμπτη προχώρησαν σε απεργιακές κινητοποιήσεις οι εκπαιδευτικοί, που απειλούν με απεργία διαρκείας αν η κυβέρνηση προχωρήσει σε 15.000 απολύσεις στον κλάδο. Μετά την εφαρμογή των μέτρων, το ΑΕΠ της χώρας έχει συρρικνωθεί σχεδόν κατά 8%. Το ίδιο το ΔΝΤ, που καταφθάνει στο Βουκουρέστι για να επανεξετάσει το πακέτο διάσωσης, έχει αναθεωρήσει την αρχική πρόβλεψή του πως η οικονομία της Ρουμανίας θα σημειώσει φέτος ανάπτυξη 1,3% και περιορίζεται στο 0,8%.
Αργεντινή: Στην ελληνική κοινή γνώμη, πάντως, το ΔΝΤ είναι ευρύτερα γνωστό από την ολέθρια παρέμβασή του στην Αργεντινή. Αφού της χορήγησε περισσότερα από 13 δισ. δολ. τη δεκαετία του ’90 και επέβαλε την ιδιωτικοποίηση των στρατηγικών τομέων της οικονομίας της, το ΔΝΤ παρενέβη ξανά το 2000 όταν η χώρα βρέθηκε σε δεινή θέση μετά την εκτίναξη του δολαρίου με το οποίο διατηρούσε συνδεδεμένο το νόμισμά της. Της χορήγησε εκ νέου 40 δισ. δολ. επιβάλλοντας, όμως, την κατάργηση όλων των κοινωνικών προγραμμάτων και μείωση των μισθών κατά 20%, με αποτέλεσμα να βυθιστεί η χώρα στη φτώχεια. Στο αμέσως επόμενο διάστημα ακολούθησαν κοινωνικές εκρήξεις και αναστολή πληρωμών τον Νοέμβριο του 01’. Στη συνέχεια, όμως, η χώρα προχώρησε σε αναδιάρθρωση του χρέους της με το 76% των πιστωτών να έχει ουσιαστικά χαρίσει στην χώρα τα 2/3 του συνολικού χρέους.

Για την έξοδο από την κρίση τους...

Η σημερινή κρίση που πλήττει τη χώρα μας και όχι μόνο, για να είμαστε πιο ακριβείς πλήττει απλά και τη χώρα μας, χωρίς καν αυτή να είναι το επίκεντρο του προβλήματος, είναι φυσικό απότοκο ενός οικονομικού συστήματος το οποίο δεν ενδιαφέρεται για τίποτα άλλο πέρα από την υπερσυσσώρευση κερδών, ανεξαρτήτως του οποιουδήποτε κοινωνικού, περιβαλλοντικού ή άλλου κόστους. Αυτό λοιπόν το σύστημα, ο περίφημος καπιταλισμός, ο οποίος μετά τις αρχές της δεκαετίας του ’90 έχει πάρει την πίο σκληρή και άρα εξοντωτική μορφή του με την ένταση των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων σε όλο τον κόσμο και την σταδιακή αποσάθρωση κάθε έννοιας κοινωνικού κράτους και κοινωνικών δικαιωμάτων, μας οδήγησε σε μία παγκόσμια οικονομική κρίση τεραστίων διαστάσεων, μία κρίση η οποία ξέσπασε αρχικά στον καπιταλιστικό παράδεισο που λέγεται Η.Π.Α. και μάλιστα στον πυρήνα του το χρηματοπιστωτικό του σύστημα ( θυμίζουμε την κατάρρευση κολοσσιαίων τραπεζικών ιδρυμάτων, λόγω της υπόθεσης με τα επισφαλή στεγαστικά δάνεια και τα λοιπά ‘τοξικά’ τραπεζικά προϊόντα ).
Από εκεί και πέρα αρχίζει μια ατελείωτη σειρά παραδόξων. Μια κρίση λοιπόν που οφείλεται στη δομή με την οποία λειτουργούν οι αγορές και όχι απλά στον (όντως) ασύδοτο και εντελώς ανεξέλεγκτο χαρακτήρα τους, επιχειρείται να ξεπεραστεί με την ένταση των ίδιων αυτών πολιτικών που μας οδήγησαν εξαρχής στην κρίση. Το πρόβλημα δηλαδή που δημιουργήθηκε από την νεοφιλελεύθερη οικονομική διαχείριση των τελευταίων δεκαετιών επιχειρείται να ξεπεραστεί με την ακόμη μεγαλύτερη ένταση και σκλήρυνση των πολιτικών αυτών! Αυτό είναι το πρώτο αλλά όχι και το τελευταίο παράδοξο. Ένα ακόμη εντυπωσιακό στοιχείο που αναδεικνύεται τον τελευταίο καιρό είναι το γεγονός ότι από τη μία τα κέρδη ‘ιδιωτικοποιούνται’ και από την άλλη οι ζημιές ‘κοινωνικοποιούνται’, με απλά λόγια ενώ λίγοι κερδίζουν, όλοι πληρώνουν. Και έτσι φτάνουμε σιγά-σιγά και στην ελληνική περίπτωση η οποία δεν απέχει και πολύ από τις παραπάνω γενικές διαπιστώσεις. Στη χώρα μας λοιπόν την πολυθρύλητη οικονομική ανάπτυξη των τελευταίων δεκαετιών την καρπώθηκαν συγκεκριμένοι οικονομικοί κύκλοι και συμφέροντα, τόσο μέσω της έντασης των αναδιαρθρώσεων στους χώρους δουλείας και τις περίφημες κρατικές επιχορηγήσεις που μοναδικό στόχο είχαν την αύξηση των κερδών των επιχειρηματιών όσο και μέσα από γεγονότα όπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες, το Χρηματιστήριο και άλλες μεγάλες εθνικές επιτυχίες, οι οποίες όπως αποδεικνύεται εκ’ του αποτελέσματος μοναδικό στόχο είχαν απλά να παραφουσκώσουν οι τσέπες ορισμένων. Όταν λοιπόν μετά από δεκαετίες ληστρικής διαχείρισης των χρημάτων του λαού έρχονται στην επιφάνεια οι τεράστιες τρύπες που το σύστημα δημιούργησε, καλούνται και πάλι οι εργαζόμενοι να πληρώσουν για τη σωτηρία ποιών; Εκείνων που πλούτισαν εδώ και τόσα χρόνια στις πλάτες τους. Η συνταγή λοιπόν ίδια και μάλιστα σε μεγαλύτερη δοσολογία! Περισσότερο χρήμα ( θυμίζουμε την ενίσχυση των 28 δισεκατομμυρίων κρατικής βοήθειας προς τις τράπεζες) στο τραπεζικό σύστημα και τον επιχειρηματικό κόσμο προκειμένου να ανακάμψει από την ύφεση, και από τη άλλη σκληρή λιτότητα στους εργαζομένους, ακολουθούμενη από περικοπές και καταργήσεις δικαιωμάτων που κατακτήθηκαν με αίμα εδώ και δεκαετίες προκειμένου να αποπληρωθούν τα χρέη. Την ίδια ώρα που όπως αναφέραμε αυτή που επωφελήθηκαν περισσότερο από τις κρατικές σπατάλες και εν’ πολλοίς τις δημιούργησαν όχι μόνο δεν πληρώνουν αλλά τους πληρώνουμε και από πάνω. Τα νέα μέτρα όπως αναλύθηκαν παραπάνω είναι ενδεικτικά των κατευθύνσεων αυτών.
Απέναντι λοιπόν σε όλα αυτά οι εργαζόμενοι και η νεολαία πρέπει να τοποθετηθούν δυναμικά ξεφεύγοντας από τα ψευτοδιλλήματα που επιχειρούν να δημιουργήσουν τα δύο κόμματα εξουσίας μαζί με το ΛΑΟΣ και τα ΜΜΕ. Η χρεωκοπία των παραγωγικών δυνάμεων της χώρας που δεν είναι άλλες από τους ίδιους τους εργαζομένους είναι αναπόφευκτη στο βαθμό που τα νέα μέτρα θα οδηγήσουν μεγάλες μερίδες του πληθυσμού κυριολεκτικά στη φτώχεια και την ανέχεια. Τα παραδείγματα από χώρες του εξωτερικού που εφαρμόστηκαν ήδη τα μέτρα αποδεικνύουν του λόγω του αληθές. Συνεπώς για τους εργαζόμενους, τους νέους και τους συνταξιούχους το να θυσιαστούν προκειμένου να σώσουν αυτούς που εδώ και δεκαετίες ‘ζουν’ παρασιτικά από τον κόπο και τη δουλεία τους, δεν έχει πραγματικά απολύτως κανένα νόημα. Το γεγονός άλλωστε ότι τα μέτρα δεν εγγυώνται, ούτε καν μεσοπρόθεσμα τη μη χρεωκοπία της χώρας, είναι πλέον σχεδόν κοινώς τόπος για πολλούς διεθνούς φήμης οικονομολόγους όπως ο νομπελίστας Πωλ Κρούγκμαν και άλλοι. Οι ίδιοι δηλαδή οι θιασώτες των ελεύθερων αγορών αναγνωρίζουν ότι τα νέα μέτρα μπορεί απλά να ρίξουν τη χώρα ακόμη πιο βαθιά στην ύφεση, ωφελώντας μόνο τους πιστωτές των υπέρογκων δανείων μας.

o Παύση των πληρωμών του τοκογλυφικού χρέους!
o Εθνικοποίηση χωρίς αποζημίωση των τραπεζών!
o Απαγόρευση των απολύσεων!
o Όχι στην κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων.
o Να αυξηθούν οι μισθοί και το εισόδημα των εργαζόμενων, να μειωθεί ο χρόνος εργασίας!
o Να φορολογηθεί το κεφάλαιο, να παγώσουν οι εξοπλισμοί.
o Δημόσιο ενιαίο αναδιανεμητικό ασφαλιστικό σύστημα.
o Νομιμοποίηση των μεταναστών.
o Αγώνας για τις δημοκρατικές ελευθερίες και τα δικαιώματα.
o Έξω τώρα το ΔΝΤ! Ανυπακοή στις επιταγές της ΕΕ, εδώ και τώρα ρήξη με την ΟΝΕ!

ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ Η ΓΕΝΙΑ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ

ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗΣ ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗΣ!!!

Read More

ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΕΙΝΑΙ

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΚΑΙ Η ΕΡΓΟΔΟΣΙΑ!

Ο απεργιακός σεισμός της 5ης Μαίου που συνοδεύτηκε από η μεγαλύτερη διαδήλωση των τελευταίων δεκαετιών ήταν το πιο ηχηρό και ξεκάθαρο όχι στα μέτρα της κυβέρνησης και του ΔΝΤ. Το οργισμένο ποτάμι των 150.000 εργαζομένων και νεολαίων έδωσε το έναυσμα του ανυποχώρητου αγώνα, σε μια από τις μεγαλύτερες αν όχι τη μεγαλύτερη εργατική πορεία των τελευταίων δεκατειών. Η κυβέρνηση αντί να αποσύρει άμεσα τα βάρβαρα μέτρα, χρησιμοποίησε χωρίς ντροπή τον τραγικό χαμό των τριών εργαζόμενων στη Μarfin, ώστε να τα προωθήσει χωρίς αντιδράσεις. Τα κροκοδείλια όμως δάκρυα του Βγενόπουλου, ο οποίος εξανάγκασε τους εργαζόμενους να δουλεύουν κλειδωμένοι σε ένα κτίριο χωρίς πυρασφάλεια την ημέρα της πανεργατικής απεργίας δεν πείθουν κανέναν. Είναι σαφές πως οι μόνοι ένοχοι για τους 3 νεκρούς εργαζόμενους είναι η κυβέρνηση, η αστυνομία και η εργοδοσία. Όσο για τους έμμισθους ή μη προβοκάτορες, είναι καθήκον του λαϊκού κινήματος να τους απομονώσει, αυτούς και τις πρακτικές τους. Σε κάθε περίπτωση ό άδικος χαμός των 3 εργαζομένων και οι εγκληματικές πολιτικές της εργοδοσίας ( όπως τις υπαινίσσεται ευθέως και η ΟΤΟΕ, αλλά και τις καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι ) που ανέδειξε το τραγικό αυτό συμβάν, θα πάρουν την καλύτερη απάντηση και θα βρουν δικαίωση μόνο στους μαζικούς και ανυποχώρητους αγώνες μας, για καλύτερες συνθήκες εργασίας, για μια ζωή με αξιοπρέπεια και δικαιώματα!

Κλεισμένη στο γυάλινο πύργο της βουλής, μαζί με τους ελεγκτές του ΔΝΤ και της ΕΕ, η κυβέρνηση έδινε εντολές για ανελέητη επίθεση στις εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτών που κατέκλυσαν το κέντρο της Αθήνας και περικύκλωσαν με τη δίκαιη οργή τους το κοινοβούλιο. Καταστολή και αστυνομική τρομοκρατία συνεχίστηκαν με την ίδια ένταση, όταν οι δυνάμεις καταστολής παρεμπόδισαν θρασύτατα τη πρόσβαση της Πυροσβεστικής στο φλεγόμενο κτίριο της Marfin. Eκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές δέχτηκαν επιθέσεις με ρόπαλα, δακρυγόνα και κάθε λογής χημικά από το Σύνταγμα μέχρι τη Κλαυθμώνος κι από το Ζάππειο μέχρι τη Συγγρού, ενώ το όργιο καταστολής συνεχίστηκε με την ομάδα μοτοσικλετιστών ‘‘Δίας’’ να σαπίζει κυριολεκτικά στο ξύλο την ουρά ενός μπλοκ της πορείας, που κατευθύνονταν προς το μετρό Συγγρού-Φίξ।

Ο κόσμος της εργασίας και η νεολαία έστειλαν ξεκάθαρο μήνυμα στην κυβέρνηση Παπανδρέου ότι δεν θα περάσουν τα μέτρα και έδωσαν το έναυσμα των αγώνων που έρχονται. Παρά την εσκεμμένη παραπληροφόρηση και προσπάθεια δημιουργία κλίματος τρομοκρατίας από τα ΜΜΕ, το ΛΑΟΣ, την κυβέρνηση και τη Ν.Δ, το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Τώρα είναι η ώρα για κλιμάκωση του λαϊκού ξεσηκωμού με απεργίες διαρκείας, με καταλήψεις στις σχολές, με μαζικά συλλαλητήρια. Πρέπει να διώξουμε τον ζυγό ΠΑΣΟΚ-ΔΝΤ, τους επιτηρητές και την πολιτική τους. Οι εργαζόμενοι και η νεολαία πρέπει τώρα να κλιμακώσουν των αγώνα τους και να απαιτήσουν να παγώσουν τώρα οι πληρωμές των τόκων και να καταργηθεί το χρέος. Να μην επιτρέψουμε σε καμιά κυβέρνηση να πάρει πίσω κατακτήσεις που κερδίσαμε με αγώνες και θυσίες। Τώρα είναι η ώρα για μαζικούς, συγκρουσιακούς και ανυποχώρητους αγώνες μέχρι τη νικη! Οι αγώνες μας ούτε δυσφημούνται, ούτε καταστέλλονται!!

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ ΑΝΥΠΑΚΟΗ

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!!

Read More

Το Διεθνές Νομισματικό ‘‘Σφαγείο’’
-λέτε με και ΔΝΤ- είναι εδώ!
(Για το καλό της χώρας πάντα…)

‘‘[Όταν δεις μάνα να εκλιπαρεί να κόψουν κομμάτι από το κρέας της για να φάει το παιδί της, ίσως καταλάβεις αυτό που πάνε να σας κάνουν με το Δ.Ν.Τ.]… [Αρχικά στην Αργεντινή τους έλεγαν ότι το κράτος θα πτώχευε και ο κόσμος έφτασε στο σημείο να πανηγυρίζει για επιτυχία την είσοδο του ΔΝΤ. Δεν φανταζόντουσαν τι θα ακολουθήσει.]…[ Ήταν απίστευτο τι μετέδιδαν τα Μ.Μ.Ε όταν εμείς βλέπαμε την αλήθεια με τα μάτια μας σε κάθε δρόμο, σε κάθε γειτονιά. Έβλεπες ανθρώπους αποφασισμένους για όλα. Έβγαιναν και συγκρούονταν με τις αστυνομικές δυνάμεις με ότι έβρισκαν. Ξύλα, πέτρες, μάρμαρα. Από την άλλη η αστυνομία ήταν πάνοπλη, με αντλίες, πλαστικές σφαίρες και δακρυγόνα. Ήταν αδύνατον να τους συγκρατήσουν όμως. Είχες να κάνεις με ανθρώπους που δεν είχαν πλέον να χάσουν κάτι.]’’.
Τα παραπάνω λόγια είναι αποσπάσματα συνέντευξης ενός έλληνα τεχνοκράτη, που έζησε την καταστροφή της Αργεντινής, κατά τη περίοδο της εισόδου της λατινοαμερικάνικης χώρας στο ΔΝΤ. Όπως τόνισε ο ίδιος ‘‘μιλάμε για την καταστροφή ενός περήφανου λαού με μία προδοτική κυβέρνηση, που προετοίμασε καλά το κλίμα μέσω των ΜΜΕ, για να εκχωρήσει στην ουσία την εθνική της κυριαρχία στη μεγαλύτερη οικονομική μάστιγα του πλανήτη, το ΔΝΤ.’’ Η… βοήθεια όμως του ΔΝΤ στις οικονομίες των χωρών παγκοσμίως δεν περιορίστηκε στη μακρινή Αργεντινή: Το ΔΝΤ ‘‘στήριξε’’ και την Λετονία δανείζοντας της 7,5 δισ. Ευρώ, ζητώντας όμως μείωση 20% - 40% των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων. Μετά την εμπλοκή του Ταμείου η ανεργία της χώρας άγγιξε το 26%. Το ΔΝΤ βοήθησε και την Ρουμανία με δάνειο 20 δισ. ευρώ. Έναντι αυτού ζήτησε 100.000 απολύσεις στον δημόσιο τομέα, εκτινάσσοντας την ανεργία σε πρωτοφανή για την ιστορία της χώρας επίπεδα. Το ΔΝΤ ‘‘βοήθησε’’ οικονομικά και την Ουγγαρία απαιτώντας πάγωμα των μισθών του δημοσίου, κατάργηση του 13ου μισθού των δημοσίων υπαλλήλων, μείωση των κρατικών επιχορηγήσεων προς τον αγροτικό τομέα, αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης από τα 62 στα 65 έτη, αναπροσαρμογή των συντάξεων και περικοπή όλων των δώρων, μείωση κατά 15% των επιδομάτων ασθενείας και αναπηρίας και αύξήση του ΦΠΑ από 20% στο 25%, όπως και της φορολογίας στην βενζίνη, τσιγάρα και ποτά κατά 6%. Η χώρα βυθίστηκε σε χρόνο μηδέν στη φτώχεια, ενώ το ΔΝΤ έκανε τη μεγαλύτερη οικονομική μπάζα της ιστορίας...

ΣΤΑ ΚΑΘ’ ΗΜΑΣ...

Εν μέσω οικονομικής κρίσης, δηλαδή μιας περιόδου, που ενδείκνυται για αντιλαικές αναδιαρθρώσεις, ακριβώς στη λογική του ‘‘εθνικού κινδύνου’’, που απειλεί τους πάντες, (δηλαδη όσο τον οικοδόμο και τον δημόσιο υπάλληλο, άλλο τόσο και τον εφοπλιστή…), η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ επιχειρεί αφενός, μια ολομέτωπη επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα και αφετέρου, να δημιουργήσει μια νέα φόρμουλα εργασιακών σχέσεων, τέτοια που να αποδίδει με σταθερό τρόπο ακόμα μεγαλύτερα κέρδη για επιχειρηματίες και τραπεζίτες τα επόμενα χρόνια. Σε αυτή τη προσπάθεια της κυβέρνησης, σπουδαίο ρόλο σε σχέση με τη διαχείριση της κοινωνικής οργής, διαδραματίζουν και τα Μ.Μ.Ε. Είναι πλέον ξεκάθαρο πως τα Μέσα, είτε προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν τη συζήτηση γύρω από τις επιπτώσεις που θα έχει η είσοδος του ΔΝΤ στη ζωή μας, ανοίγοντας ζητήματα τρομοκρατίας(!), είτε απομονώνουν και απορρίπτουν λογικές αντίστασης (στο όνομα της περαιτέρω επιβάρυνσης της ελληνικής οικονομίας), που ξεδιπλώνονται το τελευταίο διάστημα από τους εργαζόμενους. Έτσι λοιπόν, τα δεινά των εργαζομένων, αλλά και της νεολαίας που αύριο-μεθαύριο θα βγεί στους χώρους δουλειάς για να ζήσει, δεν έχουν τελειωμό: Το ΔΝΤ μπαίνει (το αντικείμενο του ρήματος το εναποθέτουμε στη φαντασίας σας…) πλέον στη καθημερινότητα μας, ως σύμμαχος της κυβέρνησης στη προσπάθεια αφαίμαξης των λαικών στρωμάτων. Πώς όμως εξιδικεύονται οι απαιτήσεις του ΔΝΤ για τη διαχείριση της κρίσης στη χώρα μας;

• μαζικές απολύσεις στο Δημόσιο τομέα (έως και 200.000).
• περαιτέρω περικοπές σε κοινωνικές παροχές του κράτους.
• άμεση αντιλαική αλλαγή του ασφαλιστικού συστήματος.
• σημαντική μείωση των μισθών και στον ιδιωτικό τομέα.
• απελευθέρωση του καθεστώτος των απολύσεων.
• κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας.

Στην ουσία οι εργαζόμενοι και η ελληνική κοινωνία συνολικά, αποτελούν ένα πειραματόζωο για το σύστημα διεθνώς, προκειμένου να βρει τρόπους υπέρβασης της κρίσης ρίχνοντας τα βάρη για άλλη μια φορά στα λαικά στρώματα, διατηρώντας πάντα την κερδοφορία του κεφαλαίου। Και δεν είναι τυχαία η επιλογή: στην Ελλάδα έχουν σημειωθεί ισχυρές εργατικές αντιστάσεις, μαχητικά φοιτητικά κινήματα, ενώ είναι πρόσφατη και η ανάμνηση του Δεκέμβρη του 2008, της πρώτης κοινωνικής έκρηξης στο έδαφος της κρίσης. Γι'αυτό το λόγο πολλά μάτια είναι στραμμένα προς τα εδώ και πολλά θα κριθούν και πανευρωπαϊκά από την έκβαση της μάχης στην Ελλάδα. Απαιτείται τώρα απαντήση από εργαζομένους και νεολαία προκειμένου να πάρουν πίσω τα μέτρα και το Σύμφωνο Σταθερότητας, να φύγει το ΔΝΤ και να κηρυχτεί άρνηση πληρωμής του χρέους. Αν αναλογιστούμε φυσικά τις συνέπειες που είχε η εμπλοκή του ΔΝΤ στα οικονομικά πχ. της Αργεντινής, και δεδομένου ότι το δικό μας χρέος είναι πολύ μεγαλύτερο απ’ ότι της λατινοαμερικάνικης χώρας τότε οι οιωνοί δεν είναι καθόλου θετικοί. Υπό αυτό το προίσμα, είναι αναγκαίο να σταθούμε απέναντι και σε σύγκρουση με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, που αποτελεί πρωτοβουλιακό διαχειριστή και όχι εκτελεστή εντολών, με τη συναίνεση ΝΔ και ΛΑΟΣ, με την ιδεολογική τρομοκρατία καιπαραπληροφόρηση των ΜΜΕ και σε ρήξη με ΔΝΤ-ΕΕ.

ΧΑΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΔΩΘΗΚΑΝ ΠΟΤΕ!

ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΓΡΑΨΟΥΝ ΤΗ ΠΙΟ ΜΑΥΡΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ…
ΓΙΑ ΜΑΣ ΧΩΡΙΣ ΕΜΑΣ!

Read More

Και το όνομα αυτού…

‘‘Ethniko Plaisio Prosontwn’’

Διανύουμε μια περίοδο οικονομικής κρίσης, η οποία αναμφισβήτητα πλήττει με πρωτοφανή τρόπο συνολικά τα συμφέροντα και τις συνθήκες διαβίωσης της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Μέσα σε αυτή την οικονομικη συγκυρία, η κύβερνηση του ΠΑΣΟΚ, σε σύμπνοια με τη Νέα Δημοκρατία και το ΛΑΟΣ, εξαπολύει μια συνολική επίθεση στα συμφέροντα εργαζομένων και φοιτητών, προσπαθώντας να αναιρέσει εργασιακά δικαιώματα και κεκτημένα, τα οποία έχουν κερδηθεί στο παρελθόν με ανυποχώρητους αγώνες. Το πρόγραμμα σταθερότητας και ανάπτυξης και το νέο φορολογικό σύστημα αποτελούν κάποιες από τις επιλογές της κυβέρνησης αυτή τη περίοδο, ακριβώς στη κατεύθυνση, που περιγράφεται παραπάνω. Η προσπάθεια για συνολική αναδιάρθρωση δεν θα μπορούσε φυσικά να αφήσει ανεπηρέαστο το χώρο της εκπαίδευσης.

Το κοινωνικό στρώμα της νεολαίας είναι ακριβώς εκείνο, το οποίο έχοντας εγγεγραμένα τα χαρακτηριστικά της αμφισβήτησης (όπως φάνηκε και στο περασμένο δεκέμβρη), αποτελεί κοινωνική κατηγορία δύσκολα τιθασεύσιμη και πειθαρχήσιμη και άρα πιθανό παράγοντα αποσταθεροποίησης και αντίδρασης απέναντι στις επιλογές των εκάστοτε κυβερνήσεων. Υπο αυτό το προίσμα, η αναδιάρθρωση δεν θα μπορούσε να μην προχωρήσει αφενός σε μία κατεύθυνση πειθάρχησης του ‘‘ατίθασου’’ φοιτητικού στρώματος, και αφετέρου σε μια κατέυθυνση δημιουργίας μελλοντικών αποφοίτων, οι οποίοι θα είναι εργασιακά ευέλικτοι, εύκολα αναλώσιμοι στις εκάστοτε ανάγκες της αγοράς, φθηνοί για τους εργοδότες και χωρίς καμία δυνατότητα συλλογικής υπεράσπισης των δικαιωμάτων τους, βαδίζοντας ατομικά στο δρόμο της εργασιακής διαπραγμάτευσης. Η αναθεώρηση του άρθρου 16, ο νόμος-πλαίσιο, η ίδρυση και λειτουργία των ΚΕΣ, η αξιολόγηση και ο πρότυπος εσωτερικός κανονισμός αποτελούν πρωτοβουλίες, οι οποίες είτε σκόνταψαν, είτε μπλοκαρίστηκαν και ανατράπηκαν συνολικά από τους φοιτητικούς αγώνες των τελευταίων χρόνων. Το νέο νομοσχέδιο του Εθνικού Πλαισίου Προσόντων αποτελεί τομή σε σχέση με όλες τις προηγούμενες επιμέρους επιθετικές κινήσεις γιατί ακριβώς συμπυκνώνει το σύνολο των προαναφερθέντων χρόνιων κυβερνητικών στοχεύσευων. Μια συνολική τομή, ο οποία πλέον έχει και την ανοιχτή στήριξη της πλειοψηφίας του καθηγητικού στρώματος μετά και την αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών μέσα στη ΠΟΣΔΕΠ. Τα αποτελέσματα των εκλογών στη πανελλήνια ομοσπονδία καθηγητών πανεπιστημίου διέκοψαν τις συμμαχίες, που ένα προηγούμενο διάστημα είχε συνάψει το φοιτητικό κίνημα με το καθηγητικό μπλόκ (βλ.αναθεώρηση αρθ.16),μιας και το τελευταίο, όπως δείχνουν οι τελευταίες εξελίξεις (θέση πρυτάννεων για το άσυλο, εσωτερικές επιτροπές αξιολόγησης κ.α) συγκροτείται σκληρά πλέον σε έναν αντιδραστικό μηχανισμό νομιμοποίησης των αναδιαρθρώσεων.

Τι είναι, που στοχεύει και τι συνέπειες θα έχει για τους φοιτητές το Ε.Π.Π;

Το Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων αποτελεί την εφαρμογή του κοινοτικού προγράμματος της Λισαβόνας και της Μπολόνια σχετικά με τη θέσπιση του ευρωπαϊκού πλαισίου προσόντων για τη διά βίου μάθηση (European Qualification Framework - Ε.Q.F). Το πλαίσιο προσόντων κατατάσει τους αποφοίτους λυκείων σε 8 κατηγορίες ανάλογα με τα ‘‘μαθησιακά αποτελέσματα’’, τα οποία διαπνέονται από 3 κριτήρια: γνώσεις, ικανότητες, δεξιότητες. Η πρώτη και δεύτερη κατηγορία αντιστοιχούν στη στοιχειώδη υποχρεωτική εκπαίδευση. Η τρίτη και τέταρτη κατηγορία-βαθμίδα αντιστοιχούν στην ανώτερη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, που για τα ελληνικά δεδομένα ταυτίζεται με το απολυτήριο λυκείου. Η πέμπτη βαθμίδα του Ε.Π.Π βασίζεται στην εμπειρία του εκπαιδευόμενου σε δεδομένο κλάδο που είναι συχνά εξειδικευμένος, και η οποία για τα ελληνικά δεδομένα αντιστοιχεί στα ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ. Οι υπόλοιπες τέσσερις κατηγορίες αντιστοιχούν κλιμακωτά με τα ΙΕΚ-ΚΕΣ, τα ΑΕΙ-ΤΕΙ, τα μεταπτυχιακά και τα διδακτορικά.

To εθνικό πλαίσιο προσόντων αποσυνδέει πλήρως το πτυχίο με την αγορά εργασίας, ρευστοποιώντας ακόμα περισσότερο την επαγγελαμτική μας προοπτική. Η διαβάθμιση των αποφοίτων σε 8 επίπεδα ανάλογα με τις ‘‘ποσότητες γνώσης και δεξιοτήτων’’, που έχουν αφομιώσει κατά τη διάρκεια της εκπαιδευτικής τους περιπλάνησης, στη πραγματικότητα δημιουργεί ένα εξαιρετικά επισφαλές και θολό τοπίο σε σχέση με την επαγγελματική κατοχύρωση και προοπτική των απφοίτων. Μέχρι πρότινος τα πτυχία συμπύκνωναν συγκεκριμένες δυνατότητες επαγγελματικής προοπτικής. Πλέον, κριτήριο της διαβάθμισης των αποφοίτων δεν θα αποτελούν τα πτυχία (με τη κατοχυρωμένη δυνατότητα εργασίας σε συγκεκριμένο κλάδο), αλλά τίτλοι σπουδών, στους οποίους θα πιστοποιούνται οι γνώσεις και οι δεξιότητες των αποφοίτων (γνώσεις και δεξιότητες που μάλλον θα πάρουμε στο τάφο μας, μιας και δεν μας κατοχυρώσουν κάποια θέση εργασίας). Επιπροσθέτως, η μετατροπή των πτυχίων σε τίτλους πιστοποίησης γνώσεων οδηγεί τη νεολαία σε ένα ατελείωτο κυνήγι συλλογής δεξιοτήτων και γνώσεων(σεμινάρια, γλώσσες, γνώση προγραμμάτων Η/Υ κ.α), ενώ ταυτόχρονα την ωθεί στον άκρατο ατομισμό και ανταγωνισμό, που θυμίζει λίγο-πολύ τη ζούγκλα που επικρατεί έξω από τα πανεπιστήμια.

Επίσης, μέσω του εθνικού πλαισίου προσόντων που προωθείται στα πλαίσια της διαφάνειας, της αξιοκρατίας της σπουδαιότητας της γνώσης (τώρα μη ρωτήσετε τι νόημα έχουν οι γνώσεις, χωρίς δουλεια…), το υπουργείο επαναφέρει από τη πίσω πόρτα όλα τα νομοσχέδια που μπλόκαρε και ανέτρεψε το Φοιτητικό Κίνημα τα προηγούμενα χρόνια. Ενδεικτικά τα ΚΕΣ, τα οποία φοιτητές και κοινωνία απέρριψαν, εισάγονται στην 5^η βαθμίδα του Πλαισίου Προσόντων. Ταυτόχρονα η είσοδος ΙΕΚ και ΚΕΣ στις βαθμίδες του Πλαισίου προωθούν την ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης, κατά της οποίας είχε ταχθεί το φοιτητικό κίνημα με τις μεγαλειώδεις καταλήψεις και διαδηλώσεις κατά τη περίοδο της αναθεώρησης του άρθρου 16. Το Ε.Π.Π επιπλέον θέτει επιτακτικά και το ζήτημα εφαρμογής της αξιολόγησης. Τα ιδρύματα για να κατηγοριοποιθούν στα πλαίσια του Εθνικού Πλαισίου θα πρέπει πρώτα να περάσουν από τη διαδικασία αξιολόγησης, κατά της οποίας έχει ταχθεί και ο Φοιτητικός μας Σύλλογος.

Στο δρόμο των νικηφόρων κινητοποιήσεων των τελευταίων χρόνων απέναντι στις κινήσεις του Υπουργείου, το Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων πρέπει να αποτελέσει casus belli για το φοιτητικό κίνημα. Η διάλυση της φοιτητικής μας καθημερινότητας, των επαγγελματικών δικαιωμάτων και της εργασιακής μας προοπτικής περνάει μέσα από την εφαρμογή του Ε.Π.Π. Όπως ακριβώς η επίθεση της κυβέρνησης είναι σφοδρή όχι μόνο σε επίπεδο εργαζομένων, αλλά και νεολαίας, έτσι και η απάντηση μας πρέπει να είναι μαχητική, ανυπότακτη και νικηφόρα!

Read More

ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΡΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΗΜΕΡΗ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΩΝ ΣΧΗΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΕΑΑΚ

Αναμφισβήτητα διανύουμε μια περίοδο κατά την οποία, ο χώρος της εργασίας και της εκπαίδευσης δέχονται πρωτοφανή επίθεση με κύριο πρόσχημα την κρίση. Η κυβέρνηση, αναγνωρίζοντας την εντεινόμενη κοινωνική δυσφορία λόγω του χαρακτήρα των μέτρων, προσπαθεί να συγκρατήσει τα χαλινάρια της κοινωνικής συνοχής, προτάσσοντας κυρίως το ιδεολόγημα της ‘‘εθνικής ενότητας’’ και το ‘‘κοινό καλό’’. Σε αντίρροπη κατεύθυνση από αυτή του κεφαλαίου και των πολιτικών εκφραστών του, οι αντιστάσεις απ’ την πλευρά των εργαζομένων δυστυχώς είναι λίγες και αναντίστοιχες. Η καθεστωτική αριστερά έχοντας δώσει πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης στο πολιτικό σύστημα είτε προτείνει αδιέξοδες, μισές λύσεις, βαδίζοντας ταυτόχρονα στο δρόμο της περιχαράκωσης, δηλώνοντας πως ο μόνος τρόπος είναι να «διορθώσεις την ψήφο σου» (ΚΚΕ), είτε πνίγεται στις αντιφάσεις της μεταξύ κινηματισμού και κυβερνητισμού (ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ), και δεν θέλει να αντιληφθεί ότι ο δρόμος της ανατροπής περνάει μέσα από τη ρήξη με την κυρίαρχη πολιτική και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το αντικειμενικό λοιπόν πολιτικό κενό που δημιουργείται καλείται να καλύψει ο χώρος της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Έτσι, στο βαθμό που μας αντιστοιχεί και χωρίς μικρομεγαλισμούς, οι ευθύνες φοιτητών και εργαζομένων αυξάνονται. Τα ΕΑΑΚ και o xώρος της αντικαπιταλιστικής αριστεράς μπορούν και πρέπει να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και να δώσουν ηχηρή πολιτική απάντηση στην επιχειρούμενη ολομέτωπη επίθεση. Κάπως έτσι, η ανάγκη για αναβαθμισμένη πολιτική απάντηση εκ μέρους μας, συσπειρώνοντας το κόσμο της εκπαίδευσης και της εργασίας σκιαγραφείται κάτι περισσότερο από επιτακτική.

Στα καθ’ ημάς, είναι σαφές και αναγνωρισμένο από όλους ότι οι διαδικασίες ΕΑΑΚ αλλά και πιο συγκεκριμένα το πανελλαδικό διήμερο των σχημάτων είναι διαδικασίες ελλειμματικές, δυσλειτουργικές και εν τέλει σ’ ένα βαθμό αναποτελεσματικές και αναντίστοιχες των πολιτικών δυνατοτήτων μας και των ευθυνών μας. Η ανάγκη έτσι για ποιοτική αναβάθμιση των διαδικασιών μας πρέπει όχι μόνο να κρίνεται αυτονόητη, αλλά και να μας οδηγεί σε πρωτοβουλίες προς τη συγκεκριμένη κατεύθυνση. Σίγουρα η πολιτική αυτονομία και ανεξαρτησία των σχημάτων αποτελεί όχι μόνο κεκτημένο των σχημάτων, αλλά και αναγκαιότητα σε σχέση με την αποτελεσματικότερη προάσπιση των πληττόμενων φοιτητικών συμφερόντων. Σε αυτά τα πλαίσια ως ΡΑΣ-ΕΑΑΚ προτείνουμε αλλαγές στη διήμερη πανελλαδική διαδικασία, λαμβάνοντας υπόψη ότι οι διαδικασίες πρέπει:
α) να αποτελούν πρόσφορο πεδίο πολιτικών ζυμώσεων, μετατοπίσεων, πραγματικών συγκλίσεων και εν τέλει πολιτικά γόνιμων συζητήσεων. Η αντιμετώπιση του διημέρου σα συνεύρεση των αντιπροσώπων των σχημάτων με προεξοφλημένες τοποθετήσεις δεν προωθεί την πολιτική σύγκλιση, δεν αναβαθμίζει την κουβέντα και το ρόλο των σχημάτων.
β) να δίνουν τη δυνατότητα πολιτικής έκφρασης και ανταλλαγής εμπειριών μεταξύ των σχημάτων, με στόχο τη χάραξη συνολικών κατευθυντήριων μέσα απ’ τις οποίες τα σχήματα ενοποιημένα θα βαδίσουν μαχητικά το επόμενο διάστημα.
γ) να αναζητούν την εμπλοκή όλου του δυναμικού με καθοριστικό τρόπο στις διαδικασίες, τη συζήτηση και την κατάληξη του διημέρου. Πρωτεύοντα ρόλο πρέπει να αποκτήσουν τα σχήματα τόσο κατά τη διάρκεια όσο και πριν και μετά το διήμερο. Η συμβολή ενός σχήματος δεν μπορεί να εξαντλείται στο 10λεπτο της τοποθέτησης και μετά να παραμένει παθητικός θεατής της διαδικασίας, αλλά να έχει ενεργό ρόλο συμβάλλοντας στην προετοιμασία, την διαδικασία και την κατάληξη του διημέρου. Σε αυτά τα πλαίσια, η πολιτική και κινηματική απόφαση του διημέρου πριν και κατά τη διάρκεια του πρέπει να είναι υπόθεση του κάθε σχηματία, του κάθε ανεξάρτητου και οργανωμένου αγωνιστή.

Υπό αυτό το πρίσμα και σε αυτή τη κατεύθυνση προτείνουμε κάποιες αλλαγές για τη ποιοτική αναβάθμιση των διαδικασιών ΕΑΑΚ:

• Προδιημερικός διάλογος: Δεν είναι δυνατόν να διεξάγεται η πανελλαδική διαδικασία χωρίς να γνωρίζει το δυναμικό των σχημάτων τι θα συζητηθεί, ενώ ταυτόχρονα τα τετρασέλιδα να μοιράζονται τη τελευταία κυριολεκτικά στιγμή και επί των οποίων τα σχήματα θα πρέπει να τοποθετηθούν. Θα μπορούσε επιπροσθέτως να πραγματοποιείται (αν αυτό είναι εφικτό) μια συζήτηση πριν το διήμερο μεταξύ σχημάτων ανά τόπους ή σχολές.

• Ανάρτηση προτεινόμενων τετρασέλιδων στο διαδίκτυο: Τα σχήματα που καταθέτουν τετρασέλιδα ή οποιοδήποτε άλλο κείμενο για επεξεργασία στο διήμερο να αναλαμβάνουν την ευθύνη ανάρτησης τους (ένα εύλογο διάστημα πριν το διήμερο) στο διαδικτυακό blog τους, ώστε να μπορούν τα σχήματα να ξέρουν τα θέματα που έχουν ανοίξει. Τα τετρασέλιδα πρέπει να αποτελούν πραγματικό πεδίο πολιτικών ζυμώσεων μέσα στα σχήματα και άρα σημαντικό κομμάτι της κουβέντας του διημέρου. Σ’ αυτή την κατεύθυνση, είναι απόλυτα θεμιτό όσο το δυνατόν περισσότερα σχήματα να γράφουν κείμενα για διάφορα ζητήματα (π.χ. για το ασφαλιστικό, την αριστερά, το περιβάλλον, το πανεπιστήμιο, τις μορφές οργάνωσης του φ.κ. κλπ) συμβάλλοντας με αυτό τον τρόπο στο διάλογο και τη συζήτηση του διημέρου. Τα κείμενα θα μπορούσαν επίσης να διακινούνται με οργανωμένο τρόπο με εσωτερικό δελτίο ή μέσω των μέιλ των σχημάτων.

• Ανθρώπινες διαδικασίες: Οι διαδικασίες να ξεκινούν νωρίς το μεσημέρι, ώστε στις 1-2 το βράδυ να έχουν καταλήξει. Η εικόνα που αντικρίζει κανείς τα χαράματα με άδεια έδρανα, συντρόφους να κοιμούνται και άλλους να τοποθετούνται απελπισμένοι είναι πλέον μόνιμη εικόνα, που σίγουρα δεν παραπέμπει σε ζωντανή διαδικασία μάχιμου φοιτητικού πολιτικού χώρου.

• Πραγματική αμεσοδημοκρατία: Είναι απαράδεκτο να μην παίρνουν το λόγο σχήματα εξαιτίας δευτερολογιών και τριτολογιών άλλων σχημάτων, ενώ την ίδια στιγμή να βγαίνουν από τη λίστα των ομιλητών σχήματα που δεν έχουν τοποθετηθεί ποτέ. Να υπάρχει αφενός, συγκεκριμένος αριθμός σχημάτων που τοποθετούνται κάθε μέρα (πχ.30) και αφετέρου, λίστα η οποία θα δίνει προτεραιότητα σε σχήματα, τα οποία δεν κατόρθωσαν ή γενικότερα δεν συνηθίζουν να τοποθετούνται για διάφορους λόγους σε προηγούμενα διήμερα.

Τα παραπάνω αποτελούν βήματα για μία διαδικασία που θα υπηρετεί την βαθύτερη ενοποίηση των σχημάτων και τη δημοκρατικότερη λειτουργία του διημέρου με την εμπλοκή όλου του δυναμικού, που εν τέλει θα συμβάλλει στην όσο το δυνατόν πιο προετοιμασμένη και αποτελεσματική απάντηση από μεριάς μας απέναντι στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση. Τα ερωτήματα που μπαίνουν αυτή την περίοδο είναι ιστορικά και τα σχήματα πρέπει να είναι σε θέση να απαντήσουν από τη σκοπιά μιας ριζοσπαστικής πολιτικής μέσα στα πανεπιστήμια, να δεχτούν την πρόκληση να γίνουν η εμπροσθοφυλακή του νεολαιίστικου κινήματος στρέφοντας τα μάτια στην κοινωνία (όπως το ’06-’07, το Δεκέμβρη του ’08 κτλ). Έτσι καταλήγοντας, το κείμενο αυτό σκοπό έχει πέρα από το να προτείνει συγκεκριμένες λύσεις για τις προβληματικές των διαδικασιών μας, να ανοίξει έναν ειλικρινή και επί της ουσίας διάλογο μέσα στο αμφιθέατρο των σχημάτων της ΕΑΑΚ για το πώς τα σχήματα πρέπει να συζητάνε και τελικά να βγαίνουν μπροστά ακόμα πιο μάχιμα, ακόμα πιο ελπιδοφόρα.

Read More

Μ.Α.Σ τα χουν ξαναπει…

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο που το εργατικό και φοιτητικό κίνημα καλείται να δώσει μια αναβαθμισμένη απάντηση απέναντι στα ανοιχτά μέτωπα σε εργασία και εκπαίδευση. Στα καθ’ ημάς, ήδη από τους πρώτους μήνες διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, το Υπουργείο Παιδείας έρχεται να εξαγγείλει μια σειρά από προκλητικές αλλαγές στην εκπαίδευση, τόσο όσον αφορά το Πανεπιστήμιο (με την Αξιολόγηση και την αδειοδότηση των Κολλεγίων), όσο και τη δευτεροβάθμια (με σαρωτικές αλλαγές σε Προγράμματα Σπουδών, βιβλία, εισαγωγή στα Πανεπιστήμια).

Σε αυτή την περίοδο, οι μαζικές γενικές συνελεύσεις με τη συμμετοχή όλων των φοιτητών και τη πολιτική συζήτηση σε βάθος γύρω από το τι σημαίνουν οι επικείμενες αλλαγές για το σύνολο των μαθητών και φοιτητών, το πώς πλήττουν την καθημερινότητά μας και την επαγγελματική μας προοπτική και το με πιο σχέδιο μπορεί το φοιτητικό κίνημα να αντιπαλέψει το σύνολο των αναδιαρθρώσεων, είναι ζητούμενο και άμεση αναγκαιότητα. Σαφώς, υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις στο εσωτερικό του Πανεπιστημίου που όχι απλά δε θέλουν κινητοποιήσεις, αλλά που συχνά δε θέλουν καν να διεξαχθούν Γενικές Συνελεύσεις. Η αναφορά γίνεται ξεκάθαρα σε ΔΑΠ και ΠΑΣΠ, δυνάμεις που συμφωνούν στη λογική τους με τον πυρήνα των επικείμενων αλλαγών και που θα κάνουν πλάτες στο σχέδιο της κυβέρνησης και του Υπουργείου Παιδείας. Η μεν ΔΑΠ επιστρέφει πανελλαδικά στην σκληρή υποστήριξη νεοφιλελεύθερων συντηρητικών τομών όπως την ίδρυση ιδιωτικών Πανεπιστημίων ενώ η ΠΑΣΠ είναι βέβαιο ότι δεν πρόκειται να “δαγκώσει το χέρι που την ταΐζει” και να πάει κόντρα στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αλλά με κεντρικό σύνθημα στις αφίσες της την ‘‘ Διαφάνεια ’’ δείχνει με σαφήνεια τις προθέσεις της σε σχέση με την αναδιάρθρωτική πρωτοβουλία της Αξιολογησης.

Σε αυτό το πεδίο θα περιμέναμε να είναι αυτονόητο από τις δυνάμεις της Αριστεράς ότι θα πάλευαν με κάθε τρόπο για την ενεργοποίηση των Φοιτητικών Συλλόγων, για μαζικές γενικές συνελεύσεις. Οι προσδοκίες μας διαψεύστηκαν όμως καθώς οι δυνάμεις της ΚΝΕ/ΠΚΣ επέλεξαν ένα διαφορετικό δρόμο από το δρόμο των μαζικών φοιτητικών διαδικασιών που οδήγησαν στα φοιτητικά κινήματα του 06’-07’. Οι δυνάμεις αυτές επιλέγουν στο σύνολο των φοιτητικών συλλόγων να στήσουν Επιτροπές Αγώνα διασπώντας τους φοιτητικούς Συλλόγους πίσω από την φαντασίωση ότι “εργατικό κομμάτι” είναι όποιο συμφωνεί με το πλαίσιο της ΠΚΣ και αυτό είναι αυτό που την ενδιαφέρει και μόνο. Σε αυτήν ακριβώς τη λογική με απόφαση εκτός οποιασδήποτε διαδικασίας φοιτητικών συλλόγων, οι δυνάμεις αυτές ίδρυσαν και το Μ.Α.Σ (Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών). Η δημιουργία τέτοιων αντί-θεσμών είναι άκρως επικίνδυνη σε σχέση με τις νικηφόρες δυνατότητες που μπορούν να έχουν οι Φοιτητικοί Σύλλογοι ενάντια στις αναδιαρθρωτικές κινήσεις του Υπουργείου (Η ΠΚΣ θυμίζουμε στην αρχή της χρονιάς δεν μπήκε στο πλαίσιο της ΡΑΣ ΕΑΑΚ, όπως και έπραξαν –ο καθένας για τους δικούς του λόγους- το ΔΙΚΤΥΟ και η ΠΑΣΠ, αλλά επέλεξε το κατέβασμα της ως ‘‘Επιτροπή Αγώνα’’, ρισκάροντας έτσι να πάρει η ΔΑΠ τη συνέλευση και να εφαρμοστεί η Αξιολόγηση στη σχολή μας.). Αυτή όμως η πρακτική αποδυναμώνει το πιο ισχυρό όπλο των φοιτητών, την Γενική Συνέλευση του φοιτητικού Συλλόγου, καλλιεργώντας μια λογική περιχαράκωσης, απομόνωσης και ήττας. Αυτή η στρατηγική τελικά, που αντί να βλέπει πώς θα παράγει ρήγματα στο σχέδιο του αντιπάλου και να προβάλλει εκείνα τα αιτήματα που μπορεί να πηγαίνουν σε αντίθετη κατεύθυνση από τις επιλογές του Υπουργείου και να φέρνουν στο προσκήνιο τους φοιτητικούς αγώνες, το μόνο που βλέπει είναι το πώς να συσπειρώσει περισσότερο κόσμο κοντά στις σκληρά κομματικές δυνάμεις της ΚΝΕ, που θα συζητά και θα κινητοποιείται κάπου πέρα κι έξω από τους υπόλοιπους φοιτητές και τις υπόλοιπες πολιτικές λογικές και που θα αντιμετωπίζει το υπόλοιπο κομμάτι των φοιτητών, ως εχθρό!

Παλιά μου τέχνη κόσκινο…

Αυτή η στρατηγική δεν είναι καινούργια: εμφανίστηκε πρώτη φορά το 2005 με την μορφή του συντονιστικού ΑΕΙ – ΤΕΙ και των τότε Επιτροπών Αγώνα όπου έλεγε ακριβώς τα ίδια πράγματα, επικαλούμενη όπως χαρακτηριστικά λέει η ΠΚΣ μια κατάσταση διάλυσης των φοιτητικών Συλλογών και του φοιτητικού κινήματος. Τα ίδια επιχειρήματα εμφανίζονται σήμερα καρμπόν: διάλυση των διαδικασιών του φοιτητικού κινήματος, ηττοπάθεια και αδιέξοδες λογικές. Ποιά είναι η διαφορά με τότε; Ότι έχουν μεσολαβήσει 3 χρόνια μαχητικών ριζοσπαστικών μαζικών κινητοποιήσεων των φοιτητών απέναντι στην κυβερνητική πολιτική, κινητοποιήσεις που είχαν την ρίζα τους ακριβώς στους φοιτητικούς Συλλόγους και στις αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες των Γενικών Συνελεύσεων. Τις χρονιές 2006 και 2007 διεξήχθησαν Γενικές Συνελεύσεις με μαζική συμμετοχή πολλών χιλιάδων φοιτητών που συζήτησαν για το πώς πλήττονται τα συμφέροντά μας από τις τότε κυβερνητικές επιλογές και που αποφάσισαν τις συλλογικές δράσεις του φοιτητικού κινήματος. Αποκορύφωμα της λογικής του απομωντισμού της ΠΚΣ υπήρξε το γεγονός ότι την ίδια εποχή, όπου το Συντονιστικό Γενικών Συνελεύσεων στο Πολυτεχνείο αριθμούσε περίπου 450 Φοιτητικούς Συλλόγους, η ΠΚΣ/ΚΝΕ με 8 συλλόγους, που υπερψήφισαν το πλαίσιο της, δημιουργούσε δικο της ‘‘Συντονιστικό Καταλήψεων’’ στο Χημείο μακριά από τους υπολοιπους Φοιτητικούς Συλλόγους. Είναι σαφές όμως ότι όταν η ΚΝΕ/ΠΚΣ έχει πάρει σαφείς αποστάσεις από κάθε κινηματική διαδικασία που δεν μπορεί να ελέγχει και που δεν περιστρέφεται αποκλειστικά γύρω από τις κομματικές της δυνάμεις, όταν έχει επιλέξει σε κρίσιμες περιόδους να απαξιώσει τον ζωντανό χώρο συζήτησης των φοιτητών που δεν είναι άλλος από τη Γενική Συνέλευση, είναι λογικό σήμερα να βλέπει ότι οι φοιτητικοί Σύλλογοι και το φοιτητικό κίνημα είναι διαλυμένο.

H ΡΑΣ ΕΑΑΚ και το σύνολο των ανεξάρτητων αριστερών σχημάτων της ΕΑΑΚ πάλεψαν το προηγούμενο διάστημα και συνεχίζουν ωστε να ενισχυθεί η δημοκρατική λειτουργία των φοιτητικών συλλόγων μέσα από τις αμεσοδημοκρατικές Συνελεύσεις των φοιτητών. Κι αυτό ακριβώς γιατί οι Γενικές Συνελεύσεις είναι ο τόπος όπου οι φοιτητές συζητούν για το πώς πλήττονται τα συμφέροντά τους από την κυβερνητική πολιτική σε εκπαίδευση και εργασία, συζητούν για τα προβλήματα που αναγνωρίζουν στη σχολή τους και σχεδιάζουν με τις πολιτικές τους αποφάσεις τις δράσεις εκείνες με τις οποίες θα διεκδικήσουν να βγουν τα συμφέροντά τους στο προσκήνιο και θα παλέψουν ενάντια στις αναδιαρθρώσεις σε εκπαίδευση και εργασία.

Read More