28 Νοε 2015

Σκάσε και διάβαζε



“Καλούνται οι επί πτυχίω (9ου εξαμήνου και άνω) φοιτητές που χρωστούν έως 3 μαθήματα (χειμερινά - εαρινά) για τη λήψη του πτυχίου, να δηλώσουν σε αυτήν την φόρμα ΜΟΝΟ τα εαρινά μαθήματα ΠΟΥ ΟΦΕΙΛΟΥΝ. Τα χειμερινά μαθήματα θα δηλωθούν κανονικά στην πλατφόρμα my-studies.

Η παρούσα δήλωση πρέπει να κατατεθεί στη θυρίδα της γραμματείας από 16/11/2015 - 13/12/2015 κάθε Δευτέρα – Τετάρτη – Παρασκευή και ώρες 10:00 – 13:00.”

Με αυτή την ανακοίνωση, το τμήμα ουσιαστικά ενημερώνει τους φοιτητές ότι η επικείμενη εξεταστική θα είναι διπλή μόνο για όλους όσοι χρωστούν εώς και τρία μαθήματα. Για να το πούμε απλά, αν κάποιος χρωστάει τέσσερα, πέντε ή και παραπάνω μαθήματα οφείλει να περιμένει μέχρι την εαρινή εξεταστική τον Ιούλιο, για να καταφέρει να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Η πραγματικότητα είναι , ότι τέτοιου τύπου κινήσεις του τμήματος δεν πέφτουν ως κεραυνοί εν αιθρία. Αντιθέτως, τα τελευταία χρόνια είναι σαφές ότι τόσο από πλευράς τμήματος όσο και από πλευράς υπουργείου μπαίνει μία κατεύθυνση συμπύκνωσης της διάρκειας των εξεταστικών περιόδων -σε πολλούς από εμάς είναι ακόμα νωπές οι μνήμες των εξεταστικών 2,5 εβδομάδων- καθώς και μία κατεύθυνση επιβολής προαπαιτουμένων για να μπορούν οι φοιτητές να εξετάζονται και να περνούν μαθήματα (βλέπε συνεχώς διογκούμενες ύλες, υποχρεωτικές εργασίες για να εξεταστείς σε κάποιο μάθημα, υποχρεωτική παρουσία σε μαθήματα κτλ).

 Οι κατευθύνσεις αυτές αποτυπώνονται σε όλα τα νομοσχέδια που έχουν κατατεθεί και ψηφιστεί τα τελευταία χρόνια, όπως αυτά των Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου και έπεται να αποτυπωθούν με ακόμα πιο οξύ τρόπο την άνοιξη όπου αναμένεται να κατατεθεί το νέο νομοσχέδιο για την εκπαίδευση από το νέο υπουργό Παιδείας Φίλη. Πιο συγκεκριμένα, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι σε όλα τα προαναφερθέντα νομοσχέδια προβλεπόταν η επιβολή αλυσίδων μαθημάτων, οι διαγραφές φοιτητών στα ν+2 χρόνια κοκ. Όλα τα παραπάνω, για εμάς αποδεικνύουν ότι η κίνηση του κράτους αυτή τη στιγμή στοχεύει -μεταξύ άλλων- στο να εντατικοποιήσει τον ρυθμό σπουδών των φοιτητών, στο να δημιουργήσει, με λίγα λόγια, μία πολύ “σφιχτή” φοιτητική καθημερινότητα. Μια φοιτητική καθημερινότητα που θα αρχίζει και θα τελειώνει σε πολύωρες παρακολουθήσεις μαθημάτων, σε non-stop εκπονήσεις εργασιών, στην κάλυψη υπέρογκων υλών. Προφανώς αυτή η κίνηση δεν είναι κάποιο “βίτσιο” ή κάποια παραξενιά του υπουργείου και της κυβέρνησης, αλλά έχει μία πολύ σαφή στόχευση και αυτή είναι η διαμόρφωση μίας συγκεκριμένης κουλτούρας για τους φοιτητές που θα απαντά στις σημερινές συνθήκες εργασίας. Πιο απλά, οι φοιτητές θα συνηθίζουν ήδη από τώρα στο να προσαρμόζονται σε ένα πλήρως εντατικοποιημένο πρόγραμμα είτε αυτό εμφανίζεται με τη μορφή συμπυκνωμένων και βραχείων εξεταστικών είτε –μελλοντικά- υπό τη μορφή 12ωρης συνεχόμενης εργασίας, χωρίς να σηκώνουν κεφάλι.

 Για μας είναι κάτι παραπάνω από αυτονόητο ότι οι εξεταστικές περίοδοι πρέπει να είναι “πλατιές” σε διάρκεια και , άρα , διπλές με το σύνολο των φοιτητών να μπορεί να εξετάζεται σε όσα μαθήματα επιθυμεί , ανεξαρτήτως εξαμήνου. Ειδικά σε μία περίοδο πρωτοφανούς οικονομικής ύφεσης και φτωχοποίησης του συνόλου της κοινωνίας, δεν θα επιτρέψουμε οι συμφοιτητές μας -και ειδικά εκείνοι από την επαρχία- να συντηρούν σπίτια και να πληρώνουν ενοίκια μέχρι το καλοκαίρι μόνο και μόνο γιατί δεν τους δίνεται η δυνατότητα να δώσουν όσα μαθήματα επιθυμούν έτσι ώστε να ολοκληρώσουν εγκαίρως τις σπουδές τους. Διεκδικούμε έναν ανθρώπινο ρυθμό σπουδών όπου κανένας φοιτητής δεν θα εξοντώνεται φυσικά και ψυχολογικά προκειμένου να αποσπάσει ένα πτυχίο, πόσο μάλλον, σε μία συγκυρία όπου η ένταξη στην αγορά εργασίας με αξιοπρεπείς συνθήκες αποτελεί την εξαίρεση και όχι τον κανόνα. Απέναντι στη συλλογική κατάθλιψη στην οποία μας υποβάλλουν οι μνημονιακές πολιτικές κυβέρνησης και τρόικα, να προτάξουμε τους συλλογικούς αγώνες και , σε τελική ανάλυση, τις συλλογικές μας νίκες. 

Ρ.Α.Σ.- Ε.Α.Α.Κ.

22 Οκτ 2015

(Κ)ΝΕ ΤΙ, δεν υπογράψαμε για συνέλευση

Με αφορμή και την έγκληση του Μ.Α.Σ. στο σχήμα μας, για την επιλογή που πήραμε να μην υπογράψουμε το ψήφισμα για διεξαγωγή γενικής συνέλευσης στις 27/10, θεωρούμε σημαντικό να αιτιολογήσουμε αυτή μας την απόφαση στο φοιτητικό σύλλογο. Δεν σκοπεύουμε να μπούμε σε καμία διαδικασία στείρας αντιπαράθεσης με το Μ.Α.Σ., αλλά ως πολιτική δύναμη του φοιτητικού συλλόγου οφείλουμε να λογοδοτήσουμε σε αυτόν και μόνο σ’ αυτόν, όπως οφείλει να κάνει και κάθε άλλη δύναμη του συλλόγου. Η τοποθέτησή μας επί του θέματος είναι καταγεγραμμένη στα πρακτικά του ΔΣ, τα οποία αναρτώνται στο τραπεζάκι που βρίσκεται στο κλιμακοστάσιο, ώστε να μπορεί να τα δει κάθε φοιτητής. Αλλά για να μπορέσει αυτή να γίνει κατανοητή, ώστε να μη χωρά οποιαδήποτε διαστρέβλωση, μπαίνουμε στη διαδικασία να το αναλύσουμε πιο διεξοδικά.

Την Τρίτη 20/10 έγινε, λοιπόν, μία πρώτη προσπάθεια διεξαγωγής γενικής συνέλευσης, η οποία απέβη άκαρπη, στο βαθμό που δεν υφίστατο εν τέλει η ορισμένη βάσει καταστατικού απαρτία, ούτως ώστε ο φοιτητικός σύλλογος να μπορεί να πάρει απόφαση για τα θέματα τα οποία είχαν τεθεί ως θεματολογία - από το προσφυγικό μέχρι και την παράσταση του Φ.Σ. στη Σύγκλητο της 27ης. Παρ’ όλα αυτά έγινε μια κάποια συζήτηση επί αυτών των θεμάτων.

Στο δια ταύτα τώρα. Δεδομένης της αδυναμίας της συνέλευσης της 20ης Οκτωβρίου να πάρει απόφαση, θεωρούμε ότι το κάλεσμα του Μ.Α.Σ. για συνέλευση στις 27/10, θα είχε την ίδια κατάληξη. Θεωρούμε απολύτως σημαντικό ο σύλλογος να συζητήσει και να πάρει αποφάσεις πάνω σε κομβικά ζητήματα για τον ίδιο, για το πανεπιστήμιο και την κοινωνία ολόκληρη και αυτό αποτελεί πάγια θέση μας. Ωστόσο, μετά και την απόπειρα συνέλευσης εκτιμάμε ότι η κουβέντα για αυτά τα ζητήματα δεν έχει ανοίξει ακόμα πλέρια στο σύλλογο, ώστε αυτός να βρεθεί και να συζητήσει σε μια μαζική γενική συνέλευση που θα μπορεί να πάρει αποφάσεις και να τις υλοποιήσει. Ας μην ξεχνάμε ότι λόγω και της επερχόμενης αργίας της 28ης θα είναι πρακτικά αδύνατον για κάποιους συμφοιτητές μας να παραστούν σε μία γενική συνέλευση. Στη βάση αυτή, δεσμευτήκαμε -μέσω της γραπτής μας τοποθέτησης στο ψήφισμα της ΠΚΣ- ότι θα καλέσουμε Δ.Σ. προκειμένου να οριστεί ημερομηνία για νέα συνέλευση, για την οποία θα έχει υπάρξει νωρίτερα η κατάλληλη πολιτική προετοιμασία.

Εν πάσει περιπτώση, για εμάς άκαρπες προσπάθειες για συνελεύσεις ή συνελεύσεις με οριακή απαρτία δεν αποτελούν στόχο μας. Πάγια τοποθέτηση και στόχος μας είναι συνελεύσεις μαζικές, όπου θα γίνεται ουσιαστικός διάλογος, όπου ο κάθε φοιτητής/τρια θα μπορεί να τοποθετηθεί, όπου οι πολιτικές δυνάμεις θα ελέγχονται και θα λογοδοτούν στον φοιτητικό σύλλογο για όσα (δεν) κάνουν. Στο παρελθόν (όχι πολύ μακριά, αλλά μόλις την προηγούμενη χρονιά) έχουμε δει τι σημαίνουν μαζικές γενικές συνελεύσεις επί σειρά εβδομάδων: μαζικές κινητοποιήσεις, αναχώματα σε ό,τι διαλυτικό για το δημόσιο-δωρεάν-δημοκρατικό πανεπιστήμιο, μπελάς στα σχέδια υπουργών και πρυτάνεων. Αλλά έχουμε δει και τι σημαίνουν άκαρπες απόπειρες επί σειρά εβδομάδων: εκφυλισμός του ανώτατου οργάνου του φοιτητικού συλλόγου. 

Επειδή, λοιπόν, για μας αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι οι συλλογικές διαδικασίες του συλλόγου με τον/την κάθε φοιτητή/τρια να νιώθει αναπόσπαστο κομμάτι του, θα είμαστε πάντα με τις μαζικές συλλογικές διαδικασίες και όχι με τον εκφυλισμό τους. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για τη γενική συνέλευση, το ανώτατο όργανο ενός φοιτητικού συλλόγου. Το όργανο στο οποίο οι φοιτητές συζητούν – συναποφασίζουν – συνυλοποιούν, οργανώνοντας τις διεκδικήσεις και τους αγώνες τους. Τα ΕΑΑΚ ήταν, είναι και θα είναι πάντα με τις συλλογικές διαδικασίες και πάντα στην πρώτη γραμμή του κινήματος. Και αν δεν πιστεύετε αυτά που σας λέμε, ρίξτε μια ματιά σε αυτά που κάνουμε!


Ριζοσπαστική Αριστερή Συσπείρωση
σχήμα της
Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης

14 Σεπ 2015

“Όταν λέμε όχι, εννοούμε ΟΧΙ”


Και ενώ ο Σεπτέμβρης είναι ο μήνας της αυτή-τη-φορά-θα-είμαι-σοβαρός εξεταστικής, που μαζεύεις όλες τις σημειώσεις σου από τη χρονιά (συν αυτές από φίλους, γνωστούς και ελπίζουμε όχι από δαπίτες) και τελικά καταλήγεις να κάνεις like σε φωτογραφίες από καλοκαιρινές διακοπές… για μία ακόμα φορά η πολιτική επικαιρότητα έρχεται να σου θυμίσει, ότι υπάρχει ένας κόσμος εκεί έξω πολύ πιο πραγματικός από αυτόν των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, πολύ μεγαλύτερος από το μικρόκοσμο της σχολής, ένας κόσμος που θα καθορίσει αν θα είσαι άνεργος, εργαζόμενος ή μετανάστης, αν θα αμείβεσαι αξιοπρεπώς ή όχι, αν η ζωή που θα ζήσεις θα είναι όπως την ονειρεύτηκες ή αν θα είναι κάτεργο κατ’ εντολή κάποιου άλλου…

5 Ιουλίου 2015. Ένα μεγαλειώδες «ΟΧΙ» ακούγεται απ’ ολόκληρη την επικράτεια. Το 61,3% του κόσμου. Ένα «ΟΧΙ» με πολλές αποχρώσεις. Που για άλλους σημαίνει φρένο στην επιτροπεία, για άλλους σημαίνει τέρμα στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές λιτότητας, για άλλους επιστροφή στο εθνικό νόμισμα, για άλλους διαγραφή του χρέους-έξοδο από ευρώ-ρήξη και αποδέσμευση από την ΕΕ. Για όλους, όμως, σημαίνει και κάτι κοινό. Σημαίνει «ΟΧΙ» άλλα Μνημόνια, «ΟΧΙ» άλλη εξαθλίωση, σημαίνει «ναι» σε έναν άλλο δρόμο που θα τον χαράσσει ο λαός για τον εαυτό του. Σε συνθήκες ακραίας τρομοκρατίας από πολιτικά κέντρα εντός και εκτός συνόρων, από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, από εργοδότες και σε συνδυασμό με τα επιβεβλημένα capital controls και τις κλειστές τράπεζες, ο λαός «μίλησε» και αυτό που είπε ήταν ξεκάθαρο.

Το 61,3% του «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα, ωστόσο, δεν ήταν απλά πολιτική επιλογή, αλλά ταξική θέση. Οι σχετικές αναλύσεις των αποτελεσμάτων έδειξαν ότι το «ΟΧΙ» προήλθε από εργατικά και λαϊκά στρώματα και φυσικά από τη βαθιά πληττόμενη νεολαία. Σε μία πρωτοφανή κοινωνική συμμαχία εργάτες και εργάτριες, άνεργοι που τίποτα πια δεν έχουνε να χάσουν, χαμηλόμισθοι, εργαζόμενοι σε χείριστες συνθήκες και με υποτυπώδη δικαιώματα, εργαζόμενοι υπό το φόβο της απόλυσης, με ελαστικές συμβάσεις, αγροτικά στρώματα αφήνοντας την παραδοσιακά συντηρητική πολιτική τους συμπεριφορά και εκπροσώπηση, συνταξιούχοι και δημόσιοι υπάλληλοι που έχουν υποστεί ήδη τεράστιες μειώσεις σε συντάξεις και μισθούς, μικρομεσαίοι φορολογούμενοι που ιδρώνουν να καταθέσουν και το τελευταίο ευρώ – τη στιγμή που τα μεγάλα κεφάλαια συνεχίζουν να φοροδιαφεύγουν προκλητικά ανενόχλητα, βλ. και λίστα Λαγκάρντ – και φυσικά η σπουδάζουσα νεολαία που στις περισσότερες περιπτώσεις είναι και εργαζόμενη νεολαία για να μπορέσει να βγάλει το μήνα, να πληρώσει το νοίκι που οι γονείς δεν μπορούν, η νεολαία που της στέρησαν το μέλλον και τα όνειρα.

Το 61,3% του «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα, ήταν η υπενθύμιση των πλατειών, της 28ης-29ης Ιουνίου, της 48ωρης απεργίας στις 19-20 Οκτώβρη, της 12ης Φλεβάρη, των απεργών του μετρό, των καθαριστριών, της ΕΡΤ, των διοικητικών, του αντιφασιστικού αγώνα εναντίον των νεοναζί εγκληματιών της Χρυσής Αυγής – που σκότωσαν τον αγωνιστή Παύλο Φύσσα, που απείλησαν και σκότωσαν μετανάστες, που απείλησαν συνδικαλιστές του ΚΚΕ – του αγώνα στις Σκουριές, στην Κερατέα, του μαθητικού και φοιτητικού κινήματος που σήκωσε κεφάλι σε συνθήκες ακραίας καταστολής, του αγώνα μιας ολόκληρης κοινωνίας στο πλευρό του Νίκου Ρωμανού για μερικές ανάσες ελευθερίας. Ήταν απάντηση για τα θύματα των πολιτικών λιτότητας, των ανθρώπων που αυτοκτόνησαν, εκείνων που έφυγαν στο εξωτερικό. Ήταν απάντηση στην Ευρώπη του κεφαλαίου και των τραπεζών, την Ευρώπη-φρούριο που πνίγει πρόσφυγες και μετανάστες στα σύνορά της, την Ευρώπη των γονατισμένων, εξαθλιωμένων λαών. Ήταν η απειλή ενός ρήγματος που είναι ανοιχτό.
Η κοινωνική συμμαχία των δυνάμεων του «ΟΧΙ», που πιάνει το νήμα των αγώνων της τελευταίας 5ετίας, πρέπει να βαθύνει και να γίνει αφετηρία για νέους αγώνες που αναμφίβολα είναι μπροστά μας και θα είναι σκληροί. Το 3ο Μνημόνιο, μην ξεχνάτε, δεν έχει ακόμα εφαρμοστεί.
 
Το παλαιό πολιτικό προσωπικό (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ-Ποτάμι και πλέον και ΣΥΡΙΖΑ) διαγωνίζεται για το ποιος θα εκπροσωπήσει το 39% του «ναι» στο δημοψήφισμα. Το πρόγραμμά τους είναι κοινό: 3ο Μνημόνιο. Για την ακρίβεια οι μικρότεροι σχηματισμοί, Δημοκρατική Συμπαράταξη (ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ) και Ποτάμι, παλεύουν να εξασφαλίσουν μερικές ακόμα έδρες στη Βουλή, ενώ ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ βρίσκονται σε ένα μπραντεφέρ για το ποιος θα έχει το πάνω χέρι στη μετεκλογική συγκυβέρνηση. Η δε Χρυσή Αυγή περιορίζεται σε έναν ευκαιριακά αντισυστημικό και λαϊκίστικο λόγο, που όμως είναι ακραία ρατσιστικός και που, φυσικά, είναι εντελώς έωλος και ψευδής, καθώς κάθε άλλο παρά αντισυστημικό είναι το φασιστικό αυτό μόρφωμα, που η άνοδός του και μόνο ήταν επιλογή του συστήματος.

Από την άλλη η Αριστερά έχει χρέος σε αυτές τις εκλογές να εκπροσωπήσει αυτήν την κοινωνική δυναμική του «ΟΧΙ», να μετουσιώσει την κοινωνική συμμαχία σε πολιτική, έτσι ώστε τα ίδια τα λαϊκά συμφέροντα να βγουν μπροστά και να βρεθούμε σε καλύτερες θέσεις μάχης ήδη από τις 21 του Σεπτέμβρη και όχι σε έναν αόριστο χρόνο όπου με κάποιον, επίσης, αόριστο τρόπο θα εγκαθιδρυθεί η «λαϊκή εξουσία».

Σε αυτές τις εκλογές εν πολλοίς το παιχνίδι είναι στημένο και μάλιστα σε πλήρη αναντιστοιχία με τις κοινωνικές διεργασίες. Η Βουλή που θα προκύψει θα είναι η πιο μνημονιακή των τελευταίων ετών.


Γι’ αυτό σε αυτές τις εκλογές είναι αναγκαίο όλες και όλοι να πάρουμε θέση. Η αποχή δεν είναι λύση. Η λεγόμενη τρολοψήφος (βλ. μνηνομιακοί σχηματισμοί τύπου “Ένωση Κεντρώων”) δεν είναι λύση. Να στηρίξουμε, λοιπόν, εκείνη την Αριστερά που θαρρετά λέει ότι υπάρχει άλλος δρόμος εφικτός, την Αριστερά εκείνη που επιδιώκει την ανατροπή της υπάρχουσας κατάστασης προς όφελος των υποτελών στρωμάτων, προς όφελος όλων μας. Να στηρίξουμε την Αριστερά του «ΟΧΙ» μέχρι τη νίκη του λαού.

10 Ιουν 2015

Και στραβός είν' ο γιαλός και στραβά αρμενίζουμε...

Μπήκε, λοιπόν, ο Ιούνιος, ο οποίος συν τοις άλλοις φέρνει ψηλά στην ημερήσια διάταξη την επικείμενη πληρωμή των δόσεων στο ΔΝΤ και την «έντιμη» συμφωνία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με τους Ευρωπαίους εταίρους. Καθώς, λοιπόν, λήγει η τετράμηνη συμφωνία-γέφυρα της 20ης Φλεβάρη φαίνεται στον ορίζοντα μια μάλλον απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα. Είναι, όμως, πράγματι τόσο απότομη;
                Η ανάδειξη της νέας κυβέρνησης στις 25 Γενάρη σηματοδότησε μια αλλαγή σελίδας για τον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό, που, σύμφωνα και με τις προεκλογικές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ, θα τον έβγαζε από το μνημονιακό πλαίσιο της λιτότητας και το καθεστώς επιτροπείας. Με το βασικό δόγμα «ούτε ρήξη, ούτε υποταγή» ο ΣΥΡΙΖΑ δεσμευόταν να κρατήσει τη χώρα στον ευρωπαϊκό δρόμο, αλλά με σκληρή διαπραγμάτευση για την άρση της μνημονιακής πραγματικότητας. Άρση της μνημονιακής πραγματικότητας όπως λέμε: Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης που στόχο είχε την καταπολέμηση της «ανθρωπιστικής κρίσης» και την προστασία των κατώτερων και πιο εκτεθειμένων λαϊκών στρωμάτων, επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, τερματισμός των ιδιωτικοποιήσεων, επαναλειτουργία της ΕΡΤ (με βάση το μοντέλο των εργαζομένων), φορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου, μια άλλη πολιτική σε Υγεία, Παιδεία κ.τ.λ.
                Ωστόσο, ήδη η τετράμηνη συμφωνία της 20ης Φλεβάρη, μπορεί να μην προέβλεπε νέα μέτρα λιτότητας, αλλά δεν αποτέλεσε τομή με τη μνημονιακή συνθήκη που διατηρήθηκε στο ακέραιο. Συνέχιση της επιτροπείας, μηδενική ελευθερία κινήσεων για χάραξη αυτόνομης πολιτικής, εφόσον η χρηματοδότηση γίνεται βάσει της αξιολογούμενης από τους θεσμούς δημοσιονομικής πολιτικής της χώρας. Αυτές σηματοδότησαν και τις πρώτες υποχωρήσεις της κυβέρνησης. Λογικό επαγόμενο, ο εγκλωβισμός σε έναν αδιέξοδο διάλογο ελληνικής κυβέρνησης-θεσμών, όπου σταδιακά αλλά σταθερά οι μεν εγκαταλείπουν μία μία τις «κόκκινες γραμμές» που χαρακτηρίζονται από τους δε «μονομερείς ενέργειες».
                Τέσσερις μήνες μετά αυτό που διαφαινόταν από τη συμφωνία της 20ης Φλεβάρη έρχεται να επιβεβαιωθεί. Το δόγμα «ούτε ρήξη-ούτε υποταγή» φαίνεται να έχει φτάσει στα όριά του, καθώς η κυβέρνηση δεν έχει καταφέρει να δημιουργήσει τομές στις μέχρι τώρα πολιτικές λιτότητας, ενώ η διαπραγμάτευση οδηγεί σε ξεκάθαρη υποταγή στις άκαμπτες απαιτήσεις των «εταίρων». Βασικές προγραμματικές δηλώσεις που έχουν μείνει ανεφάρμοστες, πρόσωπα-κλειδιά του παλαιού κράτους που έχουν μείνει σε νευραλγικές θέσεις (βλ. Στουρνάρας, Παναρίτη), η «βασισμένη στους υγιείς επιχειρηματίες και τραπεζίτες» ανάπτυξη, όλα τα παραπάνω οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε νέο γύρο αντιλαϊκών μέτρων με τη νεολαία και τον κόσμο της εργασίας να βρίσκονται, ηθελημένα ή μη, στο στόχαστρο. Η, δε, αδιαλλαξία της ευρωπαϊκής πλευράς εξηγείται μόνο υπό το πρίσμα της χρήσης του χρέους ως μηχανισμό για την προώθηση ενός συγκεκριμένου οικονομικού μοντέλου στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου, προφανώς ευνοϊκού για τους δυνατούς παίκτες της οικονομίας.
                Χαρακτηριστικά, πάντως, για τις προθέσεις της κυβέρνησης ενόψει της συμφωνίας είναι και τα άρθρα του πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, στην εφημερίδα Le monde, αλλά και του υπουργού οικονομικών, Γιάνη Βαρουφάκη, στο Project Syndicate, όπου, εν ολίγοις, λένε ξεκάθαρα ότι η κυβέρνηση είναι έτοιμη να δεχτεί τα μέτρα των εταίρων (συνέχιση ιδιωτικοποιήσεων, αναβολή των ρυθμίσεων για τις ΣΣΕ κ.λ.π.) και ότι η συμφωνία «κολλάει» στις απαιτήσεις των ευρωπαϊκών επιτελείων για περισσότερη λιτότητα. Το θέμα, δηλαδή, είναι ποσοτικό και όχι ποιοτικό. Σημειωτέον ότι, μια μεγάλη μερίδα στο ίδιο το εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, που ανέρχεται πλέον στο 44%, διαφωνεί ριζικά με αυτές τις κατευθύνσεις, γεγονός που αποκρυσταλλώνει και τη δεξιά μετατόπιση της κυβέρνησης, ωστόσο οι διαφωνίες του δεν φαίνεται να λαμβάνονται υπόψη από την κομματική ηγεσία.
                Οδεύουμε, λοιπόν, προς μία συμφωνία που μάλλον δεν θα είναι και τόσο «έντιμη», καθώς αφήνει μετέωρα και ανικανοποίητα τα αιτήματα των λαϊκών κινημάτων των προηγούμενων ετών, που, μπορεί να μην προέτασσαν στο σύνολό τους εμφατικά τη ρήξη με τα ευρωπαϊκά πλαίσια, αλλά αν μη τι άλλο διεκδικούσαν τη ρήξη με τη μνημονιακή πραγματικότητα. Η υπογραφή μιας τέτοιας συμφωνίας δεν μπορεί παρά να οδηγήσει στην απογοήτευση του κόσμου και να δώσει πολιτικό χώρο στην (ακρο)δεξιά αντιπολίτευση. Κι ας διατείνεται η κυβέρνηση ότι η συμφωνία θα είναι «αμοιβαία επωφελής».
                Ας σκεφτούμε για μια στιγμή τι θα σημαίνει για τη νεολαία μια τέτοια συμφωνία: παγίωση της ανεργίας (60% στους νέους), παγίωση της επισφαλούς εργασίας (τύπου voucher), παγίωση της μετανάστευσης προς εύρεση εργασίας πάνω στο επιστημονικό μας αντικείμενο, παγίωση μιας συνθήκης όπου τυχεροί θα είναι εκείνοι που θα δουλεύουν 12 και πλέον ώρες με αμοιβή τον κατώτατο μισθό και αμφίβολα εργασιακά δικαιώματα. Και ας προσπαθήσουμε σε αυτή την εικόνα να προσθέσουμε και κάτι άλλο πέρα από «δουλειά»…
            Τώρα, λοιπόν, παίζεται κάτι άλλο πιο σημαντικό από την εξεταστική του Ιουνίου. Παίζεται το μέλλον μας.
Και το χρέος μας δεν είναι αυτό στο ΔΝΤ. Το χρέος μας είναι, ακριβώς, να διεκδικήσουμε τη διαγραφή του και την αποδέσμευση της χώρας από αυτό! Καμία συμφωνία με τους «εταίρους». Ρήξη τώρα με ευρώ και Ε.Ε. Αυτά, είναι τα απαραίτητα βήματα και τα μόνα ικανά να αναστρέψουν τη συνθήκη της ακραίας λιτότητας. Είναι η αρχή για να μπορέσουν τα πράγματα να πάνε αλλιώς. Και είναι εθελοτυφλία να μην το βλέπουμε αυτό.          
Όσο, όμως, αυτό είναι εθελοτυφλία, άλλο τόσο είναι αφέλεια να πιστεύουμε ότι αυτές οι μονομερείς ενέργειες θα γίνουν απλά και μόνο επειδή λέμε ότι πρέπει να γίνουν, ότι θα γίνουν εύκολα και ανώδυνα. Είναι, λοιπόν επίσης, χρέος μας η συσπείρωση αγωνιστών και δυνάμεων, τόσο σε κινηματικό, όσο και σε κεντρικοπολιτικό επίπεδο, που θα περιγράψουν τον κατάλληλο βηματισμό, ώστε η ρήξη να γίνει με τους δικούς μας όρους. Και θα περιγράψουν, επίσης, και την επόμενη μέρα της ρήξης, απαντώντας στα καθημερινά ερωτήματα και σε πρωτεύοντα ζητήματα.                
Τίποτα, όμως, από όλα τα παραπάνω δεν μπορεί να γίνει αν λείπει αυτός που θα τα κάνει: το νεολαιίστικο, εργατικό, λαϊκό κίνημα. Την ιστορία τη γράφουν πάντοτε οι λαοί. Για αυτό το λόγο και στις 11 Ιουνίου οι δρόμοι πρέπει να αντηχήσουν το σύνθημα της ρήξης.
ΡΗΞΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΥΠΟΤΑΓΗ.


Ριζοσπαστική Αριστερή Συσπείρωση
σχήμα της

Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης
raseaak.blogspot.gr

Beyond the red mirror


                Το πολυνομοσχέδιο για την παιδεία Α. Μπαλτά, το οποίο κατατέθηκε και επίσημα πλέον στη Βουλή, οδεύει πλέον προς εφαρμογή. Μπορούμε να πούμε ότι βρίσκεται πολύ κοντά στο προσχέδιο που είχε δημοσιευθεί, με κάποια από τα αιτήματα των φοιτητικών αγώνων των προηγούμενων ετών να ικανοποιούνται, αλλά με τον πυρήνα της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, που προωθήθηκε ιδιαίτερα κατά την περίοδο της κρίσης με το νόμο Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου, να μένει άθικτος. Ενάντια στο νομοσχέδιο αυτό υπερασπιστές του προηγούμενου νόμου φαίνεται να στήνουν ήδη ένα αντίπαλο στρατόπεδο που έχει ξεκινήσει, μάλιστα, να μαζεύει υπογραφές για την επαναφορά αυτού. Ένα στρατόπεδο με ξεκάθαρα αντιδραστικό χαρακτήρα, παρά το γεγονός ότι διακηρυκτικά προτάσσει την πρόοδο. Στο μπλοκ αυτό, που φέρει το όνομα «Όχι Μπαλτά στην Παιδεία», βρίσκονται ενταγμένοι καθηγητές και άλλα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας. Όπως, φυσικά, με το μπλοκ αυτό συντάσσεται και η καθεστωτική ΔΑΠ-ΝΔΦΚ (που βέβαια το πάει κι ένα βήμα παραπέρα με το «Παιδεία 2020»).
Το ζήτημα είναι: Ικανοποιεί το νέο πολυνομοσχέδιο σύνολη τη χάρτα διεκδικήσεων του φοιτητικού κινήματος; Πετυχαίνει να οικοδομήσει το δημόσιο-δωρεάν-δημοκρατικό πανεπιστήμιο που  τόσον καιρό διεκδικούσαμε; Και εν τέλει ανατρέπει εκείνη τη συνθήκη που μετά από εξαντλητικές σπουδές παίρνουμε ένα πτυχίο για να το κρεμάσουμε στον τοίχο ή για να το βάλουμε σε μια βαλίτσα και να ταξιδέψουμε στην άλλη άκρη της υφηλίου ή για να εξασφαλίσουμε μια δουλειά με εξευτελιστικό μισθό και μηδενικά εργασιακά δικαιώματα, για την οποία, όμως, θα λέμε και «ευχαριστώ»; Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, μάλλον θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι όχι, δεν το κάνει.
                 Ας δούμε τα πράγματα λίγο πιο συγκεκριμένα. Αρχικά, κατάκτηση των φοιτητών πρέπει να θεωρούμε την απόσυρση του ορίου φοίτησης και των διαγραφών, που ως άλλος μπαλτάς κρέμονταν πάνω από τα κεφάλια μας, με στόχο φυσικά να συνηθίσουμε σε μια λογική που λέει ότι δεν μπορούμε να έχουμε άλλες ασχολίες, πέρα από τα μαθήματα και το διάβασμά μας (όπως και αργότερα δεν θα μπορούμε να έχουμε άλλες ασχολίες πέρα από τη δουλειά μας). Αυτό, φυσικά, είχε κι ένα σωρό άλλα απότοκα – βλέπε, για παράδειγμα, την αποσυγκρότηση των φοιτητικών συλλόγων και τη μερική κάμψη των συλλογικών διεκδικήσεων. Θεωρούμε, λοιπόν, πολύ θετική την ικανοποίηση του αιτήματος για κατάργηση των ορίων φοίτησης και των διαγραφών.
Με παρόμοιο τρόπο βλέπουμε και το κομμάτι της απόσυρσης των Συμβουλίων Ιδρύματος. Συμβούλια που, αφενός μεν κατείχαν υπερεξουσίες, αφετέρου δε, αποτελούσαν την επιτομή της αντίδρασης και της αυταρχικοποίησης των πανεπιστημίων (εξαιρουμένου, του Φορτσάκη βεβαίως βεβαίως). Με κεκλεισμένων των θυρών συνεδριάσεις απέκλειαν την οποιαδήποτε παρέμβαση των φοιτητικών συλλόγων ως εάν τα θέματα της ημερήσιας διάταξης «να μην τους αφορούσαν» και αδιαφορούσαν πλήρως για τις συλλογικές αποφάσεις του μαζικότερου κομματιού της ακαδημαϊκής κοινότητας.
                Ωστόσο, στο νέο νομοσχέδιο τίθεται εκ νέου το ζήτημα της συνδιοίκησης και της εκλογής Πρυτάνεων και με φοιτητική ψήφο. Και οι φοιτητές, δηλαδή, να ψηφίζουν για Πρύτανη με άμεση, μυστική, καθολική ψηφοφορία. Βγαίνουμε λοιπόν από μία περίοδο πλήρους απαξίωσης των φοιτητικών συλλόγων και μπαίνουμε σε μία άλλη όπου οι φοιτητές έχουν λόγο στο πανεπιστήμιο. Ή μήπως όχι; Από πλευράς μας λέμε ξεκάθαρα ότι, αν το να έχουν λόγο οι φοιτητές στο πανεπιστήμιο μεταφράζεται στην ψήφο για Πρύτανη, τότε καλύτερα να μην έχουν λόγο. Θεωρούμε ότι η συμμετοχή των φοιτητών στην ανάδειξη Πρύτανη αναπαράγει στρεβλές λογικές δοσοληψίας, που κάθε άλλο παρά συντελούν σε περισσότερη δημοκρατία στο εσωτερικό του Πανεπιστημίου. Επιπλέον, τασσόμαστε πάγια κατά των μονοπρόσωπων οργάνων διοίκησης, καθότι το όριο μεταξύ «ικανής διοίκησης» και «κατάχρησης της θέσης» είναι λεπτό και έχουμε δει επανειλημμένα Πρυτάνεις να το ξεπερνούν, με προεξάρχοντα, φυσικά, τον Φορτσάκη που το είχε υπερβεί τόσο πολύ (υπέρ της κατάχρησης) που πια δεν έβλεπε το όριο στον ορίζοντα!
Για εμάς αυτό που έχει σημασία είναι οι φοιτητές να μπορούν να παρεμβαίνουν ουσιαστικά με τις αποφάσεις τους και να αποτελούν βασικό παράγοντα μετατόπισης και λήψης αποφάσεων από τα όργανα διοίκησης. Να μπορούν να αποτελούν πράγματι στο τέλος, τον παράγοντα αυτό που θα έχει τον κύριο λόγο για θέματα που ουσιαστικά τους αφορούν (αποκλειστικά). Αυτό που έχει νόημα για τους φοιτητικούς συλλόγους εν τέλει, είναι η φωνή τους να ακούγεται πραγματικά μέσω της συμμετοχής τους στις διαδικασίες της Συγκλήτου, που είναι και το ανώτατο όργανο λήψης αποφάσεων για το Πανεπιστήμιο, καθώς και των Γενικών Συνελεύσεων Τμήματος στις οποίες η παρουσία τους θα έπρεπε να είναι νόμιμη.
                Κανείς λόγος δε γίνεται ταυτόχρονα στο νομοσχέδιο για το μείζον θέμα του Σχεδίου Αθηνά, της αξιολόγησης που αυτό επιφέρει και των διοικητικής κατά βάση φύσεως αλλαγές στο χάρτη σχολών (βλ. συγχωνεύσεις, καταργήσεις τμημάτων κτλ). Ένα θέμα που έχει πλήξει και τη δική μας σχολή, καθώς από Νομικών, Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών (Ν.Ο.Π.Ε.), πλέον η Νομική σχολή έχει αποσπαστεί και τη θέση της παίρνουν τα ΕΜΜΕ και το τμήμα των Τούρκικων και Ασιατικών σπουδών. Έτσι έμεινε η Ο.Π.Ε (Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών). Το ζήτημα είναι ότι οι αλλαγές αυτές αν και σε πολλές περιπτώσεις φαίνονται μόνο στο επίπεδο της διοίκησης των ιδρυμάτων, συνεπάγονται και αντίστοιχες αλλαγές στα προγράμματα σπουδών.
                Το δε άκρως προβληματικό σημείο του πολυνομοσχεδίου, το οποίο μας δημιουργεί και μεγάλη έκπληξη (δεδομένου ότι μιλάμε για νομοσχέδιο μιας κυβέρνησης που θέλει να έχει αναφορά στην Αριστερά και τα κινήματα), είναι, φυσικά, το κομμάτι του πανεπιστημιακού ασύλου. Σύμφωνα με το νέο πολυνομοσχέδιο «Το ακαδημαϊκό άσυλο αναγνωρίζεται για την κατοχύρωση των ακαδημαϊκών ελευθεριών, την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών, την προστασία του δικαιώματος στη γνώση, τη μάθηση και την εργασία, έναντι οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει», ενώ στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του Πρύτανη συγκαταλέγεται και η «ευθύνη για τη λήψη μέτρων για την προστασία και ασφάλεια του προσωπικού και της περιουσίας του Ιδρύματος». Από τη μία, λοιπόν, δεν ορίζεται ρητά το άσυλο ως «άσυλο κοινωνικών αγώνων», ενώ από την άλλη αφήνει τεράστια περιθώρια στον εκάστοτε Πρύτανη να λειτουργήσει κατά ιδία βούληση και κρίση. Για να το πούμε απλά, δεν κατοχυρώνεται πουθενά πια η δυνατότητα του φοιτητικού κινήματος να καταλαμβάνει το χώρο στον οποίο καθημερινά συζητά και δραστηριοποιείται, το χώρο που αποτελεί το σπίτι του, ώστε να προωθεί τα αιτήματά του. Ο χώρος του ασύλου, όμως, διαχρονικά έχει στεγάσει όλους τους αγώνες του φοιτητικού κινήματος με αποτέλεσμα να ασκηθούν πράγματι σφοδρές πιέσεις σε πείσμα και των πιο αυταρχικών κυβερνήσεων ή διοικήσεων του πανεπιστημίου. Ο χώρος του ασύλου ανήκει σε ολόκληρη την κοινωνία και τον πρώτο λόγο σε αυτόν (πρέπει να) τον έχουν οι ίδιοι οι φοιτητές και είναι οι ίδιοι που επίσης (πρέπει να) τον προστατεύουν πρώτοι από καταπατήσεις και βεβηλώσεις. Το ζήτημα του ασύλου εν προκειμένω, μένει για ακόμα μία φορά μετέωρο με μία «δημιουργική ασάφεια» να το χαρακτηρίζει.

             Και τελικά, εμείς τι θα πούμε; Θα σταματήσουμε μπροστά στην ικανοποίηση μερικών αιτημάτων μας ή θα παλέψουμε μέχρι τέλους; Η κυβέρνηση, παρά την ενσωμάτωση κάποιων διεκδικήσεων, δεν φαίνεται πρόθυμη να κάνει τις απαραίτητες τομές. Μία κίνηση μου προσήκει εν ολίγοις στο γενικότερο σύνθημα που εκφράζεται σε ευρύτερο κοινωνικό επίπεδο, αυτό του «Ούτε ρήξη, ούτε υποταγή». Σε μία τέτοια κατεύθυνση το φοιτητικό κίνημα οφείλει να απαιτήσει το πλήρες των διεκδικήσεών του, που στην τελική αποτελούσαν και προεκλογικές δεσμεύσεις της κυβέρνησης. Απαιτούμε το ξήλωμα λοιπόν, εν συνόλω του νόμου Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου, καθώς και των συναφών και παρακείμενων διατάξεων. Δεν πρόκειται να δεχτούμε καμία έκπτωση σε αυτά που οι ίδιοι οι φοιτητικοί σύλλογοι έχουν εκφράσει και θα συνεχίζουν να εκφράζουν μέσα από τις συλλογικές τους διαδικασίες και τους δυναμικούς τους αγώνες. Στο γενικότερο σύνθημα, απαντάμε πλήρη και άμεση ρήξη με την προηγούμενη συνθήκη στην εκπαίδευση, πλήρη και άμεση ρήξη με το μνημονιακό πλαίσιο και τη λιτότητα, όπως εφαρμόστηκε τόσο σε αυτόν τον τομέα, όσο και ευρύτερα σε κάθε πτυχή της δημόσιας ζωής, πλήρη και άμεση ρήξη με τις επιταγές των ευρωπαϊκών επιτελείων και το μηχανισμό του χρέους. Κι αν κάτι μας έμαθαν οι αγώνες μας είναι το γεγονός ότι τίποτα δε χαρίζεται, όλα κερδίζονται. Γι’ αυτό κι εμάς, θα μας βρείτε στο δρόμο.


Ριζοσπαστική Αριστερή Συσπείρωση
σχήμα της
Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης
raseaak@blogspot.com

25 Μαΐ 2015

Της εξεταστικής τα σίδερα...

Επειδή η ανακοίνωση του τμήματος για εξεταστική 21/5 εβδομάδων -με την έκδοση του αντίστοιχου προγράμματος- έχει ανοίξει την τελευταία εβδομάδα μία μεγάλη κουβέντα στο εσωτερικό του συλλόγου για το αν και κατά πόσο οι φοιτητές είναι εφικτό να ανταποκριθούν σε μία τέτοιου τύπου εξεταστική, θέλουμε κι εμείς με τη σειρά μας να βάλουμε κάποια στοιχεία. Για αρχή, πρέπει να σημειωθεί ότι το φαινόμενο των fast-track εξεταστικών δεν αποτελεί πρωτοτυπία για το τμήμα Πολιτικού. Πιο συγκεκριμένα, δεν ήταν λίγες οι φορές που οι φοιτητές του τμήματος κλήθηκαν να ανταποκριθούν σε εξεταστικές δύο εβδομάδων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτέλεσε η περσινή εξεταστική του χειμερινού εξαμήνου όπου το τμήμα χρησιμοποίησε μία σειρά άτοπων επιχειρημάτων για να δικαιολογήσει το σύντομο της εξεταστικής.

Στην πραγματικότητα, η λογική που διέπει τέτοιου τύπου εξεταστικές συνδέεται με μία ευρύτερη κατεύθυνση για εντατικοποίηση του ρυθμού σπουδών, κατεύθυνση που αποτυπώνεται άλλωστε και στο νόμο πλάισιο Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου. Η εντατικοποίηση του ρυθμού σπουδών μεταφράζεται σε βραχείες εξεταστικές περιόδους, σε μείωση του χρόνου εξέτασης, σε υπερφόρτωση των φοιτητών με υποχρεωτικές εργασίες -συχνά μη πριμοδοτικές-, σε διόγκωση της εξεταστέας ύλης, στην -έστω και άτυπη- εισαγωγή “παρουσιολογίου” κατά τη διάρκεια των μαθημάτων , όπου ο διδάσκων ζητά από τους φοιτητές να σημειώσουν το όνομά τους κοκ. Όλη η παραπάνω κίνηση, που μεθοδεύτηκε με συστηματικότητα από τις προηγούμενες κυβερνήσεις και συντηρείται με έναν τρόπο από την παρούσα , δημιουργεί αντικειμενικά έναν ασφυκτικό κλοιό για το σύνολο της φοιτητικής κοινότητας, πολύ περισσότερο δε για εκείνους τους φοιτητές που εργάζονται ή βιάζονται να πάρουν πτυχίο για να ξενοικιάσουν τα σπίτια τους αν κατάγονται από κάποια άλλη πόλη. Για να ξεφύγουμε πάντως από την περιπτωσιολογία, το αίτημα για ανθρώπινο ρυθμό σπουδών και άρα για εξεταστικές που θα διαρκούν 4 εβδομάδες, για βατά θέματα και για φυσιολογικό όγκο εξεταστέας ύλης αφορά το σύνολο των φοιτητών.

Υπό κανονικές συνθήκες, πρώτο μέλημα του σχήματος θα ήταν να καταθέσει ψήφισμα στο Διοικητικό Συμβούλιο προκειμένου ο φοιτητικός σύλλογος να λάβει απόφαση για κινητοποίηση/παράσταση διαμαρτυρίας στην επόμενη Γενική Συνέλευση Τμήματος (δηλαδή στη συνέλευση των καθηγητών) , αύριο στις 10, στο κτίριο της Πρυτανείας. Για να καταθέσουμε ψήφισμα όμως, πρέπει -προφανώς- να υπάρχει συγκροτημένο Διοικητικό Συμβούλιο (Δ.Σ.). Υπενθυμίζουμε ότι το Δ.Σ. διαλύεται πριν τις φοιτητικές εκλογές για να συσταθεί εκ νέου, σύμφωνα με τα νέα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών. Η συγκρότηση του νέου Δ.Σ. γίνεται -τυπικά- κάποιες μέρες μετά τις φοιτητικές εκλογές σε διακριτή πολιτική διαδικασία. Κάθε χρόνο όμως, βρισκόμαστε στο ίδιο έργο θεατές, όπου η ΔΑΠ αναβάλλει τεχνηέντως και για μεγάλο διάστημα τη συγκρότηση του νέου Διοικητικού Συμβουλίου -επειδή όπως μας είπαν και οι ίδιοι ασχολούνται με τα “εσωκομματικά” τους αυτή την περίοδο-παραβιάζοντας ουσιαστικά τόσο το καταστατικό όσο και την απόφαση του φοιτητικού συλλόγου όπως αυτή προέκυψε από τις τελευταίες φοιτητικές εκλογές. Σημειωτέον πέρυσι καθυστέρησε τη διαδικασία συγκρότησης του νέου Διοικητικού Συμβουλίου μέχρι τον Σεπτέμβρη της νέας ακαδημαϊκής χρονιάς!

Σε κάθε περίπτωση, επειδή για εμάς η υπεράσπιση των φοιτητικών συμφερόντων δεν σταματά την ημέρα των φοιτητικών εκλογών κι επειδή αναγνωρίζουμε ότι η εξεταστική 21/5 εβδομάδων -και εν συνόλω η εντατικοποίηση του ρυθμού σπουδών- αποτελεί αγκάθι για την πλειονότητα των φοιτητών, καλούμε σε παράσταση διαμαρτυρίας την Τρίτη 26/5 και ώρα 10 πμ στο κτίριο της Πρυτανείας, προκειμένου να διεκδικήσουμε από την Γενική Συνέλευση Τμήματος την παράταση της εξεταστικής-κίνηση που έχει επιφέρει και στο παρελθόν αποτελέσματα. Η ΔΑΠ μπορεί να συνεχίσει τις εσωκομματικές της διαδικασίες, εμείς θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για ένα άλλο Πανεπιστήμιο.
ΌΛΟΙ και ΌΛΕΣ την Τρίτη 26/5, ώρα 10 π.μ. , στο κτίριο της Πρυτανείας.



Ρ.Α.Σ. - Ε.Α.Α.Κ.

28 Μαρ 2015

Wheel in the sky keeps on turning

Με βάση τα νέα δεδομένα που έχουν πλέον διαμορφωθεί στην ελληνική κοινωνία, μετά την πτώση μίας αυταρχικής δεξιάς κυβέρνησης, παρατηρούμε μία κυβέρνηση η οποία διακηρυκτικά ανέφερε την υλοποίηση μιας σειράς μεταρρυθμίσεων για τις οποίες όλο το προηγούμενο διάστημα ο λαός βγήκε στους δρόμους και αγωνίστηκε. Το φοιτητικό κίνημα έδειξε δυναμικά την παρουσία του, αντιτασσόμενο στο φερέφωνο της συγκυβέρνησης, τον κ. Φορτσάκη και στις δυνάμεις καταστολής που αυτός χρησιμοποίησε ουκ ολίγες φορές θέτοντας μάλιστα σε κίνδυνο τη σωματική ακεραιότητα των ίδιων των φοιτητών. Ειδικότερα ο «πρύτανης της καρδιάς μας», στην προσπάθειά του να καταβαραθρώσει τις διεκδικήσεις των φοιτητών έθεσε ήδη σε εφαρμογή ένα κομμάτι του σχεδίου αποδιάρθρωσης των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων (π.χ: ιδιωτικές εταιρείες security, καθαρισμού, υποστελέχωση). Μετά λοιπόν από όλο αυτό το διάστημα αντι-δημοκρατικότητας και αφού οι εξελίξεις προχωράνε, οι εξαγγελίες της νέας πλέον κυβέρνησης φαίνεται πως μένουν ακόμα μετέωρες εφόσον δεν έχουν τεθεί ακόμα σε εφαρμογή. Ποια πρέπει όμως να είναι η στάση του φοιτητικού κινήματος κατά τη μεταβατική αυτή περίοδο;
Αναλυτικότερα, όπως ανακοινώθηκε από την ίδια τη Σύνοδο Πρυτάνεων το Δεκέμβρη του 2014, η λειτουργία των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων με το νέο έτος θα καθίστατο αδύνατη λόγω της υποχρηματοδότησης και της υποστελέχωσης αυτών. Αυτή η ανακοίνωση φαίνεται πως επαληθεύθηκε και στην Σύγκλητο του ΕΚΠΑ στις 5/3/2015 στην οποία παρευρέθηκαν μάλιστα και φοιτητές μαζί με τις αποφάσεις των φοιτητικών τους συλλόγων. Τα μέλη της Συγκλήτου συγκεκριμένα έβγαλαν μία διακήρυξη σύμφωνα με την οποία δήλωναν ότι οι δεινές περικοπές ύψους άνω του 50% έπληξαν ζωτικές λειτουργίες των πανεπιστημίων. Ειδικότερα:

Απολύσεις διοικητικών υπαλλήλων και φυλάκων στο εσωτερικό των πανεπιστημίων. Η κίνηση αυτή από πλευράς του Υπουργείου Παιδείας οδήγησε στην υποστελέχωση πληθώρας ακαδημαϊκών τμημάτων με αποτέλεσμα την υπολειτουργία ή και την αναστολή εξ ολοκλήρου της λειτουργίας αυτών. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η διακοπή διένεξης του εργαστηρίου Ανατομίας στην Ιατρική σχολή Αθηνών, του τομέα ποινικών επιστημών στη Νομική σχολή Αθηνών, το κλείσιμο τους ιατρείου στην Ιπποκράτους καθώς με τον κίνδυνο λουκέτου στη Βιβλιοθήκη και του δικού μας τμήματος. Εξαιρετικά πρόσφατο παράδειγμα για το τμήμα μας αποτελεί και η μείωση των ωρών λειτουργίας των θυρίδων για την εξυπηρέτηση των φοιτητών καθώς καλούνται μόλις 2 υπάλληλοι να εξυπηρετήσουν γύρω στους 3.000 φοιτητές. Στο ίδιο πλαίσιο κινήθηκε και το ζήτημα των φυλάκων τους οποίους καλούνται να αντικαταστήσουν ιδιωτικές εταιρείες security αρχής γενομένης το 2015. Βέβαια, αυτό το σημείο μοιάζει οξύμωρο καθώς ο λόγος της απομάκρυνσης των φυλάκων από τις θέσεις τους και η μη ανανέωση των συμβάσεών τους ήταν η υποχρηματοδότηση των πανεπιστημίων κι όμως το υπέρογκο ποσό για τη μίσθωση των ιδιωτικών εταιριών security βρέθηκε όλως τυχαίως.

Εργολαβίες στον τομέα του καθαρισμού και της σίτισης. Το ζήτημα του καθαρισμού μας έχει απασχολήσει ξεχωριστά όλους τους φοιτητές και δυστυχώς οι συνθήκες υγιεινής που επικρατούν είναι απόλυτα δυσχερείς. Οι σχολές αποτελούν πλέον σοβαρές εστίες μόλυνσης απειλώντας την υγεία της φοιτητικής κοινότητας. Προσωρινές λύσεις έχουν δοθεί μέσω του καθαρισμού των κτηρίων με την μίσθωση ιδιωτικών εταιρειών καθαρισμού και του Δήμου Αθηναίων, χωρίς ωστόσο να δίνεται μία ουσιαστική και μόνιμη λύση. Εξίσου παράδοξο σε αυτό το σημείο είναι το γεγονός ότι τα χρήματα για τις προσωρινές αυτές λύσεις βρίσκονται εν μία νυκτί ενώ κατά τ’ άλλα δεν μπορούν να βρεθούν για την πρόσληψη καθαριστών/-ιών που θα πληρώνονται από το δημόσιο. Απαιτούμε λοιπόν ακριβώς αυτό, μία μακροπρόθεσμη και ουσιαστική επίλυση του ζητήματος αυτού με την πρόσληψη καθαριστών/-ιών με δαπάνες του δημοσίου και πλήρη εργασιακά δικαιώματα για αυτές, χωρίς να γίνεται το πανεπιστήμιο χώρος δράσης εργολαβιών. Σε ιδιωτικές εταιρείες έχει ανατεθεί χρόνια τώρα και το μείζον θέμα της σίτισης που στερεί από τεράστιο μέρος των φοιτητών το δικαίωμα στη δωρεάν σίτιση. 
 
Συγγράμματα. Από την εισαγωγή του νόμου Διαμαντοπούλου- Αρβανιτόπουλου η παροχή δύο συγγραμμάτων έχει πάψει να υφίσταται γεγονός το οποίο στερεί από τους φοιτητές τη δυνατότητα να έχουν ολοκληρωμένη εποπτεία της απαιτούμενης διδακτικής ύλης και κατάρτιση πάνω σ’ αυτή. Αυτή η αδυναμία έχει δώσει το δικαίωμα στις καθεστωτικές παρατάξεις να οξύνουν το φαινόμενο των πελατειακών σχέσεων με την ανταλλαγή σημειώσεων ζητώντας εννοείται ως αντάλλαγμα την ψήφο των φοιτητών. Απαιτούμε λοιπόν σε αυτό το σημείο τη δωρεάν παροχή διδακτικών συγγραμμάτων που θα καλύπτουν το σύνολο της ύλης και δε θα παρέχουν τη δυνατότητα διεξαγωγής πελατειακών σχέσεων. Όλα αυτά φυσικά στα πλαίσιο ενός ανθρώπινου ρυθμού σπουδών κόντρα στην εντατικοποίηση και τη μετατροπή του πανεπιστημίου σε ένα ψυχρό κέντρο εξέτασης και διαμόρφωσης ενός μελλοντικά πειθήνιου εργαζομένου-ρομπότ.

 Όλα τα παραπάνω μας οδηγούν στην ανάγκη να αντιταθούμε σε όλες εκείνες τις πτυχές που πλήττουν την ουσία του δημόσιου, δωρεάν και δημοκρατικού πανεπιστημίου. ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:
  •     Αύξηση την κρατικής χρηματοδότησης για τα πανεπιστήμια

  •     Άμεση επαναπρόσληψη διοικητικών υπαλλήλων και φυλάκων

  •     Καμία εργολαβία και ιδιωτική επιχείρηση στο εσωτερικό των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων (απομάκρυνση security και πρόσληψη καθαριστριών από το πανεπιστήμιο)

  •     Δωρεάν σίτιση, στέγαση, συγγράμματα

  •     Κατάργηση του νόμου Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου στο σύνολό του

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ ΘΑ ΜΑΣ ΧΑΡΙΣΤΕΙ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΝ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΔΕΝ ΤΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ!


Ριζοσπαστική Αριστερή Συσπείρωση
σχήμα της
Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης

Οδηγίες προς περιπολούντες…


«Στο πλαίσιο του υλοποιούμενου προγράμματος αντεγκληματικής πολιτικής της ΕΛΑΣ, προβλέπεται η επιτήρηση των χώρων των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων της Αθήνας καθ΄ όλο το 24ωρο, με τις διατιθέμενες πεζές και εποχούμενες περιπολίες. Οι αρμόδιες υπηρεσίες της ΕΛΑΣ, οσάκις ενημερώνονται από τις αρμόδιες πρυτανικές αρχές για συμπεριφορές ατόμων ή ομάδων που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση αξιόποινης πράξης, εκδηλώνουν, στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων τους, κάθε επιβαλλόμενη αστυνομική και δικονομική ενέργεια, ενημερώνοντας ταυτόχρονα τον αρμόδιο λειτουργό της οικείας εισαγγελικής αρχής. Σε περίπτωση δε, που υπάρχει άμεσος κίνδυνος από την καθυστέρηση ή πρόκειται για αυτόφωρο κακούργημα ή πλημμέλημα, οι αρμόδιες υπηρεσίες της Ελληνικής Αστυνομίας οφείλουν να επεμβαίνουν, έστω και χωρίς παραγγελία του εισαγγελέα, για τη βεβαίωση του εγκλήματος, τη συλλογή των αποδείξεων και πειστηρίων και τη σύλληψη των δραστών».

Μην είναι τούτη δήλωση που ξεθάψαμε από την περίοδο της ακροδεξιάς συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ; Μην είναι η διάταξη του νόμου-πλαίσιου Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου για την κατάργηση του ασύλου; Μην είναι η πρόταση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ για σύσταση πανεπιστημιακής αστυνομίας; Μην είναι εν τέλει λόγια του πρύτανη των ΜΑΤ και νυν βουλευτού επικρατείας, Θεόδωρου Φορτσάκη; 
 
Και όμως, είναι οδηγία του αναπληρωτή υπουργού Δημοσίας Τάξης, Γιάννη Πανούση, που συμπεριλαμβάνεται σε έγγραφο που ο ίδιος κατέθεσε στη Βουλή την περασμένη εβδομάδα.

Ο κύριος Πανούσης, όπως φαίνεται, ακολουθεί της φαεινές Βαρουφάκη για «δημιουργική ασάφεια». Όσο κι αν προσπαθεί να δώσει μια κάποια αίσθηση αντικειμενικότητας, η οδηγία είναι προβληματική στο βαθμό που δεν ορίζονται οι «αξιόποινες πράξεις» ή ο «άμεσος κίνδυνος» κατά τρόπο σαφή, αλλά αφήνονται στην κρίση και τη διακριτική ευχέρεια των αρμοδίων πρυτανικών αρχών.

Ωστόσο, αυτό δεν είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της οδηγίας αυτής. Το πρόβλημα είναι το ίδιο το πνεύμα της και η πρόθεση για καταπάτηση του πανεπιστημιακού ασύλου.
 
Ας πάμε λίγο πίσω στο πώς κατακτήθηκε και κυρίως στο τι ορίζεται ως πανεπιστημιακό άσυλο, ώστε να μπορέσουμε να καταλάβουμε καλύτερα το γιατί αυτό είναι όντως το πρόβλημα. Το άσυλο ήταν αποτέλεσμα των διεκδικήσεων του ίδιου του φοιτητικού κινήματος, που πάντοτε αποτελούσε το πιο ριζοσπαστικό κομμάτι της κοινωνίας και ήταν πυξίδα για τις δημοκρατικές διεκδικήσεις, ακόμα και στους πιο ζοφερούς καιρούς. Το άσυλο ιδεών, που δεν νοείται άνθρωπος με δημοκρατικά αντανακλαστικά να μην το στηρίζει, πέρα από τη θεωρητική πλευρά της ελευθερίας λόγου και έκφρασης, πρέπει να αποτυπώνεται και πρακτικά. Καμία επέμβαση, δηλαδή, από δυνάμεις καταστολής στους πανεπιστημιακούς χώρους.

Και εδώ πρέπει να κάνουμε μια σαφή, σαφέστατη, οριοθέτηση με αφορμή και την κατάληψη της προηγούμενης εβδομάδας στο κτήριο της Νομικής. Όταν λέμε άσυλο, δεν εννοούμε να συμβαίνουν στους πανεπιστημιακούς χώρους φθορές, καταστροφές και κλοπές, υπό την άνεση ότι δεν μπορεί να επέμβει η αστυνομία. Τέτοιες πρακτικές, ευτυχώς μεμονωμένες, δίνουν λαβές μόνο στους πολέμιους του ασύλου και ενισχύουν τη ρητορεία τους για την ύπαρξη ενός ασύλου «ανομίας» (βλ. ΔΑΠ, πάσης φύσεως Φορτσάκηδες κλπ). Εννοούμε, όμως, ότι το πανεπιστήμιο είναι και οφείλει να είναι ανοιχτό για ολόκληρη την κοινωνία και να λειτουργεί, εκτός από ακαδημαϊκά και ως χώρος διακίνησης ιδεών και χώρος δράσεων. Εννοούμε ότι σε αυτόν τον χώρο αυτοί που κατά βάση ζουν, ενεργούν και αναπαράγονται είναι οι ίδιοι οι φοιτητές, εξ’ ου και είναι οι μόνοι υπεύθυνοι για την προάσπιση και την προστασία του. 
 
Σε αυτή την κατεύθυνση θεωρούμε απαραίτητη την ύπαρξη ζωντανών συλλόγων, πραγματικών κυττάρων του πανεπιστημίου, κυρίαρχων στο χώρο τους. Η ζωή των φοιτητών στο πανεπιστήμιο δεν (πρέπει) να περιορίζεται και να εξαντλείται στην ακαδημαϊκή δραστηριότητα, αλλά να συνοδεύεται από κοινωνικό προβληματισμό και αντίστοιχες διεκδικήσεις που θα κινούνται προς μια κατεύθυνση οικοδόμησης του πανεπιστημίου και της κοινωνίας που θέλουμε. Μέσα από τις ίδιες τις Γενικές τους Συνελεύσεις, αλλά και συνολικά με τη δράση τους, οι φοιτητές πρέπει να δίνουν καθημερινά το στίγμα τους, ότι είναι εκείνοι που ορίζουν τα πράγματα μέσα στο πανεπιστήμιο. Και στην περίπτωση του ασύλου είναι οι ίδιοι οι σύλλογοι που θα πρέπει να λειτουργούν ως εγγυητές του. Γιατί, εν τέλει, αν αφήσουμε σε οποιονδήποτε άλλο το λόγο για το άσυλο, μπορεί κάποια άλλη στιγμή, με κάποιους άλλους αρμόδιους να βρεθούμε οι ίδιοι και τα αιτήματά μας στο στόχαστρο (πήραμε μία πρόγευση επί Φορτσάκη). 
 
Το τελευταίο πράγμα, λοιπόν, που περιμέναμε να ακούσουμε από έναν εκπρόσωπο μίας κυβέρνησης που θέλει να έχει σχέση με την Αριστερά, τα κοινωνικά κινήματα και τους λαϊκούς αγώνες ήταν η οδηγία Πανούση, η οποία αγνοεί επιδεικτικά την έννοια και την ιστορικότητα του ασύλου. Τη στιγμή, μάλιστα, που ένας άλλος εκπρόσωπος της ίδιας κυβέρνησης, ο Υπουργός Παιδείας, κύριος Μπαλτάς, έχει μιλήσει για ικανοποίηση αιτημάτων του φοιτητικού κινήματος και συνεπώς και για επαναφορά του ασύλου. 
 
Εμείς εμμένουμε στις πάγιες θέσεις μας. Άμεση και αμετάκλητη επαναφορά του ασύλου.
Καμία επιτήρηση/επέμβαση αστυνομικών δυνάμεων.
Το άσυλο στα χέρια των φοιτητών.

Και ας μην αφήνουμε κανέναν να μας αποπροσανατολίζει από τις θέσεις  αυτές…


Ριζοσπαστική Αριστερή Συσπείρωσησχήμα της
Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης
raseaak.blogspot.gr

13 Μαρ 2015

Το παιχνίδι παίζεται ακόμα

Πλέον είναι προφανές σε όλους ότι διανύουμε μία νέα συγκυρία στο πολιτικό και κοινωνικό πεδίο. Όλη την προηγούμενη περίοδο το φοιτητικό κίνημα έδωσε το δικό του στίγμα ενάντια στην επιθετική προς την εκπαίδευση πολιτική. Στην επίθεση του Υπουργείου Παιδείας οι φοιτητικοί σύλλογοι έδωσαν  μάχη όλο το προηγούμενο διάστημα για ένα Δημόσιο Δωρεάν και Δημοκρατικό πανεπιστήμιο. Παρόλα αυτά η καμένη γη που άφησε πίσω της η προηγούμενη κυβέρνηση εξακολουθεί να υφίσταται. Οι φοιτητικοί σύλλογοι τώρα περισσότερο από ποτέ οφείλουν να περάσουν από την αντίσταση σε θέση διεκδίκησης και επανακατοχύρωσης όλων των κεκτημένων που χάθηκαν το προηγούμενο διάστημα. Μην ξεχνάμε ότι τίποτα δεν πρόκειται να μας χαριστεί εφόσον εμείς οι ίδιοι δεν αγωνιστούμε γι’ αυτό.

 Συνεπώς , ο ρόλος του φοιτητικού κινήματος στο ήδη διαμορφωμένο πλαίσιο είναι να βγεί μπροστά σε έναν αγώνα με βασικά αιτήματα την απόσυρση του Νόμου Αρβανιτόπουλου -Διαμαντοπούλου, την κατάργηση των Συμβουλίων Ιδρύματος και του σχεδίου Αθηνά, την άρση των διαγραφών και ενός προκαθορισμένου ορίου φοίτησης, την επαναφορά των διοικητικών υπαλλήλων στις θέσεις τους, την αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης στον τομέα της εκπαίδευσης και συνακόλουθα φοιτητικές παροχές και μέριμνα για όλους καθώς και την απομάκρυνση εργολαβιών βλέπε ιδιωτική φύλαξη, ιδιωτικές εταιρείες καθαρισμού και σίτισης.Επειδή όπως λένε για να νικήσεις τον εχθρό σου οφείλεις να τον γνωρίζεις καλά:

1.ΝΟΜΟΣ ΑΡΒΑΝΙΤΟΠΟΥΛΟΥ-ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ:  περικλείει την κατάργηση του  ασύλου, τον καθορισμό οριού φοίτησης στα ν+2 χρόνια και τη διαγραφή όσων φοιτητών ξεπερνούν αυτό το όριο, διάσπαση των πτυχίων(εισαγωγή πιστωτικών μονάδων),δημιουργία κύκλων μαθημάτων, εισαγωγή διδάκτρων, μετακύλιση του κόστους σπουδών στις πλάτες των φοιτητών. Όσον αφορά τη [συν]διοίκηση των πανεπιστημίων προβλέπει ουσιαστικά τον αποκλεισμό των φοιτητικών συλλόγων και των αποφάσεων τους με αποκορύφωμα την αυταρχική δομή του Συμβουλίου Ιδρύματος.

2.ΣΧΕΔΙΟ ΑΘΗΝΑ: αξιολόγηση των τμημάτων και συγχώνευση τους με καταλυτική επιρροή φυσικά εκτός από τη καθημερινή λειτουργία των ιδρυμάτων(λιγότερο προσωπικό, λιγότερη χρηματοδότηση άρα υπολειτουργία) και στη καθημερινότητα  των ίδιων των φοιτητών με μετακινήσεις των σχολών μέχρι και σε άλλες  πόλεις, αλλαγές στους τίτλους σπουδών τους και  στα μετέπειτα εργασιακά τους δικαιώματα.

    ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΑ ΕΝ ΟΙΚΩ: οι προαναφερθείσες προσπάθειες αναδιάρθρωσης των ΑΕΙ και ΤΕΙ στο δικό μας ίδρυμα, σχόλη και τμήμα επέφερε μια πραγματικότητα δυσάρεστη σε όλους. Απολυμένοι εργαζόμενοι στο τομέα της διοίκησης και της καθαριότητας με απότοκο μία γραμματεία λόγου χάρη που υστερούσε στη ανάγκη για άμεση πραγματοποίηση των καθηκόντων της και ένα κτίριο επικίνδυνο για τη δημόσια υγεία αφού μετά την απόλυση των καθαριστριών που προέρχονταν από το Δημόσιο, οι ιδιωτικές εταιρείες ως λύση με απλήρωτες τις εργαζόμενες κατέρρευσε αφήνοντας κ αυτή πίσω της έναν σκουπιδότοπο. Επιπλέον, είδαμε φύλακες ν’ απολύονται και ν’ανακοινώνεται η εγκαθίδρυση ιδιωτικής φύλαξης η οποία θ απαγορεύει την είσοδο σε όποιον δεν επιδείξει το φοιτητικό του πάσο(όποιος τολμήσει ας ξεχάσει πάσο στο σπίτι τώρα).Επιπρόσθετα, έντονο είναι το πρόβλημα όσον αφορά την παροχή των δωρεάν συγγραμμάτων αφού το σύστημα του Ευδόξου παρέχει μόνο ένα σύγγραμμα(συνήθως το λιγότερο δαπανηρό) ενώ πολλές φορές είναι απαραίτητα για την κατανόηση του γνωστικού αντικειμένου παραπάνω από ένα συγγράμματα (συχνές πρόχειρες λύσεις που προτείνονται;   φωτοτύπιση, δανεισμός από άλλο συμφοιτητή κλπ, λύσεις όμως που δεν εξασφαλίζουν τη πρόσβαση όλων ανεξαιρέτως στην απαραίτητη για μελέτη εξεταστική ύλη) φέρνοντας έτσι στο προσκήνιο το αίτημα για ένα δημόσιο και ΔΩΡΕΑΝ πανεπιστήμιο.

    Τελικά, όπως φαίνεται τα προβλήματα όντως υπάρχουν, όντως είναι σημαντικά και όντως έχουν αντίκτυπο σε όλους και στον καθένα ξεχωριστά. Γι αυτό ,είναι απαραίτητο όλοι μαζί να συζητήσουμε, να προβληματιστούμε, να βρούμε λύσεις και να σηκώσουμε για ακόμα μία φορά τοίχο σε όλους όσους προσπαθούν να προσβάλουν το δημόσιο-δωρεάν-δημοκρατικό χαρακτήρα του πανεπιστημίου. Και αυτό – για  όσους αναρωτιούνται- θα επιτευχθεί μέσα από τη μαζική λειτουργία και δράση των φοιτητικών συλλόγων που μέσα στο χώρο τους, στα αμφιθέατρα τους θα αποφασίσουν τι θέλουν για το πανεπιστήμιο τους και θα πάνε να το πάρουν…χωρίς να περιμένουν από κανέναν άλλο να τους το φέρει. ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ, ΤΕΤΑΡΤΗ 18/3 στις 16:00, ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ 16.



Ριζοσπαστική Αριστερή Συσπείρωση

 σχήμα της
 Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης

2 Μαρ 2015

When you step in the arena ...


Όλοι πλέον έχουμε συνειδητοποιήσει ότι η ελληνική κοινωνία βιώνει μία μεταστροφή της κοινωνικής πραγματικότητας, η οποία διαμορφώνεται πια διαφορετικά σε σχέση με ότι μας είχε συνηθίσει μια αυταρχική δεξιά κυβέρνηση. Οι εξαγγελίες της νέας κυβέρνησης παραδείγματος χάριν αναφέρονται σε μέτρα που προτίθεται να πάρει αυτή με σκοπό τον εκδημοκρατισμό (λ.χ: απομάκρυνση των ασφυκτικών κλοιών ΜΑΤ από δρόμους του κέντρου της Αθήνας) μίας καθημερινότητας, η οποία χαρακτηριζόταν από τις κατασταλτικές κινήσεις της μέχρι τότε κυβερνητικής εξουσίας, ώστε να καλύψει τις πληγές τις οποίες αυτή είχε δημιουργήσει και οδήγησαν το σύνολο του ελληνικού λαού στην εξαθλίωση. Στο εκπαιδευτικό πεδίο πιο συγκεκριμένα, το Υπουργείο Παιδείας διακήρυξε ότι θα πραγματοποιήσει τα αιτήματα τα οποία είχαν εκφραστεί με τους όρους του φοιτητικού κινήματος . Ωστόσο, αυτό που ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι ότι κανενός είδους εξουσιαστικός μηχανισμός δε θα μας προσφέρει απλόχερα τίποτα εφόσον εμείς οι ίδιοι δεν συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε αυτά που τόσα χρόνια έτσι κ αλλιώς διεκδικούσαμε. Πλέον περνάμε από τη στάση της αντίστασης και της άμυνας στη θέση της επιθετικής διεκδίκησης.

Αναλυτικότερα, απαιτούμε την άμεση απόσυρση του νόμου-πλαισίου Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου στο σύνολο του καθώς αυτός αποτελεί αναίρεση των κεκτημένων του φοιτητικού κινήματος. Σημαντικό απότοκο αυτού είναι η απονομιμοποίηση του ακαδημαϊκού ασύλου το οποίο με σκληρούς και αιματοβαμμένους αγώνες κερδήθηκε και πρέπει πάλι να επαναφερθεί . Το πανεπιστήμιο ανέκαθεν ήταν χώρος γνώσης και ελεύθερης διακίνησης ιδεών και απόψεων και εκφράζει την ουσία της δημοκρατίας στο εσωτερικό του και η υπόσταση του ασύλου για κανένα λόγο δε θα έπρεπε να διακυβεύεται. Η οποιαδήποτε παραβίαση αυτού πολλές φορές υπήρξε στοχευμένη κίνηση της εξουσίας με σκοπό να χτυπήσει μια μερίδα πληθυσμού που ιστορικά αντιστεκόταν στα κακόβουλα σχέδια της, τους φοιτητές. Σημαίνοντα ρόλο στο αποδιαρθρωτικό σχέδιο κατέχουν φυσικά και οι εσωτερικοί κανονισμοί οι οποίοι στην ουσία τους συμπυκνώνουν το νόμο Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου αποτελώντας σχεδιασμό της λειτουργίας των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων.
Επίσης, μείζον αίτημα που αποκρυσταλλώθηκε στις διαμαρτυρίες και αντιδράσεις που είχαν πυροδοτηθεί είναι η μη υλοποίηση της διαγραφής κανενός φοιτητή. Και είναι πια καιρός να τελειώσει επιτέλους αυτή η προπαγάνδα περί κόστους των ‘αιώνιων’ φοιτητών, καθότι οι παροχές και η φοιτητική μέριμνα συμπίπτει με τη λήξη του πάσο στα 6 χρόνια φοίτησης. Σε αυτό το σημείο πρέπει να επισημάνουμε ότι το Υπουργείο υπό την νέα του σύσταση επανέφερε στο προσκήνιο τακτικές του προκατόχου του όταν αναφέρθηκε σε ατομική διαπραγμάτευση/διαβούλευση του εκάστοτε φοιτητή για το αν θέλει να διαγραφεί ή όχι. Τακτική φυσικά η οποία είχε υιοθετηθεί για λόγους εκτόνωσης με ένα επικείμενο όριο φοίτησης του ν+2. Εννοείται πως μετά από την επαναφορά της φοιτητικής ιδιότητας των διαγραφέντων, η νέα κυβέρνηση οφείλει να εξασφαλίσει και την οριστική κατάργηση του ορίου φοίτησης όποια μορφή κι αν αυτό λαμβάνει ανά διαστήματα είτε 2ν είτε ν+2. 
 
Το φοιτητικό κίνημα έχει κάνει ξεκάθαρη την τοποθέτησή του και στο επίπεδο της διοίκησης του πανεπιστημίου όπου ζητά ΆΜΕΣΗ κατάργηση του Συμβουλίου Ιδρύματος (Σ.Ι). Διότι αυτό όχι μόνο κατέχει υπερεξουσίες αλλά αποκλείει επίσης την οποιαδήποτε συνδιαλλαγή με τους φοιτητικούς συλλόγους και τις αποφάσεις αυτών που λαμβάνονται μέσω των συλλογικών, μαζικών τους διαδικασιών, με μόνη ενδεχομένως περίπτωση αυτή του εκπροσώπου η οποία φυσικά αναιρεί και απαξιώνει αυτές τις διαδικασίες. Αυτό που έχει νόημα για τους φοιτητικούς συλλόγους είναι η φωνή τους να ακούγεται πραγματικά μέσω της συμμετοχής τους στις διαδικασίες της Συγκλήτου όντας μάλιστα και το ανώτατο όργανο λήψης αποφάσεων για το Πανεπιστήμιο καθώς και των Γενικών Συνελεύσεων Τμήματος επαναφέροντας την νόμιμη παρουσία τους σε αυτές. Ταυτόχρονα επιζητάμε την πραγμάτωση και την υιοθέτηση των αποφάσεων που προκύπτουν από τις γενικές συνελεύσεις των συλλόγων εφόσον αυτές κινούνται γύρω από τον άξονα της εξυπηρέτησης των φοιτητικών συμφερόντων όπως αυτά προδιαγράφονται στο δημόσιο, δωρεάν και δημοκρατικό πανεπιστήμιο. Κάτι τέτοιο σημαίνει, ότι μία Σύγκλητος που είναι πιστή στο όραμα αυτό και δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της εκάστοτε κυβερνητικής εξουσίας, δε θα δεχτεί οποιαδήποτε προσπάθεια καταβαράθρωσης αυτού ακριβώς του δημόσιου δημοκρατικού, δωρεάν πανεπιστημίου (το ακριβώς αντίθετο από τον Φορτσάκη δηλαδή).

Μέσα στην ευρύτερη ανασφάλεια και αποδιοργάνωση της λειτουργίας των ελληνικών πανεπιστημίων αυτή τη στιγμή περιλαμβάνεται και το σχέδιο Αθηνά το οποίο με τη σειρά του επιβάλλεται εξίσου να αποσυρθεί καθώς φέρνει στο προσκήνιο την αξιολόγηση πανεπιστημιακών τμημάτων και την έπειτα συγχώνευση αυτών λόγω της υποτιθέμενης υποχρηματοδότησης των ελληνικών πανεπιστημίων. Και λέμε υποτιθέμενης γιατί δεν είναι δυνατόν να αντικαθιστούν τους φύλακες με ιδιωτικές εταιρίες σεκιούριτυ, δεν είναι δυνατόν να μισθώνουν εργολαβίες για τον καθαρισμό και τη σίτιση και συνάμα να δηλώνουν ότι δεν μπορούν να αντικαταστήσουν αυτές με καθαρίστριες που θα πληρώνονται από το πανεπιστήμιο και με δημόσιες εστίες σίτισης αντίστοιχα. Η προαναφερθείσα κατάσταση μας οδηγεί στην επανάληψη και υπογράμμιση των πάγιων φοιτητικών μας αιτημάτων, αυτών της δωρεάν σίτισης, στέγασης και συγγραμμάτων τα οποία θα επαρκούν για την γνωστική μας κατάρτιση και δε θα μας εξαναγκάζουν να τα αγοράζουμε. Στο ίδιο πλάνο βεβαίως τίθενται και οι διοικητικοί υπάλληλοι χωρίς τους οποίους αντικειμενικά η λειτουργία των σχολών καθίσταται αδύνατη. Γεγονός το οποίο έχει πιστοποιηθεί και από την τελευταία Σύγκλητο Πρυτάνεων του 2014. Στο τμήμα μας μάλιστα, το λουκέτο στη βιβλιοθήκη λόγω έλλειψης προσωπικού έχει παραταθεί για ένα μικρό χρονικό διάστημα με αμφίβολη αποτελεσματικότητα καθώς οι απολύσεις δεν έχουν αρθεί. Απαιτούμε άμεση επαναπρόσληψη των διοικητικών υπαλλήλων με μόνιμες συμβάσεις εργασίας άμεση αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης στο χώρο της εκπαίδευσης.

Βρισκόμαστε λοιπόν αντιμέτωποι με μία χάρτα κανόνων που κατ’ ουσία προσπαθεί να δημιουργήσει τους κατάλληλους όρους για ένα πανεπιστήμιο που θα μετασχηματιστεί σε ένα ψυχρό κέντρο εξέτασης μέσω της προσπάθειας εντατικοποίησης του ρυθμού σπουδών, για ένα πανεπιστήμιο του οποίου οι λειτουργίες θα πραγματοποιούνται από ιδιωτικές εταιρίες και εργολαβίες, για ένα πανεπιστήμιο που στοχεύει στη δημιουργία μελλοντικά πειθήνιων εργαζομένων οι οποίοι θα αποτελούν σώματα εκμετάλλευσης της ιδεολογικά κυρίαρχης τάξης, για ένα πανεπιστήμιο κόντρα στα συμφέροντα της φοιτητώσας νεολαίας. Σε ένα τέτοιο σχέδιο είμαστε υποχρεωμένοι όχι μόνο να αντισταθούμε αλλά να εξασφαλίσουμε ότι μέσω των συνεχών επιθετικών αγώνων μας θα διαγραφεί διαπαντός και αμετακλήτως. Δε θα δεχτούμε κανένα παρεμφερές κακέκτυπο του και δε θα πάψουμε να διεκδικούμε αυτά που μας ανήκουν από οποιαδήποτε κυβέρνηση. Γιατί μην ξεχνάτε συναδέλφισσες και συνάδελφοι κανείς δε θα μας χαρίσει ποτέ τίποτα αν εμείς οι ίδιοι δεν ορθώσουμε το ανάστημα μας σε κάθε μορφή εξουσίας που καλείται να αποφασίσει για το δικό μας μέλλον πόσο μάλλον όταν αυτή εξακολουθεί να κινείται με τους όρους που είχαν διαμορφωθεί το προηγούμενο διάστημα.

Ριζοσπαστική Αριστερή Συσπείρωση
σχήμα της
Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης

raseaak@blogspot.gr
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)