28 Μαρ 2015

Οδηγίες προς περιπολούντες…


«Στο πλαίσιο του υλοποιούμενου προγράμματος αντεγκληματικής πολιτικής της ΕΛΑΣ, προβλέπεται η επιτήρηση των χώρων των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων της Αθήνας καθ΄ όλο το 24ωρο, με τις διατιθέμενες πεζές και εποχούμενες περιπολίες. Οι αρμόδιες υπηρεσίες της ΕΛΑΣ, οσάκις ενημερώνονται από τις αρμόδιες πρυτανικές αρχές για συμπεριφορές ατόμων ή ομάδων που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση αξιόποινης πράξης, εκδηλώνουν, στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων τους, κάθε επιβαλλόμενη αστυνομική και δικονομική ενέργεια, ενημερώνοντας ταυτόχρονα τον αρμόδιο λειτουργό της οικείας εισαγγελικής αρχής. Σε περίπτωση δε, που υπάρχει άμεσος κίνδυνος από την καθυστέρηση ή πρόκειται για αυτόφωρο κακούργημα ή πλημμέλημα, οι αρμόδιες υπηρεσίες της Ελληνικής Αστυνομίας οφείλουν να επεμβαίνουν, έστω και χωρίς παραγγελία του εισαγγελέα, για τη βεβαίωση του εγκλήματος, τη συλλογή των αποδείξεων και πειστηρίων και τη σύλληψη των δραστών».

Μην είναι τούτη δήλωση που ξεθάψαμε από την περίοδο της ακροδεξιάς συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ; Μην είναι η διάταξη του νόμου-πλαίσιου Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου για την κατάργηση του ασύλου; Μην είναι η πρόταση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ για σύσταση πανεπιστημιακής αστυνομίας; Μην είναι εν τέλει λόγια του πρύτανη των ΜΑΤ και νυν βουλευτού επικρατείας, Θεόδωρου Φορτσάκη; 
 
Και όμως, είναι οδηγία του αναπληρωτή υπουργού Δημοσίας Τάξης, Γιάννη Πανούση, που συμπεριλαμβάνεται σε έγγραφο που ο ίδιος κατέθεσε στη Βουλή την περασμένη εβδομάδα.

Ο κύριος Πανούσης, όπως φαίνεται, ακολουθεί της φαεινές Βαρουφάκη για «δημιουργική ασάφεια». Όσο κι αν προσπαθεί να δώσει μια κάποια αίσθηση αντικειμενικότητας, η οδηγία είναι προβληματική στο βαθμό που δεν ορίζονται οι «αξιόποινες πράξεις» ή ο «άμεσος κίνδυνος» κατά τρόπο σαφή, αλλά αφήνονται στην κρίση και τη διακριτική ευχέρεια των αρμοδίων πρυτανικών αρχών.

Ωστόσο, αυτό δεν είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της οδηγίας αυτής. Το πρόβλημα είναι το ίδιο το πνεύμα της και η πρόθεση για καταπάτηση του πανεπιστημιακού ασύλου.
 
Ας πάμε λίγο πίσω στο πώς κατακτήθηκε και κυρίως στο τι ορίζεται ως πανεπιστημιακό άσυλο, ώστε να μπορέσουμε να καταλάβουμε καλύτερα το γιατί αυτό είναι όντως το πρόβλημα. Το άσυλο ήταν αποτέλεσμα των διεκδικήσεων του ίδιου του φοιτητικού κινήματος, που πάντοτε αποτελούσε το πιο ριζοσπαστικό κομμάτι της κοινωνίας και ήταν πυξίδα για τις δημοκρατικές διεκδικήσεις, ακόμα και στους πιο ζοφερούς καιρούς. Το άσυλο ιδεών, που δεν νοείται άνθρωπος με δημοκρατικά αντανακλαστικά να μην το στηρίζει, πέρα από τη θεωρητική πλευρά της ελευθερίας λόγου και έκφρασης, πρέπει να αποτυπώνεται και πρακτικά. Καμία επέμβαση, δηλαδή, από δυνάμεις καταστολής στους πανεπιστημιακούς χώρους.

Και εδώ πρέπει να κάνουμε μια σαφή, σαφέστατη, οριοθέτηση με αφορμή και την κατάληψη της προηγούμενης εβδομάδας στο κτήριο της Νομικής. Όταν λέμε άσυλο, δεν εννοούμε να συμβαίνουν στους πανεπιστημιακούς χώρους φθορές, καταστροφές και κλοπές, υπό την άνεση ότι δεν μπορεί να επέμβει η αστυνομία. Τέτοιες πρακτικές, ευτυχώς μεμονωμένες, δίνουν λαβές μόνο στους πολέμιους του ασύλου και ενισχύουν τη ρητορεία τους για την ύπαρξη ενός ασύλου «ανομίας» (βλ. ΔΑΠ, πάσης φύσεως Φορτσάκηδες κλπ). Εννοούμε, όμως, ότι το πανεπιστήμιο είναι και οφείλει να είναι ανοιχτό για ολόκληρη την κοινωνία και να λειτουργεί, εκτός από ακαδημαϊκά και ως χώρος διακίνησης ιδεών και χώρος δράσεων. Εννοούμε ότι σε αυτόν τον χώρο αυτοί που κατά βάση ζουν, ενεργούν και αναπαράγονται είναι οι ίδιοι οι φοιτητές, εξ’ ου και είναι οι μόνοι υπεύθυνοι για την προάσπιση και την προστασία του. 
 
Σε αυτή την κατεύθυνση θεωρούμε απαραίτητη την ύπαρξη ζωντανών συλλόγων, πραγματικών κυττάρων του πανεπιστημίου, κυρίαρχων στο χώρο τους. Η ζωή των φοιτητών στο πανεπιστήμιο δεν (πρέπει) να περιορίζεται και να εξαντλείται στην ακαδημαϊκή δραστηριότητα, αλλά να συνοδεύεται από κοινωνικό προβληματισμό και αντίστοιχες διεκδικήσεις που θα κινούνται προς μια κατεύθυνση οικοδόμησης του πανεπιστημίου και της κοινωνίας που θέλουμε. Μέσα από τις ίδιες τις Γενικές τους Συνελεύσεις, αλλά και συνολικά με τη δράση τους, οι φοιτητές πρέπει να δίνουν καθημερινά το στίγμα τους, ότι είναι εκείνοι που ορίζουν τα πράγματα μέσα στο πανεπιστήμιο. Και στην περίπτωση του ασύλου είναι οι ίδιοι οι σύλλογοι που θα πρέπει να λειτουργούν ως εγγυητές του. Γιατί, εν τέλει, αν αφήσουμε σε οποιονδήποτε άλλο το λόγο για το άσυλο, μπορεί κάποια άλλη στιγμή, με κάποιους άλλους αρμόδιους να βρεθούμε οι ίδιοι και τα αιτήματά μας στο στόχαστρο (πήραμε μία πρόγευση επί Φορτσάκη). 
 
Το τελευταίο πράγμα, λοιπόν, που περιμέναμε να ακούσουμε από έναν εκπρόσωπο μίας κυβέρνησης που θέλει να έχει σχέση με την Αριστερά, τα κοινωνικά κινήματα και τους λαϊκούς αγώνες ήταν η οδηγία Πανούση, η οποία αγνοεί επιδεικτικά την έννοια και την ιστορικότητα του ασύλου. Τη στιγμή, μάλιστα, που ένας άλλος εκπρόσωπος της ίδιας κυβέρνησης, ο Υπουργός Παιδείας, κύριος Μπαλτάς, έχει μιλήσει για ικανοποίηση αιτημάτων του φοιτητικού κινήματος και συνεπώς και για επαναφορά του ασύλου. 
 
Εμείς εμμένουμε στις πάγιες θέσεις μας. Άμεση και αμετάκλητη επαναφορά του ασύλου.
Καμία επιτήρηση/επέμβαση αστυνομικών δυνάμεων.
Το άσυλο στα χέρια των φοιτητών.

Και ας μην αφήνουμε κανέναν να μας αποπροσανατολίζει από τις θέσεις  αυτές…


Ριζοσπαστική Αριστερή Συσπείρωσησχήμα της
Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης
raseaak.blogspot.gr

13 Μαρ 2015

Το παιχνίδι παίζεται ακόμα

Πλέον είναι προφανές σε όλους ότι διανύουμε μία νέα συγκυρία στο πολιτικό και κοινωνικό πεδίο. Όλη την προηγούμενη περίοδο το φοιτητικό κίνημα έδωσε το δικό του στίγμα ενάντια στην επιθετική προς την εκπαίδευση πολιτική. Στην επίθεση του Υπουργείου Παιδείας οι φοιτητικοί σύλλογοι έδωσαν  μάχη όλο το προηγούμενο διάστημα για ένα Δημόσιο Δωρεάν και Δημοκρατικό πανεπιστήμιο. Παρόλα αυτά η καμένη γη που άφησε πίσω της η προηγούμενη κυβέρνηση εξακολουθεί να υφίσταται. Οι φοιτητικοί σύλλογοι τώρα περισσότερο από ποτέ οφείλουν να περάσουν από την αντίσταση σε θέση διεκδίκησης και επανακατοχύρωσης όλων των κεκτημένων που χάθηκαν το προηγούμενο διάστημα. Μην ξεχνάμε ότι τίποτα δεν πρόκειται να μας χαριστεί εφόσον εμείς οι ίδιοι δεν αγωνιστούμε γι’ αυτό.

 Συνεπώς , ο ρόλος του φοιτητικού κινήματος στο ήδη διαμορφωμένο πλαίσιο είναι να βγεί μπροστά σε έναν αγώνα με βασικά αιτήματα την απόσυρση του Νόμου Αρβανιτόπουλου -Διαμαντοπούλου, την κατάργηση των Συμβουλίων Ιδρύματος και του σχεδίου Αθηνά, την άρση των διαγραφών και ενός προκαθορισμένου ορίου φοίτησης, την επαναφορά των διοικητικών υπαλλήλων στις θέσεις τους, την αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης στον τομέα της εκπαίδευσης και συνακόλουθα φοιτητικές παροχές και μέριμνα για όλους καθώς και την απομάκρυνση εργολαβιών βλέπε ιδιωτική φύλαξη, ιδιωτικές εταιρείες καθαρισμού και σίτισης.Επειδή όπως λένε για να νικήσεις τον εχθρό σου οφείλεις να τον γνωρίζεις καλά:

1.ΝΟΜΟΣ ΑΡΒΑΝΙΤΟΠΟΥΛΟΥ-ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ:  περικλείει την κατάργηση του  ασύλου, τον καθορισμό οριού φοίτησης στα ν+2 χρόνια και τη διαγραφή όσων φοιτητών ξεπερνούν αυτό το όριο, διάσπαση των πτυχίων(εισαγωγή πιστωτικών μονάδων),δημιουργία κύκλων μαθημάτων, εισαγωγή διδάκτρων, μετακύλιση του κόστους σπουδών στις πλάτες των φοιτητών. Όσον αφορά τη [συν]διοίκηση των πανεπιστημίων προβλέπει ουσιαστικά τον αποκλεισμό των φοιτητικών συλλόγων και των αποφάσεων τους με αποκορύφωμα την αυταρχική δομή του Συμβουλίου Ιδρύματος.

2.ΣΧΕΔΙΟ ΑΘΗΝΑ: αξιολόγηση των τμημάτων και συγχώνευση τους με καταλυτική επιρροή φυσικά εκτός από τη καθημερινή λειτουργία των ιδρυμάτων(λιγότερο προσωπικό, λιγότερη χρηματοδότηση άρα υπολειτουργία) και στη καθημερινότητα  των ίδιων των φοιτητών με μετακινήσεις των σχολών μέχρι και σε άλλες  πόλεις, αλλαγές στους τίτλους σπουδών τους και  στα μετέπειτα εργασιακά τους δικαιώματα.

    ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΑ ΕΝ ΟΙΚΩ: οι προαναφερθείσες προσπάθειες αναδιάρθρωσης των ΑΕΙ και ΤΕΙ στο δικό μας ίδρυμα, σχόλη και τμήμα επέφερε μια πραγματικότητα δυσάρεστη σε όλους. Απολυμένοι εργαζόμενοι στο τομέα της διοίκησης και της καθαριότητας με απότοκο μία γραμματεία λόγου χάρη που υστερούσε στη ανάγκη για άμεση πραγματοποίηση των καθηκόντων της και ένα κτίριο επικίνδυνο για τη δημόσια υγεία αφού μετά την απόλυση των καθαριστριών που προέρχονταν από το Δημόσιο, οι ιδιωτικές εταιρείες ως λύση με απλήρωτες τις εργαζόμενες κατέρρευσε αφήνοντας κ αυτή πίσω της έναν σκουπιδότοπο. Επιπλέον, είδαμε φύλακες ν’ απολύονται και ν’ανακοινώνεται η εγκαθίδρυση ιδιωτικής φύλαξης η οποία θ απαγορεύει την είσοδο σε όποιον δεν επιδείξει το φοιτητικό του πάσο(όποιος τολμήσει ας ξεχάσει πάσο στο σπίτι τώρα).Επιπρόσθετα, έντονο είναι το πρόβλημα όσον αφορά την παροχή των δωρεάν συγγραμμάτων αφού το σύστημα του Ευδόξου παρέχει μόνο ένα σύγγραμμα(συνήθως το λιγότερο δαπανηρό) ενώ πολλές φορές είναι απαραίτητα για την κατανόηση του γνωστικού αντικειμένου παραπάνω από ένα συγγράμματα (συχνές πρόχειρες λύσεις που προτείνονται;   φωτοτύπιση, δανεισμός από άλλο συμφοιτητή κλπ, λύσεις όμως που δεν εξασφαλίζουν τη πρόσβαση όλων ανεξαιρέτως στην απαραίτητη για μελέτη εξεταστική ύλη) φέρνοντας έτσι στο προσκήνιο το αίτημα για ένα δημόσιο και ΔΩΡΕΑΝ πανεπιστήμιο.

    Τελικά, όπως φαίνεται τα προβλήματα όντως υπάρχουν, όντως είναι σημαντικά και όντως έχουν αντίκτυπο σε όλους και στον καθένα ξεχωριστά. Γι αυτό ,είναι απαραίτητο όλοι μαζί να συζητήσουμε, να προβληματιστούμε, να βρούμε λύσεις και να σηκώσουμε για ακόμα μία φορά τοίχο σε όλους όσους προσπαθούν να προσβάλουν το δημόσιο-δωρεάν-δημοκρατικό χαρακτήρα του πανεπιστημίου. Και αυτό – για  όσους αναρωτιούνται- θα επιτευχθεί μέσα από τη μαζική λειτουργία και δράση των φοιτητικών συλλόγων που μέσα στο χώρο τους, στα αμφιθέατρα τους θα αποφασίσουν τι θέλουν για το πανεπιστήμιο τους και θα πάνε να το πάρουν…χωρίς να περιμένουν από κανέναν άλλο να τους το φέρει. ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ, ΤΕΤΑΡΤΗ 18/3 στις 16:00, ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ 16.



Ριζοσπαστική Αριστερή Συσπείρωση

 σχήμα της
 Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης

2 Μαρ 2015

When you step in the arena ...


Όλοι πλέον έχουμε συνειδητοποιήσει ότι η ελληνική κοινωνία βιώνει μία μεταστροφή της κοινωνικής πραγματικότητας, η οποία διαμορφώνεται πια διαφορετικά σε σχέση με ότι μας είχε συνηθίσει μια αυταρχική δεξιά κυβέρνηση. Οι εξαγγελίες της νέας κυβέρνησης παραδείγματος χάριν αναφέρονται σε μέτρα που προτίθεται να πάρει αυτή με σκοπό τον εκδημοκρατισμό (λ.χ: απομάκρυνση των ασφυκτικών κλοιών ΜΑΤ από δρόμους του κέντρου της Αθήνας) μίας καθημερινότητας, η οποία χαρακτηριζόταν από τις κατασταλτικές κινήσεις της μέχρι τότε κυβερνητικής εξουσίας, ώστε να καλύψει τις πληγές τις οποίες αυτή είχε δημιουργήσει και οδήγησαν το σύνολο του ελληνικού λαού στην εξαθλίωση. Στο εκπαιδευτικό πεδίο πιο συγκεκριμένα, το Υπουργείο Παιδείας διακήρυξε ότι θα πραγματοποιήσει τα αιτήματα τα οποία είχαν εκφραστεί με τους όρους του φοιτητικού κινήματος . Ωστόσο, αυτό που ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι ότι κανενός είδους εξουσιαστικός μηχανισμός δε θα μας προσφέρει απλόχερα τίποτα εφόσον εμείς οι ίδιοι δεν συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε αυτά που τόσα χρόνια έτσι κ αλλιώς διεκδικούσαμε. Πλέον περνάμε από τη στάση της αντίστασης και της άμυνας στη θέση της επιθετικής διεκδίκησης.

Αναλυτικότερα, απαιτούμε την άμεση απόσυρση του νόμου-πλαισίου Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου στο σύνολο του καθώς αυτός αποτελεί αναίρεση των κεκτημένων του φοιτητικού κινήματος. Σημαντικό απότοκο αυτού είναι η απονομιμοποίηση του ακαδημαϊκού ασύλου το οποίο με σκληρούς και αιματοβαμμένους αγώνες κερδήθηκε και πρέπει πάλι να επαναφερθεί . Το πανεπιστήμιο ανέκαθεν ήταν χώρος γνώσης και ελεύθερης διακίνησης ιδεών και απόψεων και εκφράζει την ουσία της δημοκρατίας στο εσωτερικό του και η υπόσταση του ασύλου για κανένα λόγο δε θα έπρεπε να διακυβεύεται. Η οποιαδήποτε παραβίαση αυτού πολλές φορές υπήρξε στοχευμένη κίνηση της εξουσίας με σκοπό να χτυπήσει μια μερίδα πληθυσμού που ιστορικά αντιστεκόταν στα κακόβουλα σχέδια της, τους φοιτητές. Σημαίνοντα ρόλο στο αποδιαρθρωτικό σχέδιο κατέχουν φυσικά και οι εσωτερικοί κανονισμοί οι οποίοι στην ουσία τους συμπυκνώνουν το νόμο Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου αποτελώντας σχεδιασμό της λειτουργίας των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων.
Επίσης, μείζον αίτημα που αποκρυσταλλώθηκε στις διαμαρτυρίες και αντιδράσεις που είχαν πυροδοτηθεί είναι η μη υλοποίηση της διαγραφής κανενός φοιτητή. Και είναι πια καιρός να τελειώσει επιτέλους αυτή η προπαγάνδα περί κόστους των ‘αιώνιων’ φοιτητών, καθότι οι παροχές και η φοιτητική μέριμνα συμπίπτει με τη λήξη του πάσο στα 6 χρόνια φοίτησης. Σε αυτό το σημείο πρέπει να επισημάνουμε ότι το Υπουργείο υπό την νέα του σύσταση επανέφερε στο προσκήνιο τακτικές του προκατόχου του όταν αναφέρθηκε σε ατομική διαπραγμάτευση/διαβούλευση του εκάστοτε φοιτητή για το αν θέλει να διαγραφεί ή όχι. Τακτική φυσικά η οποία είχε υιοθετηθεί για λόγους εκτόνωσης με ένα επικείμενο όριο φοίτησης του ν+2. Εννοείται πως μετά από την επαναφορά της φοιτητικής ιδιότητας των διαγραφέντων, η νέα κυβέρνηση οφείλει να εξασφαλίσει και την οριστική κατάργηση του ορίου φοίτησης όποια μορφή κι αν αυτό λαμβάνει ανά διαστήματα είτε 2ν είτε ν+2. 
 
Το φοιτητικό κίνημα έχει κάνει ξεκάθαρη την τοποθέτησή του και στο επίπεδο της διοίκησης του πανεπιστημίου όπου ζητά ΆΜΕΣΗ κατάργηση του Συμβουλίου Ιδρύματος (Σ.Ι). Διότι αυτό όχι μόνο κατέχει υπερεξουσίες αλλά αποκλείει επίσης την οποιαδήποτε συνδιαλλαγή με τους φοιτητικούς συλλόγους και τις αποφάσεις αυτών που λαμβάνονται μέσω των συλλογικών, μαζικών τους διαδικασιών, με μόνη ενδεχομένως περίπτωση αυτή του εκπροσώπου η οποία φυσικά αναιρεί και απαξιώνει αυτές τις διαδικασίες. Αυτό που έχει νόημα για τους φοιτητικούς συλλόγους είναι η φωνή τους να ακούγεται πραγματικά μέσω της συμμετοχής τους στις διαδικασίες της Συγκλήτου όντας μάλιστα και το ανώτατο όργανο λήψης αποφάσεων για το Πανεπιστήμιο καθώς και των Γενικών Συνελεύσεων Τμήματος επαναφέροντας την νόμιμη παρουσία τους σε αυτές. Ταυτόχρονα επιζητάμε την πραγμάτωση και την υιοθέτηση των αποφάσεων που προκύπτουν από τις γενικές συνελεύσεις των συλλόγων εφόσον αυτές κινούνται γύρω από τον άξονα της εξυπηρέτησης των φοιτητικών συμφερόντων όπως αυτά προδιαγράφονται στο δημόσιο, δωρεάν και δημοκρατικό πανεπιστήμιο. Κάτι τέτοιο σημαίνει, ότι μία Σύγκλητος που είναι πιστή στο όραμα αυτό και δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της εκάστοτε κυβερνητικής εξουσίας, δε θα δεχτεί οποιαδήποτε προσπάθεια καταβαράθρωσης αυτού ακριβώς του δημόσιου δημοκρατικού, δωρεάν πανεπιστημίου (το ακριβώς αντίθετο από τον Φορτσάκη δηλαδή).

Μέσα στην ευρύτερη ανασφάλεια και αποδιοργάνωση της λειτουργίας των ελληνικών πανεπιστημίων αυτή τη στιγμή περιλαμβάνεται και το σχέδιο Αθηνά το οποίο με τη σειρά του επιβάλλεται εξίσου να αποσυρθεί καθώς φέρνει στο προσκήνιο την αξιολόγηση πανεπιστημιακών τμημάτων και την έπειτα συγχώνευση αυτών λόγω της υποτιθέμενης υποχρηματοδότησης των ελληνικών πανεπιστημίων. Και λέμε υποτιθέμενης γιατί δεν είναι δυνατόν να αντικαθιστούν τους φύλακες με ιδιωτικές εταιρίες σεκιούριτυ, δεν είναι δυνατόν να μισθώνουν εργολαβίες για τον καθαρισμό και τη σίτιση και συνάμα να δηλώνουν ότι δεν μπορούν να αντικαταστήσουν αυτές με καθαρίστριες που θα πληρώνονται από το πανεπιστήμιο και με δημόσιες εστίες σίτισης αντίστοιχα. Η προαναφερθείσα κατάσταση μας οδηγεί στην επανάληψη και υπογράμμιση των πάγιων φοιτητικών μας αιτημάτων, αυτών της δωρεάν σίτισης, στέγασης και συγγραμμάτων τα οποία θα επαρκούν για την γνωστική μας κατάρτιση και δε θα μας εξαναγκάζουν να τα αγοράζουμε. Στο ίδιο πλάνο βεβαίως τίθενται και οι διοικητικοί υπάλληλοι χωρίς τους οποίους αντικειμενικά η λειτουργία των σχολών καθίσταται αδύνατη. Γεγονός το οποίο έχει πιστοποιηθεί και από την τελευταία Σύγκλητο Πρυτάνεων του 2014. Στο τμήμα μας μάλιστα, το λουκέτο στη βιβλιοθήκη λόγω έλλειψης προσωπικού έχει παραταθεί για ένα μικρό χρονικό διάστημα με αμφίβολη αποτελεσματικότητα καθώς οι απολύσεις δεν έχουν αρθεί. Απαιτούμε άμεση επαναπρόσληψη των διοικητικών υπαλλήλων με μόνιμες συμβάσεις εργασίας άμεση αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης στο χώρο της εκπαίδευσης.

Βρισκόμαστε λοιπόν αντιμέτωποι με μία χάρτα κανόνων που κατ’ ουσία προσπαθεί να δημιουργήσει τους κατάλληλους όρους για ένα πανεπιστήμιο που θα μετασχηματιστεί σε ένα ψυχρό κέντρο εξέτασης μέσω της προσπάθειας εντατικοποίησης του ρυθμού σπουδών, για ένα πανεπιστήμιο του οποίου οι λειτουργίες θα πραγματοποιούνται από ιδιωτικές εταιρίες και εργολαβίες, για ένα πανεπιστήμιο που στοχεύει στη δημιουργία μελλοντικά πειθήνιων εργαζομένων οι οποίοι θα αποτελούν σώματα εκμετάλλευσης της ιδεολογικά κυρίαρχης τάξης, για ένα πανεπιστήμιο κόντρα στα συμφέροντα της φοιτητώσας νεολαίας. Σε ένα τέτοιο σχέδιο είμαστε υποχρεωμένοι όχι μόνο να αντισταθούμε αλλά να εξασφαλίσουμε ότι μέσω των συνεχών επιθετικών αγώνων μας θα διαγραφεί διαπαντός και αμετακλήτως. Δε θα δεχτούμε κανένα παρεμφερές κακέκτυπο του και δε θα πάψουμε να διεκδικούμε αυτά που μας ανήκουν από οποιαδήποτε κυβέρνηση. Γιατί μην ξεχνάτε συναδέλφισσες και συνάδελφοι κανείς δε θα μας χαρίσει ποτέ τίποτα αν εμείς οι ίδιοι δεν ορθώσουμε το ανάστημα μας σε κάθε μορφή εξουσίας που καλείται να αποφασίσει για το δικό μας μέλλον πόσο μάλλον όταν αυτή εξακολουθεί να κινείται με τους όρους που είχαν διαμορφωθεί το προηγούμενο διάστημα.

Ριζοσπαστική Αριστερή Συσπείρωση
σχήμα της
Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης

raseaak@blogspot.gr

6 Δεκ 2014

Θεατρο σκιών η σύγκλητος με το φορτσάκη στο ρόλο του καραγκιόζη


Το τελευταίο διάστημα οι φοιτητικοί σύλλογοι βρίσκονται σε μια διαρκή αντιπαράθεση με την πρυτανική αρχή του ΕΚΠΑ και πιο συγκεκριμένα στοχοποιούν και ζητούν να παραιτηθεί ο πρύτανης του πανεπιστημίου, ο Φορτσάκης. Η αντιπαράθεση αυτή πήρε σάρκα και οστά από την πρώτη κιόλας βδομάδα που άνοιξαν τα ιδρύματα όταν οι φοιτητές μέσα από τις συλλογικές τους αποφάσεις διεκδικούσαν να γίνει σύγκλητος προκειμένου να παρθεί μια οριστική απόφαση καταδίκης του μέτρου των διαγραφών και των νέων οργανισμών την ίδια στιγμή που φλέγοντα ζητήματα όπως ο καθαρισμός του κτηρίου αλλά και το καθεστώς φύλαξης παρέμεναν άλυτα.
Ήδη από την πρώτη σύγκλητο που τελικά έγινε στα μέσα του Οκτώβρη (!) ο Φορτσάκης έδειξε τις διαθέσεις του απέναντι στους φοιτητές. Ήταν μία σύγκλητος κατά την διάρκεια της οποίας οι κάμερες βρίσκονταν στην αίθουσα της συγκλήτου να δείχνουν τον πρύτανη να ωρύεται με αφορμή την παρουσία φοιτητών μέσα στο χώρο αλλά δεν έκανε κανένα σχόλιο για τις κάμερες, ενώ μέχρι σήμερα κανείς δεν έχει αναρωτηθεί πως βρέθηκαν στο χώρο. Η επόμενη σύγκλητος είχε οριστεί λίγες βδομάδες μετά χωρίς καμία ενημέρωση προς τους φοιτητές για την ώρα και το μέρος διεξαγωγής της. Παρόλα αυτά οι φοιτητικοί σύλλογοι και πάλι βρέθηκαν στο σημείο που γινόταν η σύγκλητος αλλά αυτή τη φορά τα ΜΑΤ είχαν αναλάβει να εξασφαλίσουν την ομαλή διεξαγωγή της διαδικασίας. Μάλιστα σε εκείνη τη σύγκλητο, η εκπρόσωπος των εργαζομένων ενώ στην αρχή βρισκόταν στην αίθουσα όταν βγήκε για λίγο έξω ο Φορτσάκης της απαγόρευσε να επιστρέψει μέσα!
Το τελευταίο και πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η σύγκλητος που έγινε την προηγούμενη βδομάδα η οποία τελικά βρήκε στέγη στο civitel Hotel στο Μαρούσι σαν παράνομο ζευγαράκι (!) εκτός πανεπιστημιακού χώρου δηλαδή με τα ΜΑΤ και αυτή τη φορά να κλείνουν το δρόμο στους φοιτητές. Το γεγονός ότι η σύγκλητος του ΕΚΠΑ έγινε για πρώτη φορά εκτός πανεπιστημιακού ασύλου είναι κάτι το οποίο σίγουρα δεν πρέπει να περάσει στα ψηλά γράμματα.
Τα επιχειρήματα που οδήγησαν την πρυτανική αρχή του ΕΚΠΑ στο να αποκλείει τους φοιτητές και τις αποφάσεις των φοιτητικών συλλόγων από αυτές τις διαδικασίες είναι συγκεκριμένα. Το πρώτο επιχείρημα έχει να κάνει με τη νόμιμη σύνθεση της συγκλήτου. Η παρουσία των φοιτητών οι οποίοι δεν είναι εκλεγμένα μέλη καθιστά τη σύνθεση επομένως και την απόφαση της συγκλήτου παράνομη. Αν ισχύει το παραπάνω επιχείρημα πρέπει άμεσα να κριθούν παράνομες όλες οι αποφάσεις συγκλήτων από όλα τα ιδρύματα μέχρι και σήμερα καθώς η παρουσία των φοιτητικών συλλόγων σε οποιαδήποτε συνεδρίαση οργάνου του πανεπιστημίου αποτελεί κατάκτηση των φοιτητών και λέγεται συνδιοίκηση. Επομένως αυτό που θέλουν και επιχειρούν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο είναι η απομάκρυνση των φοιτητικών συλλόγων από τα όργανα λήψης αποφάσεων μέσα στο πανεπιστήμιο, αφαιρώντας μας ακόμα μία δυνατότητα να παρεμβαίνουμε μέσα από τις αποφάσεις των γενικών μας συνελεύσεων και να ορίζουμε την κατάσταση μέσα στο ελληνικό πανεπιστήμιο.
Το δεύτερο επιχείρημα που άρθρωσε ο πρύτανης του πανεπιστημίου μετά τις κινητοποιήσεις των φοιτητικών συλλόγων που ζητούν με τις αποφάσεις τους να παραιτηθεί είχε να κάνει με τον ορισμό αντιπροσώπων από τους φοιτητικούς συλλόγους για να καταθέσουν τα αιτήματα τους. Τέλεια, θα έλεγε κανείς, επιτέλους θα μας δεχτεί! Και πάλι κάνουμε λάθος… Εφόσον, λοιπόν, μετά το δεύτερο επιχείρημα Φορτσάκη καταρρίπτεται το πρώτο περί νομιμότητας της συγκλήτου, μπορούμε να δούμε ποιο είναι το πραγματικό πρόβλημα για εκείνους, που προκύπτει ως κοινός παρονομαστής μεταξύ των δύο επιχειρημάτων. Η μαζική παρουσία και διεκδίκηση από πλευράς φοιτητικών συλλόγων είναι αυτό που ενοχλεί σε κάθε περίπτωση την πρυτανική αρχή.
Τι ζητάμε εμείς;
Θέλουμε διαδικασίες οι οποίες να γίνονται εντός πανεπιστημιακού ασύλου και καμία άλλη φορά να μην μας φράξει το δρόμο ο σεκιουριτάς με το αλεξίσφαιρο ή τα ΜΑΤ. Θέλουμε διαδικασίες συγκλήτου που θα λαμβάνουν υπόψη τις αποφάσεις του πιο μαζικού κομματιού του πανεπιστημίου που είναι οι φοιτητές. Θέλουμε συγκλήτους και διαδικασίες που θα είναι ανοιχτές για τους φοιτητές και όχι για τα κανάλια του Φορτσάκη στο βαθμό που τα θέματα που συζητώνται και οι αποφάσεις που παίρνονται είναι καθοριστικές για το παρόν και το μέλλον μας και κανείς δεν έχει δικαίωμα να κάνει “one man show” με αυτές.
ΤΕΛΟΣ ΖΗΤΑΜΕ ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙ ΑΜΕΣΑ Ο ΦΟΡΤΣΑΚΗΣ
Ριζοσπαστική Αριστερή Συσπείρωση
σχήμα της
Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης

Ησυχία-Τάξη-Ασφάλεια

Και αν κάποιοι από εμάς πέρυσι γκρινιάζαμε που η σχολή ήταν κλειστή λόγω της απεργίας των διοικητικών υπαλλήλων, φέτος ίσως ήρθε η ώρα να αλλάξουμε γνώμη. Η γραμματεία υπολειτουργεί, η βιβλιοθήκη του τμήματος κλείνει , στα ιατρεία του ΕΚΠΑ στην Ιπποκράτους μπαίνει λουκέτο, ο φύλακες του κτιρίου απολύονται. Ακόμα και η Σύνοδος Πρυτάνεων αναγνώρισε ότι τα Ιδρύματα θα αδυνατούν να λειτουργήσουν από το 2015, με αποτέλεσμα πολλά από αυτά να οδηγηθούν στο κλείσιμο(!). Οι προϋπολογισμοί των Πανεπιστημίων έχουν μειωθεί στο 50% από το 2009, με αποτέλεσμα να πιστοποιούνται ελλείψεις τόσο σε ανθρώπινο δυναμικό όσο και σε υλικοτεχνικές υποδομές.

Κατά πάσα πιθανότητα, αυτό που θα μας απασχολήσει ιδιαίτερα το επόμενο διάστημα θα είναι το ζήτημα της φύλαξης. Η κοσμητεία ανήγγειλε ήδη την απόλυση των 4 φυλάκων μέσα στο επόμενο δίμηνο. Μέχρι το τέλος της ακαδημαϊκής χρονιάς θα απολύθούν άλλοι 3 φύλακες, για να μείνει τελικά 1 φύλακας για δύο κτιρια! Βεβαίως, ο κύριος Φορτσάκης δεν είναι τόσο αδιάφορος για να αφήσει απροστάτευτους τους αγαπημένους του φοιτητές!! Να μην μας κάνει καμία εντύπωση εάν με την απόλυση των 4 φυλάκων συμπέσει η εμφάνιση των σεκιούριτι στην είσοδο του κτιρίου. Και όλα αυτά γιατί το Πανεπιστήμιο θεώρησε ορθολογικό να συρρικνώσει τον προϋπολογισμό του με το να απολύσει 8 συμβασιούχους φύλακες και να προσλάβει- αντί αυτών- εταιρία σεκιούριτι της οποίας το κόστος ανέρχεται στα 2.7 εκατομμύρια!!

Το ζήτημα, όμως, είναι ουσίας και σε καμιά περίπτωση οικονομικό. Με την τοποθέτηση σεκιούριτι στα κτίρια του Ιδρύματος και με τη θεσμοποίηση του face control ουσιαστικά υλοποιείται μία τεράστια τομή στο χαρακτήρα του Πανεπιστημίου. Οι φοιτητές δεν θα μπορούν να εισέρχονται στις εγκαταστάσεις των Ιδρυμάτων παρά μόνο επιδεικνύοντας την ακαδημαϊκή τους ταυτότητα. Η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου , όπως αυτή οριζόταν στο ν. Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου, έρχεται να πάρει κυριολεκτικά σάρκα και οστά. Ο ρόλος των σεκιούριτι όμως δεν θα περιορίζεται στο “φακέλωμα” των φοιτητών, αλλά πολύ περισσότερο, στην πάταξη των “αποκλίνουσων” συμπεριφορών και πρακτικών. Τέτοιες μπορεί να θεωρούνται η συνδικαλιστική δράση, η διεξαγωγή πολιτικών-πολιτιστικών εκδηλώσεων και κυρίαρχα η υλοποίηση των αποφάσεων των γενικών συνελέυσεων (άλλωστε και η πρόταση του Φορτσάκη για κατάργηση των συλλογικών διαδικασιών την ίδια στόχευση δεν εξυπηρετεί;). Σε όλα τα παραπάνω, έρχεται να προστεθεί η πρόταση του γραμματέα της Ν.Δ. , Ανδρέα Παπαμιμίκου, για την εγκατάσταση ενός “αστυνομικού επιτρόπου” μέσα σε κάθε σχολή, μέτρο που είχε υιοθετηθεί επί χούντας. Η πρόταση αυτή για “αστυνομικό επίτροπο” εντάσσεται στη λογική της πανεπιστημιακής αστυνομίας, κάτι για το οποίο χρόνια τώρα παλεύει η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ μέσα στις σχολές με εξαιρετική επιτυχία.

Έχει, όμως, μία αξία να δούμε γιατί το ζήτημα του ασύλου απασχόλησε τόσο πολύ τις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις που προσπάθησε να προωθήσει ο εκάστοτε υπουργός Παιδείας. Όλη αυτή η εμμονή να καταργηθεί το άσυλο είχε και έχει έναν και μόνο σκοπό : την μετατροπή του Πανεπιστημίου σε αποστειρωμένο χώρο αποστήθισης και εξέτασης , όπου οποιαδήποτε συλλογική διαδικασία και διεκδίκηση θα απαγορεύεται δια ροπάλου. Για να μάθει μία ολόκληρη γενιά να επιλέγει τον ατομικό -έναντι του συλλογικού- δρόμο, να κλείνει τα μάτια μποστά στην κοινωνική καταστροφή και την οικονομική εξαθλίωση, να δουλεύει περισσότερο για να αμοίβεται λιγότερο και , σε τελική ανάλυση, να τρομοκρατείται, να πειθαρχείται, να φιμώνεται.

Εμείς διεκδικούμε ένα πανεπιστήμιο δημόσιο, δωρεάν και δημοκρατικό εντός τους οποίου οι φοιτητές θα μαθαίνουν κυρίαρχα τι σημαίνει συλλογικός δρόμος, αντίσταση και αλληλεγγύη. Ένα πανεπιστήμιο μέσα στο οποίο θα μπορούν να εκφράζονται και να δρουν ελεύθερα χωρίς να φοβούνται και να τρομοκρατούνται. Διεκδικούμε την παραμονή των φυλάκων και την απόσυρση των security από κάθε χώρο ασύλου. Για να μπορέσει ξανά η νεολαία να ζήσει ελεύθερα.

Ριζοσπαστική Αριστερή Συσπείρωση
σχήμα της
Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης

19 Οκτ 2014

Προσοχή στο μεγάλο αδερφό!


Το προηγούμενο διάστημα γίναμε μάρτυρες της βίαιης καταστρατήγησης του ασύλου με την επιβολή σώματος security στους χώρους του Πανεπιστημίου. Η είδηση δεν έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία, στο βαθμό που νομικά το άσυλο είχε καταργηθεί με το νόμο Διαμαντοπούλου (και μετέπειτα με το νόμο Αρβανιτόπουλου) σύμφωνα με τον οποίο το πανεπιστημιακό άσυλο καταργείται και ο πρύτανης είναι «υπεύθυνος για τη λήψη μέτρων για την προστασία και ασφάλεια του προσωπικού και της περιουσίας του ιδρύματος». Επομένως, η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου στην υπουργική ατζέντα υπάρχει σαν κατεύθυνση περίπου 4 χρόνια. Γιατί όμως, καθυστερεί ακόμη και σήμερα η κατάργησή του, και ποιοί εν τέλει είναι οι υλοποιητές αυτής της κατεύθυνσης;
 
Σίγουρα, οι περισσότεροι θα πρόσεξαν την περιβόητη αφίσσα της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, της κυβερνητικής παράταξης - με τον τίτλο «Μεταρρυθμίσεις τώρα ή ποτέ». Πρόκειται για ένα κείμενο 5 προτάσεων για την προσαρμογή του ελληνικού Πανεπιστημίου στις συνθήκες της Ελλάδας του Μνημονίου. Μεταξύ αυτών των 5, πολύ χαρακτηριστική είναι η πρόταση για «τη δημιουργία ομάδων φύλαξης μέσα στα Ιδρύματα υπό την εποπτεία της Ελληνικής Αστυνομίας». Είναι σαφές, ότι σε συνθήκες ανεργίας στο 65% στους νέους, σε ένα τοπίο κοινωνικής καταστροφής, με χιλιάδες άστεγους και αυτόχειρες, με τη νεολαία να βρίσκει διέξοδο στην επιστημονική μετανάστευση, χώροι όπως το πανεπιστήμιο το οποίο ιστορικά αποτελούσε πεδίο κινηματικών διεργασιών, ζύμωσης και πολιτικοποίησης του πιο μάχιμου και ριζοσπαστικού κομματιού, αυτού της νεολαίας, δεν ορίζονται σε αυτό το πλαίσιο μνημονιακής επίθεσης.

Σε αυτό το πλαίσιο, η εκλογή του νέου πρύτανη Θ. Φορτσάκη ως βασικού υλοποιητή των κυβερνητικών επιταγών, αποτελεί κίνηση ματ από πλευράς του υπουργείου, όσον αφορά στην κατάργηση του ασύλου. Και αυτό γιατί, πέρα από το γεγονός ότι η εκλογή Φορτσάκη αποτελεί συγκεκριμένη στόχευση από το ίδιο το Υπουργείο ως τον εφαρμοστή των πιο αντιδραστικών τομών που υφίσταται το ελληνικό πανεπιστήμιο, ο ίδιος αποδεικνύοντας με τον πιο εμφανή τρόπο τον ρόλο που έχει λάβει να επιτελέσει - ανακοίνωσε με το που ολοκληρώθηκε η ορκωμοσία του, την επιβολή σωμάτων security και την εφαρμογή face control στο ίδιο το το φοιτητικό σώμα κατά την είσοδό του στον χώρο του Πανεπιστημίου. Είναι προφανές, ότι κύρια στόχευση του Υπουργείου, δεν είναι ούτε η περιφρούρηση του ακαδημαϊκού χώρου, ούτε η κάλυψη των ελλείψεων που υπάρχουν στο επίπεδο της φύλαξης από πλευράς προσωπικού. Άλλωστε, το ίδιο προώθησε με τον πιο χυδαίο τρόπο τις μαζικές απολύσεις των διοικητικών υπαλλήλων μέρος των οποίων είχαν την ευθύνη της φύλαξης. Αντίθετα, στο στόχαστρο βρίσκεται ο φοιτητικός συνδικαλισμός και εν τέλει η ίδια η φοιτητική καθημερινοτητα. Το ιδεολογικό φορτίο που φέρει η επιβολή των security της ISS και της τακτικής του face control, είναι εκείνο της δημιουργίας κλίματος συνεχούς εποπτείας, της έγκλησης από της αστυνομικές αρχές, και της ίδιας της πειθάρχησης στα κατασταλτικά μέτρα που έχουν επιβληθεί.

Όμως, τον κύριο παράγοντα στο ζήτημα του ασύλου θα τον διαδραματίσει το ίδιο το φοιτητικό κίνημα. Είναι ξεκάθαρο, ότι, το άσυλο πέρα από το κομμάτι της νομικής του επικύρωσης, χρειάζεται την αναγκαία νομιμοποίηση από το ίδιο το φοιτητικό σώμα, την αποδοχή δηλαδή του ασύλου ως το πλαίσιο εκείνο στο οποίο οι φοιτητές θα είναι ελεύθεροι να πολιτικοποιούνται, να κοινωνικοποιούνται και να δραστηριοποιούνται. Επομένως, είναι σημαντικό να γίνει αντιληπτή η σημασία της φωνής του αμφιθεάτρου, ως εκείνης που θα έχει τον πρώτο λόγο στο ζήτημα του ασύλου. Γιατί ο φοιτητικός σύλλογος, δεν αποτελεί θεατή των εξελίξεων που έρχονται εκ των άνω, αλλά θεσμό με διαδικασίες που αποφασίζουν συλλογικά, δημοκρατικά και ανεξάρτητα.


Ριζοσπαστική Αριστερή Συσπείρωση
σχήμα της
Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης

raseaak.blogspot.gr

15 Οκτ 2014

17 Σεπ 2014

Το φασισμό βαθειά καταλαβέ τον, δε θα πεθάνει μόνος τσάκισέ τον!

Πάει ένας χρόνος από τη δολοφονία του αντιφασίστα αγωνιστή Παύλου Φύσσα από τάγμα εφόδου της Χρυσής Αυγής, στη γειτονιά όπου έχει γνωρίσει το πιο σκληρό πρόσωπό του φασισμού, το Κερατσίνι. Η 18η Σεπτέμβρη αποτελεί ορόσημο όλων των αντιφασιστών που αγωνίζονται ενάντια στον εκφασισμό μιας ολόκληρης κοινωνίας, όλων των νέων που αρνούνται να συμβιβαστούν με το τέρας του νεοναζισμού.

 Και κάτω από την πίεση του αντιφασιστικού κινήματος που ξέσπασε με τη μεγαλιώδη πορεία προς τα γραφεία της νεοναζιστικής οργάνωσης, οι δολοφόνοι Χρυσαυγίτες πήγαν  εκεί που πραγματικά ανήκουν, δηλαδή πίσω από τα κάγκελα. Και σα να μην έφτανε αυτό, η Κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου προσπάθησε (ανεπιτυχώς) να μας πείσει ότι δήθεν ενδιαφέρεται να διασφαλίσει τη δημοκρατία της ελληνικής κοινωνίας, όμως σκόπιμα ξεχνάει ότι η ίδια ευθύνεται για την εκτροφή του φασισμού, εξαιτίας της νεοφιλελεύθερης πολιτικής που εφαρμόζει, με τα μνημόνια, την καταστολή, την εκμετάλλευση και την ξενοφοβία. Ένα χρόνο μετά τη δολοφονία του Παύλου από το φασίστα Ρουπακιά υπό την καθοδήγηση του βουλευτή της Χ.Α. Γιάννη Λαγού, η δικαιοσύνη αθώωσε τους δουλεμπόρους της Μανωλάδας και τους μπράβους τους. Ένα χρόνο μετά την επίθεση στους συνδικαλιστές της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης, το εργοδοτικό σωματείο της Χρυσής Αυγής παίρνει σάρκα και οστά, δείχνοντας την στενή σχέση της με το εφοπλιστικό κεφάλαιο.

Στα του οίκου μας, είναι σημαντική η αναφορά στην προσπάθεια της Χρυσής Αυγής να εισβάλλει στους χώρους της σχολής μας, με την παρουσία του υποψήφιου με την Ελληνική Αυγή Γ.Τ. , πάντα υπό την αγαστή συνεργασία με τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Ο Φοιτητικός Σύλλογος Πολιτικού σήκωσε το γάντι του αντιφασιστικού τόνου, με το να κάνει το αυτονόητο: να διαγράψει τον εν λόγω φασίστα από το σύλλογο. Το ίδιο το καταστατικό της ΕΦΕΕ το οποίο συγκροτήθηκε μετά την πτώση της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών κάτω από το πρίσμα του γενικότερου ριζοσπαστισμού του Φοιτητικού Κινήματος, προβλέπει ρητά τη διαγραφή φοιτητών που εκφέρουν φασιστικές αντιλήψεις και πρακτικές.

Ένα χρόνο μετά, όπου η δημοκρατία πληγώνεται συνεχώς – το Φοιτητικό Κίνημα, συνεπής πολέμιος του φασισμού και του κοινωνικού κανιβαλισμού, παίρνοντας το νήμα από της φοιτητικές κινητοποιήσεις του 73’-74’ και φτάνοντας στην μαχητική παρουσία του στην αντιφασιστική κινητοποίηση για τη δολοφονία του Παύλου πέρυσι στο Κερατσίνι, είναι επιτακτικό να πάρει θέση και να αγωνιστεί ενάντια στον εκφασισμό μιας ολόκληρης κοινωνίας, ενάντια στην ξενοφοβία και στο ρατσισμό.

ΌΛΟΙ ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ, ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 18 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΣΤΟ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙ.


Ριζοσπαστική Αριστερή Συσπείρωση  σχήμα της
 Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης                     

15 Σεπ 2014

Κάντε ησυχία όταν τα παιδιά κοιμούνται, όχι όταν σκοτώνονται.

    
      Στα τέλη Αυγούστου του '14, ο Μάικλ Μπράουν, ο 18χρονος νέγρος από το Φέργκιουσον στις ΗΠΑ,   δολοφονήθηκε εν ψυχρώ στη μέση του δρόμου από χέρια αστυνομικού επειδή "εμπόδιζε" την κυκλοφορία. Λίγες εβδομάδες αργότερα, ο Νταβίντε Μπιφόλκο, 17χρονος έφηβος από τη Νάπολη της Ιταλίας, δολοφονείται επίσης από αστυνομικό στην προσπάθεια του να ξεφύγει από ένα μπλόκο της τροχαίας. Θύματα της ίδιας βίας, οι 15χρονοι  Αλέξης Γρηγορόπουλος και Μπερκίν Ελβάν. Οι μεγαλειώδεις διαδηλώσεις που ακολούθησαν τις τέσσερις δολοφονίες ήρθαν να επιβεβαιώσουν την αγανάκτηση και την οργή των καταπιεζόμενων στρωμάτων ενάντια στην αστυνομική βία και αυθαιρεσία.

    Μπορούμε, λοιπόν, να θεωρήσουμε τις τέσσερις αυτές δολοφονίες τυχαίες ή συμπτωματικές; Η απάντηση είναι πως όχι. Διανύουμε μία περίοδο όπου οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές εφαρμόζονται με τον πιο άγριο και πρόστυχο τρόπο, με αποτέλεσμα την περαιτέρω όξυνση των ανισοτήτων και την κοινωνική εξαθλίωση. Παρακολουθούμε, τόσο πανευρωπαϊκά όσο και παγκοσμίως, την ολοκληρωτική κατάργηση των κοινωνικών παροχών , όπως θα μπορούσαν να θεωρηθούν μέχρι πρότινος η δωρεάν πρόσβαση στο σύστημα υγείας και παιδείας. Το κράτος προκειμένου να θωρακιστεί και να αναχαιτίσει αυτό το δυνάμει "εκρηκτικό υλικό", όλους εκείνους δηλαδή τους καταπιεσμένους εργαζόμενους και άνεργους, φοιτητές και μαθητές, οι οποίοι μέρα με τη μέρα βλέπουν τους εαυτούς τους να εκτοπίζονται στο κοινωνικό περιθώριο και είναι διατεθειμένοι να αντιδράσουν γι' αυτό , αποφασίζει να τους καταστείλει με τον πιο βάρβαρο τρόπο. Από χημικά και δακρυγόνα στις διαδηλώσεις μέχρι σφαίρες στα κορμιά απείθαρχων εφήβων. Ενδιαφέρουσα είναι και η στάση των ΜΜΕ μπροστά σε τέτοιου είδους περιστατικά : αν δεν μπορούμε να αποσιωπήσουμε το γεγονός (το οποίο έγινε τουλάχιστον στην περίπτωση του ιταλού Νταβίντε Μπιφόλκο), τουλάχιστον ας προσπαθήσουμε να αμβλύνουμε τη σημασία του.

    Κάπως έτσι ,λοιπόν, γινόμαστε μάρτυρες της ποινικοποίησης της αντίδρασης και της διαμαρτυρίας και ,εν τέλει, του εκφασισμού μιας ολόκληρης κοινωνίας. Ξεκινάει από την αστυνομοκρατία και το αίσθημα της συνεχούς επίβλεψης (βλ. σεκιούριτι στις σχολές), την ρίψη δακρυγόνων και ασφυξιογόνων στις κινητοποιήσεις, τις αναίτιες προσαγωγές και συλλήψεις (βλ. Σκουριές) και καταλήγει σε άγρια ξυλοκοπήματα (βλ. τις καθαρίστριες του ΥΠΟΙΚ) και εν ψυχρώ δολοφονίες ανηλίκων. Όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν παρά μία απελπισμένη προσπάθεια της κυβέρνησης και του κράτους να αναχαιτιστεί οποιαδήποτε αντίδραση των πληττόμενων στρωμάτων απέναντι στον εργασιακό μεσαίωνα, στην ανεργία και στην εξαθλίωση. H απάντηση μας, η απάντηση δηλαδή  του κόσμου της εργασίας και της νεολαίας, απέναντι στον αυταρχισμό, στον εκφασισμό και εν τέλει σε ένα σύστημα που δε σταματά να γεννά αδικίες και ανισότητες πρέπει να είναι ενιαία και δυναμική αν -τουλάχιστον- δεν θέλουμε να έχουμε κι άλλους δολοφονημένους εφήβους από χέρια αστυνομικών.
« Αν πας σε μια διαδήλωση και μετά πας στο σπίτι σου, αυτό είναι κάτι, αλλά αυτοί που έχουν την εξουσία μπορούν να επιβιώσουν. Αυτό που δεν μπορούν να ξεπεράσουν είναι η επίμονη πίεση που διαρκώς εντείνεται, οργανώσεις που κάνουν διαρκώς πράγματα, ανθρώπους που παίρνουν συνεχώς μαθήματα από κάτι που έκαναν άσχημα την πρώτη φορά και το κάνουν καλά την επόμενη...»
Νόαμ Τσόμσκυ

Ριζοσπαστική Αριστερή Συσπείρωση σχήμα της
Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης

raseaak.blogspot.gr

23 Αυγ 2014

Ctrl – Alt – DELETE?

Είναι ακόμα Αύγουστος και ενώ κάποιοι προσπαθούμε να προσαρμοστούμε στην Αθήνα και κάποιοι άλλοι κάνουν ακόμα διακοπές, το Υπουργείο Παιδείας αποφασίζει να προβεί σε μια ακόμη προβλέψιμη κίνηση. Έχει γίνει πλέον «παράδοση» Υπουργείο και Κυβέρνηση να προχωρούν σε ριζικές αναδιαρθρωτικές τομές στο χώρο της εκπαίδευσης εν μέσω καλοκαιριού –κατά προτίμηση Αυγούστου- ώστε οι σχολές να είναι κλειστές και οι φοιτητές να αδυνατούν να συζητήσουν και να λάβουν αποφάσεις μέσα από τις δημοκρατικές τους διαδικασίες. Τη φετινή σεζόν σειρά έχουν οι διαγραφές των λεγόμενων «αιωνίων» φοιτητών. Όπως είναι γνωστό, κυρίαρχα σε όσους φοιτητές βρίσκονται υπό απειλή άμεσης διαγραφής, όσοι συμφοιτητές μας ενεγράφησαν σε 4ετείς σχολές έως το ακαδημαϊκό έτος 2003 – 2004 πρέπει να διαγραφούν φέτος ενώ για τις 5ετείς σχολές εφαρμόζεται για όσους ενεγράφησαν από το 2001 – 2002. Πρόκειται για μια ιδιότυπη εφαρμογή του νόμου Διαμαντοπούλου (διαγραφές στα ν+2 έτη), η οποία εγκαινιάζει τις διαγραφές φοιτητών μέσω της οριζόντιας διαγραφής του –διά στόματος Λοβέρδου-  «λιμνάζοντος δυναμικού». Μέσω αυτής της διαδικασίας 180.000 συμφοιτητές μας πρόκειται να διαγραφούν στα τέλη του Αυγούστου ανεξάρτητα από οποιαδήποτε άλλη παράμετρο.

 Ας δούμε, όμως, πρώτα ένα μικρό ιστορικό των επανειλημμένων προσπαθειών για θέσπιση των διαγραφών. Οι διαγραφές φοιτητών δεν εμφανίζονται για πρώτη φορά το 2014 σαν πρόταση, ούτε εισάγονται ως δια μαγείας στους εσωτερικούς κανονισμούς και στους οργανισμούς. Σχεδόν κάθε μεταρρυθμιστική προσπάθεια στην εκπαίδευση από τη μεταπολίτευση και μετά περιλαμβάνει το ζήτημα των διαγραφών σε μία γενικότερη προσπάθεια περιορισμού του χρόνου φοίτησης. Τα ίδια επιχειρήματα που προβάλλουν σήμερα για τους «αιώνιους» Υπουργείο, Κυβέρνηση, ΜΜΕ και καθεστωτικές παρατάξεις ( «οι κηφήνες που τρώνε τα λεφτά του δημοσίου», «να μπει μια τάξη στα Ιδρύματα επιτέλους» κλπ.) έλεγαν και το 1978 με το νόμο 815, προσπαθώντας για πρώτη φορά να εισάγουν το “ν+2”. Στη συνέχεια ήρθε ο “νόμος Γιαννάκου” το 2006, ο νόμος Διαμαντοπούλου το 2011 και η αναθεώρηση του τελευταίου (νόμος Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου) το 2012. Φυσικά αξίζει να θυμόμαστε ότι ο λόγος που και αυτή η πλευρά της αναδιάρθρωσης έχει μείνει στα χαρτιά επί τόσες δεκαετίες δεν είναι άλλος από τα μεγαλειώδη ξεσπάσματα του φοιτητικού κινήματος απέναντι σε κάθε μία από τις παραπάνω προσπάθειες. 

 Γιατί, όμως τέτοια επιμονή για τις διαγραφές;
....θα αναρωτηθεί εύλογα κάποιος. Ας σταθούμε πρώτα στα λεγόμενα των Υπουργών που θέλησαν τόσα χρόνια να τις προωθήσουν.
Σημείο πρώτο: «γιατί οι «αιώνιοι φοιτητές» επιβαρύνουν το κράτος». Ψέμα πρώτο! Οι φοιτητές με τη συμπλήρωση ν+2 ετών από την έναρξη των σπουδών τους δεν απολαμβάνουν κανένα απολύτως δικαίωμα. Δεν δικαιούνται συγγράμματα, σίτιση ούτε προφανώς και στέγαση ενώ η μόνη «επιβάρυνση» είναι η κόλλα που τους δίνεται (εάν δίνεται...) στις εξεταστικές και μερικά mb στις βάσεις δεδομένων των Ιδρυμάτων. 
Σημείο δεύτερο: «γιατί πρέπει επιτέλους να σταματήσει αυτός ο εξευτελισμός στα ελληνικά Ιδρύματα και να μπει μια τάξη». Ας το μεταφράσουμε... Γιατί θέλουμε οι φοιτητές να εναρμονιστούν με το πρότυπο που περιγράφουμε για τον αυριανό εργαζόμενο. Να έχουν μια φοιτητική καθημερινότητα τελείως εντατικοποιημένη, όπου θα τρέχουν από μάθημα σε μάθημα και από σεμινάριο σε σεμινάριο (προφανώς εδώ θα νιώθουν και την πίεση του ν+2) ώστε να συλλέξουν όσο το δυνατόν περισσότερα τυπικά «προσόντα» που στην αγορά εργασίας με 65% ανεργίας στους νέους δεν θα έχουν καμιά σημασία. Γιατί θέλουμε να είναι ήδη από τώρα πειθαρχημένοι, ευέλικτοι και πειθήνιοι ώστε να ικανοποιούν τους αυριανούς εργοδότες τους χωρίς παράπονα και διεκδικήσεις. Και τέλος, γιατί θέλουμε η καθημερινότητά τους ως φοιτητές να είναι τελείως εξατομικευμένη και αποστειρωμένη μακριά από συλλογικές διαδικασίες κοινωνικοποίησης και πολιτικοποίησής τους. Λογικό να θέλει η κυβέρνηση να βάλει τέλος σε αυτή την «ιδιομορφία» του ελληνικού πανεπιστημίου που γεννά αναπαραστάσεις συλλογικού αγώνα, εσωτερικής δημοκρατίας και τελικά νίκης σε ένα τόσο μεγάλο κομμάτι της νεολαίας και μπαίνει εμπόδιο στη διαμόρφωση εργαζομένων που θα είναι φθηνοί, ευέλικτοι και φυσικά πειθαρχημένοι. Λογικό να θέλει η κυβέρνηση να βάλει τέλος στους συλλογικούς αγώνες των φοιτητών, αφού αυτοί έχουν πολλάκις μπλοκάρει διάφορες απόπειρες διάλυσης του δημόσιου, δωρεάν, δημοκρατικού Πανεπιστημίου, πηγαίνοντας πίσω τα σχέδια της εκάστοτε Κυβέρνησης και στέλνοντας Υπουργούς στο σπίτι τους μια και καλή.

                              
ΚΑΜΙΑ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΦΟΙΤΗΤΗ! -ή αλλιώς, η απάντησή μας:

 Ειδικά σε αυτή τη συγκυρία το σύνολο των φοιτητών πρέπει να μείνουμε ενωμένοι και μαζικά να αντιπαλέψουμε τις διαγραφές και την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση με όπλα μας τα συλλογικά μας όργανα. Το φοιτητικό κίνημα να προτάξει τους συλλογικούς του αγώνες και να πει ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΔΙΑΓΡΑΦΕΣ (και τους εσωτερικούς κανονισμούς στους οποίους εντάσσονται αυτές) χωρίς παραθυράκια και αστερίσκους. Ο διαχωρισμός ενεργών-μη ενεργών φοιτητών δεν μπορεί να υπάρξει, διαγραφές φέτος -ακόμα και αν αυτές δεν είναι οριζόντιες- θα σημάνει καθολικές και οριζόντιες διαγραφές του χρόνου! Όχημα οποιασδήποτε αντίστασης στο μέτρο των διαγραφών πρέπει να είναι οι συλλογικές μας διαδικασίες, οι Γενικές Συνελεύσεις και οι αποφάσεις των Φοιτητικών Συλλόγων. Μόνο μέσα από εκεί μπορούμε να εξασφαλίσουμε μια απάντηση που θα είναι πραγματικά συλλογική, πραγματικά ενιαία και πραγματικά μαχητική. Το φοιτητικό κίνημα είναι άλλωστε το μόνο που ιστορικά έχει αποδείξει ότι μπορεί να μπλοκάρει μια κατεύθυνση επιβαλλόμενων διαγραφών! Όπως τόσα χρόνια που οι διαγραφές παραμένουν ανεφάρμοστες, έτσι και τώρα καλούμαστε να παλέψουμε ώστε κανένα τμήμα, καμία σύγκλητος και κανένα υπουργείο να μη διαγράψει ούτε ένα συνάδελφό μας!

 Ο Δημήτρης Γληνός, ο οποίος γεννήθηκε μια μέρα σαν σήμερα (22/8) το 1882 και προς τιμήν του ονομάστηκε ο Φοιτητικός Σύλλογος Πολιτικού έχει πει το εξής μιλώντας σε νέους: «Οι δρόμοι που ανοίγονται σήμερα μπροστά σας, δεν είναι πολλοί, είναι δύο. Είτε το θελήσετε να τους αναγνωρίσετε είτε όχι, είτε προσπαθήσουν να σας τους κρύψουν μέσα στην ομίχλη ιδεαλιστικών σοφισμάτων, οι δρόμοι, που ανοίγονται μπροστά σας, είναι και μένουνε δυο: ή θα πάτε με το μέρος της συντήρησης και της αντίδρασης, ή θα πάτε με το μέρος της επανάστασης. Tetrium non datur (= τρίτος δεν υπάρχει ) ». Για άλλη μια φορά βρισκόμαστε στο σταυροδρόμι και καλούμαστε να επιλέξουμε. Ας ενωθούμε για να διαγράψουμε μια και καλή όσους νομίζουν ότι θα παίζουν ανενόχλητοι με τη ζωή μας!

Ριζοσπαστική Αριστερή Συσπείρωση
σχήμα της Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης


9 Ιουλ 2014

Της εξεταστικής τα σίδερα είναι για τους λεβέντες

Φωτιά έχουν πάρει εδώ και μερικές μέρες οι συζητήσεις πρόσωπο με πρόσωπο αλλά και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για το γνωστό θέμα που μας προβληματίζει όλους την τελευταία βδομάδα, την εξεταστική. Πέρα από τις συζητήσεις αναφορικά με την ύλη του μαθήματος, τα σος, τι θέματα βάζει συνήθως ο καθηγητής, τις εργασίες που χρειάζεται το κάθε μάθημα είναι υποχρεωτικές, πριμοδοτικές, απαλλακτικές ή μήπως τίποτα από όλα αυτά έχει προστεθεί άλλο ένα θέμα και έχει να κάνει με τον τρόπο που μας αντιμετωπίζουν καθηγητές και επιτηρητές την ώρα της εξέτασης.
Βέβαια, πριν γίνει αναφορά σε συγκεκριμένα περιστατικά καθηγητικής αυθαιρεσίας που παρατηρήσαμε την προηγούμενη βδομάδα, δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε στο ότι για ακόμη μία φορά η εξεταστική γίνεται μέσα σε 20 μέρες γεγονός που μας δυσκολεύει ακόμα περισσότερο στο να δίνουμε μαθήματα και να τα περνάμε αφού έτσι όπως έχει φτιαχτεί το πρόγραμμα δίνουμε καθημερινά και πολλές φορές δύο ή τρία μαθήματα την ίδια μέρα. Δίνουμε σε ορόφους και αμφιθέατρα που επιτέλους μοιάζουν με τα ευρωπαϊκά, με τα σκουπίδια να μας κάνουν παρέα σε κάθε περίπτωση και τις καθαρίστριες απολυμένες. Ο κλιματισμός που κάποτε υπήρχε και μερικοί από μας προλάβαμε αποτελεί παρελθόν γιατί στα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια οι άνθρωποι που τα συντηρούν απολύονται και αυτοί. Αποτέλεσμα; Εξεταστική μέσα Ιουλίου, για 20 μέρες (το παλιό καιρό κάναμε και ένα μήνα), χωρίς κλιματισμό, με τα σκουπίδια να είναι αν μη τι άλλο παντού και επειδή δεν φτάνουν όλα αυτά έχουμε και προβλήματα την ώρα της εξέτασης.
Η κάθε εξεταστική είναι μια ευκαιρία για να βγάλει κανείς το πραγματικό του εαυτό. Μαθαίνεις τις διορατικές ικανότητες του κάθε επιτηρητή που σε αλλάζει θέση πριν ακόμα κάτσεις γιατί ΘΑ αντιγράψεις (σε κόβει από τη φάτσα!), μαθαίνεις, άκουσον άκουσον, σε ένα τμήμα σαν το δικό μας βιολογία, αφού όπως είπε ο κ Δοξιάδης στην εξέταση του μαθήματος «Λόγος και Ιδεολογία» μπορούμε να προβλέψουμε τις βιολογικές μας ανάγκες στην προσπάθεια του να μας πείσει ότι ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να πάει κανείς τουαλέτα την ώρα της εξέτασης. Μαθαίνουμε επίσης ότι το πρόγραμμα εξέτασης λέει ψέματα όταν λέει ότι το μάθημα εξετάζεται 2 ώρες γιατί ο καθηγητής είναι πεπεισμένος ότι χρειάζεσαι λιγότερο, όπως ο κ Λυριτζής στο μάθημα «Συγκριτική πολιτική» που μάζεψε τα γραπτά μισή ώρα πριν τη λήξη της εξέτασης παρά τις αντιδράσεις συναδέλφων. Στη τελική μαθαίνεις ότι πρέπει να ανταγωνίζεσαι το διπλανό σου στην εξέταση γιατί αν ρίξει κάνα βλέφαρο στο γραπτό σου θα σου πάρει τη θέση ούτε καν στην αγορά εργασίας αλλά στην ουρά του ΟΑΕΔ και άλλα πολλά.
Στην εξέταση έχουμε και εμείς δικαιώματα! Καταρχήν διαρκεί 2 ώρες ακατέβατα. Δεν δεχόμαστε να αποκλειστούμε από εξέταση γιατί δεν έχουμε κάνει εργασία σε κάποιο μάθημα. Δεν μπορεί κάποιος που ξύπνησε στραβά το πρωί να μας αλλάζει θέση για να βελτιώσει το φενγκ σούι. Αν κάποιος μας απαγορεύσει να πάμε τουαλέτα (!) απλά σηκωνόμαστε και πάμε και προτρέπουμε και τους συναδέλφους μας να κάνουν το ίδιο. Δεν μπορεί κανείς να μας κρατήσει εκτός εξέτασης επειδή αργήσαμε 5 λεπτά να μπούμε στο αμφιθέατρο ειδικά αν δεν έχουν δοθεί θέματα.
      Την περίοδο της εξεταστικής πέρα από τις γνώσεις μας σε κάθε μάθημα εξεταζόμαστε σε      σημαντικότερα μαθήματα όπως είναι αυτό της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης ενάντια σε κάθε μορφή καθηγητικής αυθαιρεσίας που δημιουργούν μια πιο αυταρχικοποιημένη            εκδοχή του κατά τα άλλα ευρωπαϊκού πανεπιστημίου. Κανένας μόνος του στην εξεταστική...


8 Μαΐ 2014

Αποτελέσματα φοιτητικών εκλογών 2014

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ               ΨΗΦΟΙ                              ΠΟΣΟΣΤΟ

ΔΑΠ                                                            356                                                   49,38%
 
ΠΑΣΠ                                                          97                                                    13,45%
 
ΕΑΑΚ                                                           88                                                    12,48%
 
ΑΡΕΝ                                                           83                                                    11,51%
 
ΠΚΣ                                                             80                                                    11,10%
 
 


ΑΚΥΡΑ: 19
ΛΕΥΚΑ: 15
                                                         

4 Μαΐ 2014

Ποιος αξιολογεί ποιον, τέλος πάντων!


Πολλοί νόμιζαν ότι είχαμε ξεμπερδέψει με τη διαδικασία της αξιολόγησης. Άλλοι πάλι νόμιζαν ότι είναι για το καλό μας. Άλλοι πάλι την υπερασπίζονταν (ΔΑΠ, ΠΑΣΠ) συμμεριζόμενοι την αγωνία του Υπουργείου  για “αλλαγές” στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ήταν, όμως, εξίσου εμφανής η σύνδεση της κατα τα άλλα αξιολόγησης των πανεπιστημίων με τα υπόλοιπα κομμάτια που συνθέτουν το παζλ της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης. Το πώς, δηλαδή, συνδέεται με τη χρηματοδότηση των ιδρυμάτων, τη διάσπαση των πτυχίων μέσα απο την εφαρμογή των εσωτερικών κανονισμών, τις συγχωνεύσεις – καταργήσεις σχολών και τμημάτων (σχέδιο Αθηνά ΙΙ). Η προσπάθεια, δηλαδή, να εφαρμοστεί στο σύνολο του ο νόμος 4076 (Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου) πού έχει ψηφιστεί από το 2011, αλλά δεν εφαρμόστηκε ποτέ στο σύνολό του, λόγω των μαχών του φοιτητικού κινήματος.

            Αυτή η διαδικασία θα συνεχιστεί με την πιστοποιήση που θα εκδοθεί για κάθε τμήμα. Αυτές οι πιστοποιήσεις θα συνδέονται με τις χρηματοδοτήσεις των τμημάτων, βάζοντας επί της ουσίας τα ιδρύματα σε ένα καθεστώς οικονομικής επιτήρησης. Η χρηματοδότησή τους θα εξαρτάται απο το πόσο πειθαρχημένο θα είναι το κάθε τμήμα στις αλλαγές που επιβάλλει το Υπουργείο Παιδείας. Αν δεν πειθαρχεί, θα κόβεται, αναγκάζοντας έτσι το ίδρυμα να αναζητήσει άλλους πόρους ή να οδηγηθεί στην επιβολή διδάκτρων.

            Η πιστοποίηση του κάθε τμήματος θα ορίζει αλλαγές και στα προγράμματα σπουδών υλοποιώντας στην ουσία την κατεύθυνση διάσπασης του ενιαίου πτυχίου και την αντικατάστασή του από τον ατομικό φάκελο προσώντων. Γεγονός που θα δυσκολεύει ακόμα περισσότερο τους απόφοιτους να βρούν μία θέση στην αγορά εργασίας, όταν η ανεργία στους νέους φτάνει το 60%. Οι πιστοποιήσεις θα ανοίξουν το δρόμο για την εφαρμογή των νέων εσωτερικών κανονισμών που ορίζουν αλλαγές για τα ιδρύματα από τον αριθμό των εισακτέων και τις περικοπές της φοιτητικής μέριμνας μέχρι τις διαγραφές φοιτητών στα ν+2 έτη, τη διάσπαση πτυχίων και την επιβολή διδάκτρων.

            Σε ότι αφορά στις σχολές και τα τμήματα που έβαλε στο στόχαστρο το σχέδιο “Αθηνά Ι” οι πιστοποιήσεις θα φέρουν το νέο χάρτη της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης ή αλλιώς σχέδιο “Αθηνά ΙΙ”, όπως εξήγγειλε ο Υπουργός, που “θα εφαρμοστεί όποτε αυτό κρίνεται αναγκαίο για να διορθώσει τα προβλήματα που συνεχίζουν να υπάρχουν”. Η συγκεκριμένη αλλαγή θα σημάνει την περαιτέρω ρευστοποίηση των γνωστικών αντικειμένων που θα απαιτούν συνεχή επανειδίκευση από τους αποφοίτους προκειμένου να είναι χρήσιμοι στην αγορά εργασίας. Τα τμήματα που δεν θα λάβουν πιστοποιήσεις θα είναι εκείνα που θα καταργηθούν.

            Το φοιτητικό κίνημα θα πρέπει να σηκώσει αντιστάσεις απέναντι στην προσπάθεια του υπουργείου να υποβαθμίσει ακόμα περισσότερο το παρόν και το μέλλον μας. Στις φοιτητικές εκλογές στις 7 Μάη οι φοιτητές με τη συμμετοχή τους να στείλουν μήνυμα ανυπακοής στα κυβερνητικά επιτελεία.

Στις 7 Μάη στηρίζουμε - ψηφίζουμε
 

Ριζοσπαστική Αριστερή Συσπείρωση

σχήμα της

Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)